A Serious Attempt To Twaddle Online

A Filipino's Guide to Singapore

2010-06-08T11:20:00.002+08:00

Mga dalawang linggo na ang nakakaraan, nagpunta ako sa Singapore. Nagpunta ako doon para mag-artista dahil ang balita ko eh pogi daw ang mga pinoy doon. Tanggap na sana ako kaso nga lang eh wala raw opening. Napilitan tuloy akong mamasyal tutal kako eh sayang naman ang pagpunta ko doon.

Anyway, gusto ko lang magbigay ng babala sa mga nagbabalak magpunta sa Singapore - wag na kayong pupunta! Napakapangit ng lugar na yun. At hindi talaga bagay ang mga pinoy dun para sa akin. At gusto kong ilahad ang mga dahilan kung bakit ganito ang nasabi ko....

Simulan ko sa airport.

Hindi ko matanggap na, sa kabila ng napakapangit nilang airport, may gana pang maningil ng terminal fee doon sa Singapore. Langya talaga! Kumpara sa ibang mga airport, aba ay hindi hamak na pangit ng airport nila. Madumi, magulo, saka masyado maraming tao. Pero sa kabila noon, aba eh akalain mong kailangan ko pang magbayad ng terminal fee! Bakit? Dapat nagkaroon na ako ng idea doon pa lang na wag na ituloy ang plano kong pagpasok sa bansa na iyon kaso wala na akong nagawa at nanghihinayang na ako sa pamasahe ko.

Bukod sa lekat na terminal fee, ewan ko kung bakit parang napakaraming sinisita ng airport officials dun. As in para mapabilis ka ata at hindi maabala eh kailangang maglagay. Pakiramdam ko talaga eh naghihintay sila na magbigay ako. Ang sa akin naman, wala akong maibibigay kundi isang dumadagundong na headbutt. Saka bakit ba ganoon sa kanila? Napapansin ko kasi na merong mga umaalis at dumarating na parang may special treatment. As in sinasamahan pa yung iba na manguna sa pila kahit hindi naman sila buntis or disabled. Hindi na tinamaan ng hiya ang mga walanghiya.

Taxis.

Akala ko, paglabas ko ng airport eh magsisimula na ang pag-ayos ng lahat. Nagkamali ako. Parang mas lumala ang karanasan ko nung kumuha na ako ng taxi. Siyempre, I was expecting na madali lang kumuha ng taxi doon. Siyempre ulet, nasanay kasi ako sa Pilipinas. Kaso iba pala sa kanila. Sobrang walang modo ng mga taxi drivers.

Yung una kong pinara, ang sabi sa akin eh masyado raw malayo ang pupuntahan ko kaya kontrata lang daw. Gulat na gulat talaga ako dahil first time kong makarinig ng ganun! Hindi ako pumayag. Para saan pang may prinsipyo ako kung papadala ako sa ganung sitwasyon.

Pumara ulet ako ng taxi. This time, ang style naman ng taxi driver eh tinanong muna ako kung saan ako pupunta. Tapos nung marinig niya na medyo malayo ang pupuntahan ko, akalain mong ayaw akong isakay! At ang dami pang dahilan. Kesyo traffic, out-of-the-way daw siya, at, ang pinakamaganda, pagarahe na raw kasi siya. Ha?!? Traffic sa pupuntahan ko? Ano ang ibig sabihin ng traffic? Hindi ko ata naririnig yan sa Pilipinas. Out-of-the-way? Puwede ba iyon eh samantalang taxi siya? Pagarahe na raw siya? Eh bakit niya ako hinintuan? Sobrang dumugo talaga ang ilong ko dahil hindi maarok ng pang-unawa ko ang nangyayari. Parang bigla ko tuloy na-miss ang Pilipinas.

Merong nakapansin sa akin na nahihirapan na akong kumuha ng taxi. Singaporean yata yun kaya sanay na siya sa bansa niya. Ang advice niya sa akin, maglakad daw ako ng malayo sa airport. Tatagain daw kasi talaga ako ng mga taxi drivers kung dun ako kukuha. Laking gulat ko! Laking gulat ko kasi, bukod sa hindi ko alam ang ibig sabihin ng tatagain ako ng taxi driver, marunong magtagalog yung singaporean!

Anyway, sinunod ko yung payo niya. Tama naman siya. Nakakuha naman ako ng taxi, five kilometers away from the airport. Yun nga lang, pagkapindot ng metro ng driver, sinabihan agad ako na dagdagan ko na lang daw siya dahil kakalabas lang niya. Tama ba naman iyon? Kasalanan ko ba na kakalabas niya lang? At kung kasalanan ko man, hindi ba ako puwede mag-sorry na lang kesa magdagdag?

Tinatamad na ako....

at kinailangan nang baguhin ang password...

2010-02-16T12:00:00.001+08:00

i should not be sending you this message. i should not be telling you how alone i am. i have been alone, but never this alone. i have been sad, but never this sad. you don't know. you will never know. what happened? what did i do? or, more importantly what did i not do? i am trying to avoid the memories. but i cannot. i am trying to forget your voice. but i cannot. where do go? what do i do? who was right? who was wrong? no answer in sight. only the lingering shadow of emptiness. only the resonating silence of tears. i love you but you never believed. goodbye is a terrible word. farewell is better than goodbye. i bid you love. that is all that i can leave you. for that is all that i can live with. i am making no sense. i will cry for you and for our memories. that is all that there is for me to remember. even if that is all that there is for you to forget.

Habang umiinom ng kape at naghihintay....

2009-09-03T11:48:00.003+08:00

Hindi na ako iinom kahit kailan.

Yan ang pangungusap na ilang libong beses ko nang binitawan. Pero hanggang ngayon eh wala pa ding kuwenta ang koleksiyon ng salitang iyan. Dahil hanggang ngayon eh umiinom pa din ako. Pero dahil sa nangyari sa akin kahapon, kailangan ko na talagang ipangako sa sarili ko na itigil na ang masamang bisyong iyan.

Noong Tuesday ng gabi eh nasa Bulacan ako. Wala naman akong balak uminom. Pero gusto kong linawin na hindi totoo yung huli kong sinabi. May balak talaga kami uminom. Hindi ko nga lang binalak na malugmok at mabangenge ng ganun. Nakasampu kasi kaming bucket ng blue ice. At ang maganda pa dito, tatlo lang kaming umiinom. Awa ng Diyos, nawalan tuloy ako ng malay.

Sa totoo lang, hindi ko ugaling manisi. Hindi ko ugali na ipasa sa iba yung kasalanan ko. Pero sa pagkakataong ito, kailangan kong sabihin na hindi ako ang may kasalanan sa sobrang pagkalasing ko noong gabing iyon. Ang may kasalanan sa nangyari ay walang iba kundi ang letcheg pritong itik na iyan! Ang sarap kasi niyang pulutan kaya hindi ko na namamalayan na nakakarami na kami. Huli na nang mamalayan ko na wala na pala akong malay. At kung hindi dahil sa itik na iyon eh hindi ganoon ang mangyayari.

Anyway, hindi doon nagtatapos ang istorya.

Dahil nga sa sobrang kalasingan, hindi ako nakauwi ng Cavite. Sa Tondo ako nakatulog. Ang problema, may hearing ako kinabukasan ng 8:30am sa Cavite. Nagising ako bandang 8am na kaya, halos liparin ko ang Cavite, ng hindi naliligo. At ang mas malala p, wala akong barong. Sa halip, ang suot ko ay isang itim na t-shirt kung saan naka-print ang salitang BAGNET AND PINAKBET FROM VIGAN. Kahit apat na taon pa lang akong abogado, medyo alam ko naman na hindi katanggap-tanggap ang ganoong attire. Unless na lang siguro official endorser ako ng mga produktong iyon.

Habang nagmamaneho ako papuntang Cavite, nag=iisip na ako kung ano ang idadahilan ko sa judge. Ang ilan sa mga naisip kong dahilan ay ang mga sumusunod:

(a) Judge, nasunugan po ako. Wala po akong naligtas na gamit kundi ito lamang suot ko ngayon. Incidentally you Honor, kasamang natupok sa bahay ang alaga kong aso. (Sabay dapa, iyak ng sobrang lakas, at mag-tantrums na parang bata)

(b) Your Honor, I was raped on my way here. They took away my barong. Luckily, they left me this shirt. I have reason to believe now that my rapists were Ilocanos.

(c) Judge, gusto niyo bagnet?

Pagdating ko sa korte, siyempre tinawag na yung mga kaso. Nung tawagon na yung kaso ko, siyempre tayo ako. Bago pa ako magsalita para mag-enter ng apperance, sabi sa akin ng judge - "Where's your lawyer?"

(Itutuloy dahil nandiyan na ka-meeting ko)

2:15 am

2009-08-17T02:11:00.003+08:00

Ngayon na lang ulit ako nagtrabaho nang ganitong oras. Antok na antok na ako pero kailangan ko pa ding magsulat. At sawang-sawa na ako magsulat sa totoo lang. Kaya minabuti ko na lang na sumulat ng post dito sa inaagiw ko na blog.

Meron akong kuwento/tip.

Kagagaling ko lang sa Iloilo kanina. Pero dahil umaga na pala ngayon, kahapon pa pala ako galing. Sabado ako pumunta doon. Bale isang araw lang ako kaya wala masyadong thrills. Ang kakaiba lang na nangyari eh nung pagpunta ko sa airport.

12:05 pm ang alis nang eroplano kaya, ang nakalagay sa likod ng tiket eh dapat 45 minutes before the flight eh nandun na ako. Nakalimutan ko na hindi pala sa akin yung eroplano kaya medyo late na ako nakaalis ng cavite. Ang siste, kahit sobrang nagmamadali na ako, hindi ko pa din napigilan ang aking pinakatatagong katangahan. Sa bagong terminal kasi ako nagpunta at 11:30 na eh nandun pa ako sa maling terminal. Napilitan tuloy ako magtaxi papunta sa terminal 2. Hindi ko naman kasi alam na sa terminal 2 pala lahat ng flights ng PAL.

Tip No. 1 - Wag sasakay ng taxi galing sa Terminal 3 papunta sa Terminal 2!

In fairness sa taxi eh mabilis siya magmaneho. Sampung minuto lang eh nandun na ako sa tamang terminal. Hayup siya sumingit. Pero mas hayup siya maningil! Akalain mo ba namang singilin ako ng Php200 para sa biyaheng iyon! Kung may panahon lang ako makipag-away eh malamang nakakulong na ako ngayon sa salang multiple murder! Multiple, dahil apat na beses ko siyang papatayin! Pero dahil sobrang nagmamadali na ako (at medyo malaki ang katawan nung driver) nagbayad na din ako. Leche talaga!

Tip No. 2 - Magpakasal kung kinakailangan!

Pagpasok ko sa terminal eh gumulantang sa akin ang masamang balita - sarado na ang check-in counter. Hindi katulad ng pagcheck-in sa mga motel, may hangganan pala yung sa eroplano. Ang sabi sa akin eh mag-chance passenger na lang daw ako sa susunod na biyahe at maghintay ng lagpas tatlong oras. Napilitan tuloy akong magpakasal.

Hinanap ko yung supervisor ng PAL at kinausap. Ganito ang naging tema ng usapan namin -

Ako: Ma'am, baka naman puwede ninyo akong isingit pa? Baka puwede niyo pa open yung check-in?

Supervisor: Sir, sorry po talaga pero sarado na ang computer kaya hindi na po puwede.

Ako: Hindi po ba kayang gawan ng paraan yan? Makikiusap lang po ako sa inyo. (Pero ang nasa isip ko nito ay - Anak ng teteng! Hindi ba puwedeng buksan ulit yang computer?!? Blackout ba?!? Sarado? May kandado ba yang computer na hindi na mabubuksan dahil nilunok mo yung susi!!!!)

Supervisor: Sarado na ang system sir. Sorry talaga. Sa susunod na flight na lang po kayo mamayang 4pm.

Ako: Miss, kaya ko kinuha yung flight na ito dahil ikakasal ako mamayang 2:00pm sa Iloilo. Kung 4pm eh hindi matutuloy ang kasal namin ng magiging asawa ko. Maawa ka naman. Late lang ako ng dating dahil naiwan ko yung singsing sa bahay. Gawan niyo naman ng paraan. (With matching nangingilid na luha)

Supervisor: (Nag-isip sandali) Sige sir pero sana sa susunod eh agahan niyo na po. (Sabay niluwa yung susi at binuksan ang saradong computer)

Ako: Salamat talaga ng marami miss! Hulog ka ng langit! (Sabay takbo ng sobrang bilis papunta sa eroplano.

Ano ngayon kung masama ang tingin sa akin ng mga pasahero nung pagdating ko sa eroplano dahil parang ako lang ang hinintay? Ano ngayon aber?

Moral Lesson: Wag iboto si Bayani dahil baka lagyan niya ng pink fences ang daanan ng eroplano sa langit.

... and on the third day, he blogged again

2008-10-06T11:19:00.005+08:00

Kung tutuusin, marami na akong dapat naisulat na bago dito sa blog na ito. Marami akong naiisip lalo na pag nasa biyahe. Pero sa di malamang kadahilanan, pagkaupo ko sa harap ng computer, naglalaho lahat. Lalo na pag nakapanood na ako sa you tube, o kaya ay nakapag-open na ng friendster account. Naglalahong parang bula lahat ng nasa utak ko. Totoo nga yata yung bintang ng nanay ko sa akin na ako raw ay medyo tamad. Pero sabi nga ng nabasa ko sa internet, hindi naman talaga ako tamad - nagkataon lang na hindi ako napapagod magpahinga.

Anyway, isa na akong ganap na empleyado ngayon. Natanggap ako bilang isang sorbetero diyan sa may Ortigas. Okay naman yung compensation kung ikukumpara sa tinatanggap ko ngayon. At dahil wala naman akong tinatanggap ngayon, hindi mahirap pag-isipan. Kailangan ko na rin kasi ng stable job. Hindi maaasahan ang pag-aartista lalo na ngayong hindi na uso ang laos.

Dahil nga sa isa na akong empleyado, napilitan akong kumuha ng mga requirements tulad ng NBI at Police Clearance. Huli akong kumuha ng mga ganoong requirements eh noong magsisimula akong magtrabaho sa McDo. Medyo matagal na yun kasi second year college pa lang ako noon. Samakatuwid, sampung taon na ang nakakaraan mula nung pumila ako bilang aplikante. Awa ng Diyos, wala pa ring pagbabago sa pila. Mahaba pa rin at nakakabuwisit. Sa sobrang haba ng pila eh parang may nakita ako doon na nakasabay ko pa atang pumila sampung taon na ang nakakaraan. As of this writing, nandun pa rin yata siya.

Hindi ko maintindihan kung bakit ang dami-daming etchos par lang makakukha ng NBI, lalo na ng Police Clerance. Halimbawa, bakit sa NBI, hiwalay ang clearance kung "for travel abroad" ang hihingin mo? Bakit? Nag-iiba ba ang records mo pag "for employment"? Kapag ba "for travel abroad" lang nila ilalagay sa iyong clearance na meron kang 100 na pending warrants of arrest? At pag "for employment" ay hindi naka-relect na isa ka sa top ten most wanted ng Interpol? Nalalabuan talaga ako. In fairness, medyo mabilis naman ang proseso. Un nga lang, hindi ko gusto ang kinalabasan ng picture ko sa NBI.

Makulit kasi yung mama na kumukuha ng picture. Sampung beses niyang sinabi na yumuko daw ako ng todo para makita sa computer. Eto tuloy ang kinalabasan....

Sino ngayon ang maniniwala na wala kong record kung ganyan ang itsura nang makikita nila?!? Hindi naman ako kagandahang lalake, pero noong huli kong tiningnan ang sarili ko sa salamin, hindi naman ata ako ganyan kapangit!

Sumunod kong kinuha eh yung Police Clearance. In fairness, medyo maayos naman yung picture ko doon kaya hindi ko na lang ilalagay. Yung nga lang, mas nakakainis kumuha ng police clearance kesa sa nbi clearance. Mas maraming kaartehan. Sasabak ka na naman sa pilahan na para bang pila ng mga bumibili ng NFA Rice. Pero ang ultimate na kabuwisitan dun eh kapag bibigay na sa iyo yung clearance, tatanungin ka kung gusto mo makuha agad. Gusto ko ngang sabihin - "Eh sino bang gago ang ayaw makuha agad? Na ang gusto eh after six years niya makuha yung clearance?!?". Kaso may baril yung nagtanong kaya minabuti ko na lang na sumagot ng "opo". Akalain mo ba namang kailangan daw magbayad ng additional na Php50 para makuha noong araw ding yun, yung clearance! Ang masama pa, noong tinanong ko kung magbibigay sila ng resibo, hindi daw sila nagbibigay. Walang kurap niyang sinabi yun sa akin habang nagkakape ang ungas!

Ayos ah! Kund hindi ka nga naman mababaog sa kawusitan! Ok lang sa aking magbayad eh. Ang ayoko lang eh yung lolokohin ako. Lalo pa at abogado ako! alam ko ang batas!

Kaya ang ending eh nagbayad na din ako kahit walang resibo. Pero bago ako matulog nung gabing yun, pinagdasal ko na lang na sana ay galing china ang gatas na nilalagay niya sa kape niya...

Bakit hindi ako pwedeng taga-bigay ng love advice sa radyo?

2008-03-07T11:51:00.003+08:00

Sa di malamang kadahilanan, natataon na tuwing nakasakay ako sa taxi, lagi kong naririnig itong isang istasyon sa radyo na programa sa gabi ay ang pagbibigay ng "love advice" sa mga callers nila. Hindi ko alam kung natityempo lang ako, o talagang karamihan ata ng taxi drivers ay heartbroken.

Ang siste ng programang iyon ay ganito - may tatawag na caller na may problema sa puso, papayuhan naman ng DJ na di ko kilala, tapos ay magpapatugtog ng love song na bagay dun sa istorya ng caller. Isa lang ang masasabi ko - karumal-dumal ang programang iyon! At karumal-dumal siya, hindi dahil sa corny siya o anuman, kundi dahil sa mga problemang dinudulog ng mga callers. Hindi ko naman maiwasan na mapakinggan dahil yun ang istasyon ng taxi driver. Baka pag pinalipat ko eh pababain ako. Ang masasabi ko lang, tuwing mapapakinggan ko iyon, nagsisisi ako kung bakit hindi na lang ako ginawang bingi.

Heto ang mga examples ng mga tawag doon. Inalis ko na ang advice ng DJ at pinalitan ko ng sarili kong advice...

Caller No. 1: Merong po akong boyfriend dati. Eight years na po kaning hiwalay. Iniwan niya po ako dahil nakabuntis siya. Pero ngayon po ay bumabalik siya. Natuklasan daw niya, lately, na ako naman pala talaga ang mahal niya. Kaso ay hindi niya daw magagawang iwan ang pamilya niya. Ano po ba ang gagawin ko?

DJ Cid: Iha, lately niya lang natuklasan na ikaw pala ang mahal niya? After eight years? Ang masasabi ko lang diyan ay - BAKEEETTT??? Nabagsakan ba siya ng satellite eight years ago at na-comatose? Kung hindi naman, baka kalahati siyang tao at kalahating palaka, na kailangang mag-hibernate ng walong taon? Wag ka ng mag-aksaya ng panahon dun kay kermit. Bukod sa sakit ng ulo, Hindi niya pala maiwan ang pamilya niya eh bakit ka pa niya iniistorbo? Ang mabuti pa, mag-aral ka na lang maglaro ng ragnarok at dun mo na lang aksayahin ang oras mo.

Caller No. 2: Matagal na po kami ng boyfriend ko. Pero sa ilang taon po naming pagsasama, lagi ko na lang po siya nahuhuli na may ibang babae. Hindi lang po isang beses ko siya nakita na may kasamang iba. Nitong huli po, nalaman ko pa na bakabuntis siya ng ibang babae. Nataon pa na ikakasal na kami saka ko nalaman. Kapag kinakausap ko naman siya, ang palagi niyang sinasabi eh libangan lang naman niya ang mga babae. Mahal na mahal ko po siya kaya naniniwala naman ako sa kanya. Ano po ba ang dapat kong gawin?

DJ Cid: TANGA! (Sabay bagsak ng phone.) Next caller....

Caller No. 3: Ano po ba ang gagawin ko sa anak sa labas ng mister ko?

DJ Cid: Papasukin mo. Next caller....

Caller No. 4: Dati po akong nanalo Bikini Contest sa Boracay. Finalist din po ako sa Binibining Pilipinas. Ngayon po ay 22 years old na po ako pero wala pa din akong boyfriend. Hindi po kasi ako nagtatagal sa isang relasyon dahil may malaki po akong problema - nymphomaniac po ako. Ano po ba ang maipapayo ninyo sa akin?

DJ Cid: Maraming lalaki diyan ang nakakaintindi sa sitwasyon mo iha. Hindi lahat kami ay mababaw. Merong mga kagaya ko na handang tanggapin kung sino ka. Pero sa tingin ko, para sa mas mahaba at malinaw na payo, kailangan nating magkita. Pag hindi na tayo on-air, ibibigay ko sa iyo ang cellphone number ko. Sa tingin ko ay kailangan talaga natin ng mas masinsinang usapan para sa problema mong iyan. Wag kang mag-atubili na mag-text kapag sinusumpong ka ng iyong sakit para magkita agad tayo; at nang mahanap kita ng doktor na makakatulong sa iyo.

No Inspection, No Entry!

2008-03-04T14:27:00.002+08:00

Malaking kalokohan!

Hindi ko maintindihan kung bakit ganito sa Pilipinas! Parang isang napakalaking airport itong bansang ito! Paano ba naman, kahit saan ka magpunta at kahit saan ka pumasok, merong security guard na titingin sa bag na dala mo. Yun ay kung may tinitingnan talaga siya. Pakiramdam ko minsan na trip lang talaga nilang mang-istorbo at makiusyoso kung ano ba ang laman ng bag ko. Sa buong mundo, dito lang ata nangyayari na ang tingin sa lahat ng may dala ng bag eh terorista! Halos nalibot ko na ang buong mundo. Kung saan-saang parte na ako ng globo nakapunta pero dito lang talaga sa atin merong ganoon!*

Pansinin mo.

Sakay ka ng LRT at merong titingin ng dala mo. Pagbaba mo ng LRT at lumipat ka naman ng MRT, may titingin na naman at kakapkap sa iyo. Pupunta ka sa mall, sa eskuwelahan, o kahit saan pa, may pipilit sa iyo na buksan ang bag mo para makumpirma nila kung sugo ka ba ni Bin Laden o hindi. Pucha! Baka pagdating ng araw, papasok na lang ako ng bahay namin, sa isang public toilet, o sa simbahan, kailangan ko pa ding buksan ang bag ko!

Buti sana kung effective na security measure yung ginagawa nila. Eh napatunayan na (ng ilang pagsabog) na wala namang effect yung pagbukas nila sa mga bag. Paano, bubuksan lang yung bag tapos may itutusok na stick! Yun lang naman ginagawa nila. Para bang pag dinutdot nila yung stick na kahoy sa loob ng bag eh malalaman nila kung sasabog yun o hindi. Wala namang silbi iyon! Minsan nga eh gusto ko lagyan ng putol na ulo ng tao yung bag ko. Tingnan ko lang kung mapapansin nila yun sa pamamagitan lang ng kahoy. Problema lang eh wala akong makitang volunteer na papayag pagamit sandali yung ulo niya.

Napuno na ako kanina.

Ang hirap-hirap dalhin ng bag ko. At lalong mahirap siyang buksan. Tapos, sa lahat pa ng dadaanan ko na may entrance eh merong sisita at papabuksan sa akin. As if naman may dala akong nukleyar. At kung may dala man ako, sa tingin ba nila eh ilalagay ko iyon sa backpack ko?!? Buwisit talaga! Kung merong lang akong backpack sa loob ng baga ko, doon na lang ako maglalagay ng gamit para hindi ako naaiistorbo ng mga lekat na guwardiyang iyan. Buti sana kung ang magpapabukas ng bag ko at kumakapkap sa akin eh si Marian Rivera. Kahit hindi lang bag ko ang pabuksan niya; at kahit ilang oras pa niya akong kapkapan!

Ang kinakabahan lang ako, baka mamaya eh ganun din pala sa langit. Pag namatay ako (na hindi naman mangyayari kasi imortal ako) at nasa gate na ng langit, baka may guwardiya pa ding naka-abang dun sa gate at may hawak na stick na kahoy! Magwawala na ako pag ganun....

*Ok. Nagisisinungaling lang ako kasi, bukod sa Pilipinas, isang bansa pa lang ang napupuntahan ko. Pero blog ko naman ito so ok lang mag-exaggerate.

Marunong pa kaya akong magsulat?

2008-03-03T12:11:00.005+08:00

November 28, 2007.

Yang ang date ng huli kong post dito. Hindi ko na din alam kung bakit ganoon katagal simula noong huli akong magsulat. Dumaan ang pasko, bagong taon, three kings, at iba't ibang okasyon. Nakaranas ako ng kalungkutan, kasiyahan, katamaran at kasipagan, pero hindi ko nagawang isulat iyon dito. Paano, tuwing naaadik akong magsulat, wala naman ako sa harap ng computer. At kung kailan naman nasa harap na ako ng computer, saka naman ako nakakaramdam na wala na ang kaadikan ko.

Pero ngayon, kailangan kong magsulat ulit tungkol sa nangyari sa akin noong nakaraang sabado, March 1, 2008. Sa maniwala kayo sa hindi, nakasakay ako sa isang time machine.

Nakareceive ako ng text sa kaklase ko noong college na si Jemabel. Last week pa siya nagtetext at nagsasabi na magkita-kita nga raw kami ng mga kaklase ko noong college. Sa totoo lang, hindi naman ako masyado na-excite dahil ilang beses nang nagkaroon ng ganoong plano pero hindi naman natutuloy. Kaya naman, yung iba kong kaklase noong college, huli kong nakita eh graduation pa namin - at yun ay walong taon na ang nakakaraan.

Walong taon? Halos isang dekada na ang dinagdag sa mga mukha namin ng panahon. Lingid sa kaalaman nila, gusto ko rin sana silang makita. Gusto ko rin kasing malaman kung meron ba sa kanilang tumaba. Ugali ko kasi talaga ang maghanap ng karamay.

Natuloy naman ang pagkikita namin. Sa tingin ko, natuloy din iyon dahil na rin sa makulit si Jem sa kakatawag at kakatext. Buti na lang at talagang OC siya. Isa pa, ikakasal na kasi si Len. Hindi naman maganda kung hindi man lang namin siya mabisita bago man lang mag-iba ang apelyido niya. Hindi kami ganoon karami noong nagkita kami. Ang nandoon lang ay sila Len, Luther, Jem, Ria, Vanessa, Philip, at ako (na siyang pinakapogi sa grupo). Hindi naman ako nadismaya sa pagkikita namin dahil, katulad ng inaasahan, hindi lang ako ang tumaba.

Tiningnan ko isa-isa ang mga kaklase ko noong college. Napansin ko na hindi naman ganoon kalaki ang dinagdag ng panahon sa mga mukha nila. Kahit paano, nakita ko pa rin sa mga mukha nila kung ano ang nakikita ko dati. Ganoon pa rin sila tumawa. At kung ano ang nakakapagpatawa sa kanila dati, mukhang yun pa din naman ang nakakapagpatawa sa kanila ngayon. At sa mga bago nilang kuwento, nabasa ko din na kung ano ang nakakapagpalungkot sa kanila dati, yun pa din ang nakakapagpalungkot sa kanila ngayon. Yun nga lang, parang mas mabigat lang dalhin yung lungkot ngayon. Hindi ko alam kung bakit pero ganoon yata talaga pag tumatanda. Kasabay yata sa paghina ng buto mo ang paghina ng kapasidad mong magbuhat ng problema.

Pero hindi ko sinulat ang post na ito para ikuwento ang mga problema namin. Isinulat ko ito para ikuwento kung paanong napatunayan ko na, na totoo ang time machine. Dahil noong gabing yoon, kasama ang mga kaibigan ko noong college, 19 years old lang ulit ako. Nagsilbing salamin ang anim na mukha ng mga kaibigan ko - salamin kung saan nakita ko yung sarili ko sampung taon na ang nakakaraan. Kahit sa isang gabi lang na iyon, wala akong ibang inisip kundi ang pagpapatawa, at ang pagtawa.

Walang kliyente. Walang hearing. Walang deadline. Walang kaaway. Walang gagawin. Walang kakausapin. Walang stress. Walang meeting; wala ang lahat ng bagay na nagpapakumplikado sa pag-inog ng mundo ng mga taong katulad namin na, kagaya ng lahat, kinailangang tumanda. Pero noong gabing iyon, gamit ang isang magic mic at humigit kumulang apat na bote na alak, pansamantala eh nadaya namin ang tadhana. Wala sa aming 27 o 28 noon.

Pansamantala....

Kinabukasan, kanya-kanya na ulit ng kalsada na nilakaran. Kanay-kanya na ulit ng panaginip na hahabulin.

Merong akong teorya. Ayon dito, ng panahon ay kontrolado ng isang malaking orasan. At ang orasan na iyon ay binabantayan ng isang mama na malaki ang katawan. Hindi siya pumapayag na galawin ang orasan na iyon. Walang pwedeng makialam sa orasan na iyon. Kaya naman, kahit anong gawin natin, hindi nating magawang maibalik ang kahit isang oras o minuto sa buhay natin, kapag ito ay nagdaan na. Ang batas ng buhay ay ito - pag bahagi na nang nakaraan, nakaraan na lang talaga iyon.Pero noong March 1, 2008, nakatulog yung mama na nagbabantay sa orasan na sinasabi ko.

Pansamantala, sa di malamang kadahilan, nagawa kong manipulahin ang panahon.

Ngayon, nandito ako sa harap ng laptop na ito, at matiyagang nag-aabang at umaasa na muling makakatulog yung mama. Tahimik na naghihintay ng isa pang "pansamantala"...

Salamin for sale

2007-11-28T13:23:00.000+08:00

It's official - sira ang salamin namin sa bahay!

Matagal na din akong hindi tumititig sa salamin. Kapag umaga kasi, napapalingon lang ako sa salamin pag magsusuklay ako. Pero kaninang umaga, parang may kung anong hiwaga ang bumalot sa akin kaya, parang babae, napatitig ako sa sarili ko sa salamin. At sa nakita ko, napatunayan ko na sira nga ang hayup na salamin na iyon.

Para kasing ang taba ng dating ko sa salamin na iyon. Hindi siya makatotohanan.

Kagabi lang, bago ako matulog, parang may nakita pa akong abs sa tiyan ko. Nang bilangin ko siya eh walo pa siya. Pero pagharap ko kaninang umaga lang, meron pa naman akong nakita pero hindi na siya pedeng tawaging abs dahil isa na lang siya - isa na lang siyang malaking ab. Parang imposible naman ata na ganun kabilis ang mga pangyayari. Hindi dapat ganoon kabilis nawawala ang paiging "hunk" ko.

Naalala ko tuloy yung pelikulang Spiderman. Noong nakagat si Peter Parker ng radioactive na spider, biglang gumanda ang katawan niya sa loob lang ng isang gabi. Hindi kaya ganoon din ang nangyari sa akin? Hindi kaya at nakagat ako ng isang radioactive na baboy? Kaya paggising ko eh nagkaganito na ako? Pinipilit kong isipin pero parang wala talaga akong maalala na nakasalubong na baboy kahapon, na lihim na kumagat sa akin.

Ano ba ang nangyayari sa akin?!? Hindi kaya may sakit ako? Umiinom naman ako ng Fitrum pagkatapos kong kumain ng dalawang order ng lechon kawali at tatlong rice, pero parang walang nangyayari. Bakit ako tumataba? BAKIT?!?

Minsan tuloy ay iniisip ko na lang na baka parusa sa akin ito. Malamang, noong previous life ko eh sobrang ganda ng katawan ko. Ala-Adonis siguro ako at sa sobrang ganda ng katawan ko eh ultimo mukha ko ay may abs. Sobrang "hunk" ko siguro noon na sa tenga ko lang ay makakakita ka ng biceps. Pero malaki ang posibilidad na inabuso ko ang "gift" ko na iyon. Ayan tuloy nangyari sa akin sa buhay na ito.

P.S. Walang silbi ito.

Kung ako ay may anak....

2007-11-08T13:12:00.000+08:00

Dear anak,

Yaman din lamang at nasa hustong gulang ka na, nararapat lang na bigyan kita ng mga payo tungkol sa buhay. Hindi ito perpektong payo, dahil hindi naman ako perpekto. Pero ang mga sasabihin ko sa iyo dito ay natutunan ko, hindi sa libro, kundi sa araw-araw na paglalakad. Alam kong matututunan mo din naman ito balang araw, pero naisip ko lang na sabihin ko na sa iyo ngayon dahil, sa totoo lang, wala akong magawa. Sa mga susunod na pangungusap ay matutuklasan mo ang sikreto ng buhay, na hanggang ngayon ay sikreto pa rin sa ibang tao.

1. Wag kang magugulat sa sasabihin kong ito anak pero, hindi totoo si santa claus. Walang overweight na lalaking nakapula na bumababa sa bintana natin tuwing pasko at naglalagay ng laruan o pera sa medyas mo. Ako lang talaga ang naglalagay noon kapag tulog ka na. Medyo nakukunsensiya nga ako pag nakikita kitang naghihintay sa harap ng medyas, na para bang asang-asa na makikita mo si santa claus. Nuong sinabihan mo ako minsan na "you saw mommy kissing santa claus", hindi iyon si Santa Claus. Yun ay ang kumpare ko na siyang dahilan kung bakit hiwalay na kami ng mommy mo. Dun na siya sumama. Kaya itigil mo na ang pagbabantay sa harap ng medyas mo tuwing pasko dahil hindi nga totoo si Santa Claus. Sa edad mo ngayon na forty five, nakakaasiwa nang tingnan.

2. Sa ayaw mo man at sa gusto anak, tataba ka. Yun ang isa sa katotohan na kailangan mong harapin. Wag mo nang pilitin na mag-diet o mag-gym dahil pareho iyong walang silbi. Puno't dulo, lahat ay tumataba. Wag mong pansinin yung mga artista na nasa magasin dahil hindi naman totoo na ganoon sila ka-sexy o ka-macho. Photoshop lang ang dahilan kung bakit sila ganoon. Tandaan mo na ang mga taong hindi tumataba ay yun lang wala talagang makain (kagaya ng mga pulubi), o kaya naman ay yung mga taong hindi makakain (kagaya ng mga adik).

3. Tungkol naman sa maselang paksa ng pag-ibig, didiretsuhin na kita anak - kahit na hindi ka kagandahang lalaki ay wag kang mawawalan ng pag-asa pagdating sa pag-ibig. Hindi lahat ng babae ay puro panlabas na anyo lang ang tinitingnan. Hindi totoo na mga guwapo lang ang kaya nilang ibigin. Anak, meron pa ding mangilan-ngilan diyan na ang hinahanap sa isang lalake ay hindi mukha, kundi pera. Dahil nga medyo pangit ka, magpakayaman ka at sila mismo ang maghahabol at iibig sa iyo.

4. WAG NA WAG kang kukuha ng credit card anak. Yun ang dahilan kung bakit hanggang ngayon ay nagtatago tayo.

5. Iwasan mong magbisyo. Wag kang magyosi, magsugal, mambabae, maglasing at kung ano-ano pa. In short, iwasan mong sumaya. Mas makakabuti sa buhay mo kung malungkot ka lang palagi.

6. Mag-aral ka nang mabuti anak. Pero gawin mo lang yun habang nasa elementary ka pa. Pagdating mo ng high school at kolehiyo, mapapansin mo na wala ng nag-aaral sa iyong mga kaklase. Yun talaga ang dapat. Mapapansin mo naman na, sa kabila ng hindi mo pag-aaral, pumapasa ka pa rin. Ganoon ang siste ng pag-aaral dito sa Pilipinas.

Sa ngayon ay hanggang dito na lamang ang sulat ko. Susubukan kong sumulat pa sa iyo sa mga susunod na taon ng buhay mo. Sana ay kapulutan mo ito ng aral.

Nagmamahal,

Daddy Cid

Aswang sa Tondo

2007-11-04T09:42:00.000+08:00

Merong aswang sa Tondo. Wala sigurong maniniwala sa akin, pero bata pa lang ako ay alam ko na na merong aswang dito. At hindi lang ako ang nakakakita sa kanya. Marami kaming mga bata noon, na siguradong-sigurado na aswang yung isa sa kapitbahay namin.

Hindi ko sigurado kung ano tunay na pangalan ng aswang na yun. Basta kabisado ko yung itsura niya. Matanda na siya at makikita mo na sa mukha niya ang lahat ng senyales ng pagiging isang matanda - kulubot na mukha, nalalagas na buhok, at kakaunting ngipin. Kaya nung bata kami, takot na takot kaming magpipinsan kapag dumaraan na siya sa bahay. Natatakot kami na kainin niya. Pero, awa ng Diyos, sa ilang taon na nakatira kami sa Tondo, wala naman akong kakilala o kamag-anak na kinain niya. Sabi nila, nagbabago din daw ng anyo yung aswang nay un, pero hindi ko naman nakita. Sabi lang ng pinsan ko eh nakita niya raw na naging paniki.

Kaya sigurado ako na aswang siya.

Ilang taon din ang tinakbo ng buhay ko. Dala siguro ng eksperyensya ng pagtanda, hindi na ako masyadong natatakot sa aswang ditto sa Tondo pag paminsan-minsan ay nakikita ko siyang dumadaan sa harap ng bahay naming. Gayunpaman, nanatiling nakatatak sa ulo ko na isa siyang aswang. Kaya kahit kalian ay hindi ko siya binati o inimbitang makisalo sa amin pag kumakain kami ng mga barkada ko sa labas. Maqhirap na dahil baka nga pati kami ay kainin niya.

Kaninang umaga, napagawi ako sa lugar kung saan alam kong nakatira yung aswang. Nagulat ako sa nakita ko. May tolda sa harap ng bahay nila. At, kagaya ng iba pang katulad na sitwasyon, nalaman ko na may patay sa kanila. At mas lalo akong nagtaka nang malaman ko na ang patay pala ay yung aswang.

Bakit siya namatay? Hindi ba at walang kamatayan ang mga aswang? O baka naman matagal na siyang hindi kumakain ng tao? Kaya siguro nanghina siya at namatay. Madami akong tanong kaya minabuti ko na makipag-tsismisan muna sa mga tambay sa harap ng bahay ng aswang.

Nakakalungkot pala ang buhay ng aswang na ito.

Iniwan siya ng asawa niya, dati pa. Ang mga anak niya din, matapos niyang palakihin mag-isa, iniwan din siya. Hindi nga nila sigurado kung dadalaw man lang sa lamay ang mga anak niya. Sa iilang tao na nandoon sa lamay, karamihan dun ay nakikisugal lang at hindi nakikiramay. Ito ay sa kabila ng sinasabi nila sa akin na mabait naman ang aswang na yun.

Naisip ko tuloy na mahirap pala maging aswang, mag-isa ka na ngang nabubuhay, mag-isa ka pang mamamatay.

Nagturok ako ng isang kandila bago umalis. Nakakalungkot man ang mga narinig at nakita ko, natutuwa na rin akong malaman na, ngayong wala na siya, malamang ay mas maayos ang kalagayan niya. Hindi ko alam kung paano manghusga ang Diyos sa mga katulad niyang aswang. Wala akong ideya kung paano hahatulan ng Diyos ang mga aswang na kagaya niya. Pero, natitiyag ko na ang panghuhusga at panghahatol ng Diyos, ay higit na mabuti kaysa sa panghuhusga at panghahatol ng mga tao dito…

Ang tanong na bumabagabag sa isip ko ngayon....

2007-10-04T01:11:00.000+08:00

Bakit ang buhok ko, pag nilagyan ng gel, umaayos? Pero nung nilagyan ko yung mukha ko hindi naman umayos... Naging malagkit lang. Fake ata ito.

Abogado

2007-10-03T07:50:00.000+08:00

Nandito ako ngayon sa korte. As in literal na nasa korte. Wala pa yung judge at mukhang matatagalan pa din bago dumating yung kalaban. kaya, kesa maglaro na naman ng snake, naisipan ko na lang na magsulat. Kakasawa na kasi yung snake. Hindi ko naman matapos-tapos. Bukod dun, gusto ko ding magyabang sa abogado na nasa likod ko. Gusto kong pakita na meron akong laptop at para bang sobrang busy dahil habang naghihintay ng pagtawag ng kaso eh kailangan pang tapusin yung iba niyang trabaho. Wag lang siyang magkamaling magtanong kung magkano pera ko ngayon dahil medyo mawawalan ako ng dahilan para magyabang.

Palagi na lang ganito dito sa korteng ito. Palagi na lang huli magsimula. Hindi ko naman magawa na huli ng pumasok. Kasi, noong nakaraang ganun ang ginawa ko, pumasok naman ng maaga yung judge. Ayun tuloy, ako pa ang napagalitan. Kaya eto ako ngayon, naghihintay.

Kung tutuusin, kahit na meron din naming “exceptional” moments ang pagiging abogado, parang napansin ko na karamihan sa gagawin mo eh maghintay. As in maghihintay ka palagi sa korte. Hihintayin mo yung judge. Hihintayin mo yung kalaban. Hihintayin mo yung apela. Hihintayin mo yung desisyon. At higit sa lahat, hihintayin mo yung bayad sa iyo. Parang isang walang katapusang paghihintay ang trabahong ito.

Puro pa postponement ang mararanasan mo. Lahat na halos ng dahilan eh maririnig mo pag nagpapa-postpone ang kalaban. Kesyo may LBM, may sakit, namatayan, may conflct sa schedule, etch. Ang hindi ko na lang nakikitang dahilan na gingamit sa ngayon eh - dinukot sila ng mga alien.

Tama yung isang kliyente ko eh. Buti na lang at hindi abogado ang lahat ng tao. Parang masaklap isipin kung ganoon ang sitwasyon. Isipin mo na lang, kuha ka ng order sa fastfood, tapos sasabihin sa iyo postponed daw ang pagdating ng order mo dahil wala ang cook. O kaya, pag papunta ka sa ospital dahil manganganak ka, paghiga mo sa delivery room eh sasabihan ka na pigilan muna ang panganganak mo dahil gumamit ng delaying tactics ang doctor. Pede ding pag hihingin mo yung sukli sa bayad mo sa dyip eh mag-oobject yung driver. Wala sigurong kasing gulo ang mundo pag ganun.

Come to think of it, isa namang napakalaking korte ang mundo. Lahat tayo merong kailangang patunayan. Lahat tayo naghihintay ng desisyon kung tama ba tayo o hindi. Lahat tayo may objection. Lahat tayo, merong concurring at dissenting opinion. At, kalimitan, bawat isang opinion natin na yun, hindi natin basta-basta papatalo ng walang laban – ke mali yun ke tama.

Merong kumakalat na myth tungkol sa mga abogado. Lahat daw ng mga abogado ay mayayabang. Feeling daw kasi ng bawat abogado, sila ang pinakamagaling sa lahat. Para bang sa lahat ng mga naging abogado eh sila na talaga ang number one. Hindi totoo yun! Hindi totoo na lahat ng abogado ay nag-claim na sila ang pinakamagaling. Kasi, kung tutuusin, ako talaga ang pinakamagaling.

· P.S. Wala pa rin ang kalaban ko. Wala na rin akong masulat. Snake na lang ulit.

Ulan

2007-10-01T22:35:00.000+08:00

Ano ba ang meron sa ulan? Kagaya ng karamihan, isa ako sa mga nakakaramdam ng kakaiba tuwing papatak ang ulan. Hindi isyu kung gaano kalakas ang ulan. Kahit ambon lang, parang may kakaibang damdamin ang dinadala ng bawat patak ng tubig na galing sa langit.

Elementary pa lang ako, medyo naiintindihan ko na kung paano nagkakaroon ng ulan. Yung water cycle na yan eh ilang ulit naming pinag-usapan ng titser ko. Kaya hanggang ngayon, medyo may ideya pa ako sa mga terms na tulad ng evaporation at condensation. Pero wala akong naalalang diskusyon, kung saan tinalakay namin kung paanong, paminsan-minsan, nagdadala ng kalungkutan ang ulan. Hindi naman kasi ata iyon parte ng water cycle.

Ang lakas ng ulan ngayon dito. Parang yung ulan noong isang araw. Akala mo eh wala ng katapusan; akala mo eh merong nabutas na ulap kay tuloy-tuloy ang pagbagsak ng tubig. Dati-rati, walng papantay sa tuwa ko kapag umuulan. Pero ngayon, merong hindi maipaliwang na dalang lungkot ang bawat patak. Kahit kaya kong maipaliwanag kung saan nangagaling ang ulan, hindi ko yata maiplaiwang ngayon kung saan nanggagaling ang lungkot.

Gusto kong lumabas para maligo. Kaso gabi na. Masyado ng madilim para magtampisaw. Kaya, mangiti man ako habang nagpapakabasa, hindi ko rin makikita. Sa ngayon, hindi ko pa nalalaman kung ano ang silbi ng mga tawa na, kahit galing sa akin, hindi ko makita.

28 years later

2007-08-28T19:46:00.000+08:00

28 taon...

Alipin ka pa din ng kahapon. Hindi mo pa rin kayang iwanan ang kahapong pilit mong ginagamit na pananggalang sa ngayon. Hinihintay mo pa din ang bukas na wari bang sa iyo ay matagal ng lumipas. At hinahanap mo ang taong dati rati ay madali mong tawaging ikaw. Saang banda nga ba ng paglalakbay mo siya naiwan?

Saan ka pupunta?

Tinatanaw mo ang bukas ngunit umaalon ang paningin mo. Makulimlim sa dakong iyon kaya natatakot ka. Taliwas sa akala ng karamihan, kailanman ay hindi ka naging sigurado sa mga bagay na parang kasing-dalas na ng ulan. Paunti-unti man, marahang sumasara ang pag-asang dati-rati ay kalaro mo at kausap.

Nalilito ka.

Nalalaman mong walang nakakaalam sa kung ano ang nasa isip mo. Nakadaragdag sa iyong kaba ang malamang isa kang malaking palaisipan para sa ibang tao. At nanganganib kang patuloy na mapaligiran ng kaibigan at kakilala, ng nag-iisa.

Hindi biro ang dami ng tanong na nasa isip mo. Hindi rin biro ang malaman na malamang na hindi mo masagot ang lahat ng iyon. Naghahanap ka ng sagot. Pero hinahanap ka din niya. Malabo na kayong magkita....

Masaya ka ba?

Meron ka pang 28 taon ulit para mag-isip....

- Don Alejandro Buenaventura (1876)

Pants

2007-08-14T15:20:00.000+08:00

Mahirap din talaga minsan yung hindi mo masyado binibigyang pansin kung ano ang isinusuot mo sa araw-araw.

Ganun kasi ako.

Hindi katulad ng iba na halos dalawang oras ang inaabot kakaisip kung bagay ba ang orange na t-shirt sa red na panatalon, hindi ko masyado pinagtutuunan ng pansin yung mga ganung bagay. Basta sa akin, suot lang ng suot. Kahit anong kulay pa yan, basta kasya, ayos na. Kaya kung tutuusin, hindi naman talaga ako baduy, tamad lang.

Ang kagandahan naman sa hindi masyadong mapili sa sinusuot na damit eh mabilis lang ang orasyon ko pagkatapos maligo. Mga kulang pitong minuto lang siguro ang nauubos ko sa pagdadamit. All in all, kasama na ang paliligo, halos sampung minuto lang ang nagagamit ko sa pag-aayos. Pero kahit ganun, madalas pa din akong late sa mga usapan...trapik kasi eh.

Kaninang umaga, katulad ng nakagawian ko na, bumunot lang ako basta ng pantalon at polo sa mga damit ko. Wala nang kumbinasyon chuva. Para kasi sa akin, ang damit ay damit lang. Hindi pang-porma*. Anyway, ayun nga. Dahil hindi ko na tinitingnan kung ano ang sinusuot ko, hindi ko din nakita na butas pala ang nasuot kong pantalon. As in may malaking butas sa may bandang puwitan.

Hindi naman kapangitan ang puwet ko, pero nahihiya pa din ako ng sitahin ako at sabihan nga na butas daw ang aking pantalon. Mga bandang hapon na ng sitahin ako. Kaya buong araw na pala akong naglalakad, at kung saan-saan nagpunta, ng wala man lang kamalay-malay na meron na pala akong kahihiyang dala-dala. Napilitan tuloy akong bumili ng polo na mahaba. As in kasing-haba ng mga polo ni B1 at B2**, para lang mapagtakpan ang dapat mapagtakpan. Gayunpaman, parang ayaw ko ng isipin kung gaano kadaming tao na ang nakakita sa akin kanina, at lihim na natawa.

Kaya simula sa araw na ito, magbabagong buhay na ako. Kailangan ko ng ayusin ang buhay ko; araw-araw na akong magsusuot ng mahabang polo...

*Ito ang dahilan kung bakit may orange ako na barong.

**Si B1 at B2 ay ang dalawang baklang saging na mapapanood dati sa TV.

Financially challenged

2007-08-01T15:14:00.000+08:00

Dear Pera,

Habang sinusulat ko ito, umaasa ako na nasa isa kang computer shop ngayon at nag-susurf sa internet. Sana ay suwertihin ako at mapadaan ka sa blog kong ito, at mabasa mo ang sulat kong ito. Dalangin ko na nasa maayos kang kalagayan habang binabasa mo ito.

Pera, ilang beses na kong sumulat sa iyo. Sinubukan ko ang email mo (pengeng_pera@yahoo.com), pero hindi ka naman sumasagot.. Tinext at tinawagan din kita pero palaging off ang cellphone mo. Ano ba ang problema? Bakit mo ba ko iniiwasan?!?

Wala akong masamang ginagawa sa iyo, pera. Alam mo iyon. Pero ilang buwan ng halos hindi tayo nagkikita. Kung magkita man ay sandali lang. As in nagpupunta ka din sa iba. Ni wala kang pasabi kung bakit. Masakit ang ginagawa mo sa akin totoo lang. Nagdurugo ang puso ko tuwing hindi kita nakikita. At lately eh hindi na talaga kita nakikita. Maawa ka naman....

Bumalik ka na sa piling ko. Mukha na akong tangang nakikiusap sa iyo ngayon. Kinakain ko na ang pride ko. Kahit ang sabi ng mga nakakatanda ay hindi ka naman daw mahalaga, ang masasabi ko lang sa kanila ay leche sila! Eh di sila ang ang mabuhay ng wala ka. Wag na nila ko idamay. Gusto kitang makasama. At sana ay magtagal na ang susunod nating pagkikita. Pangako ko na aalagaan kitang mabuti.

Wag ka na magalit sa akin please... Kung ano man ang kasalanan ko, patawarin mo na sana ako. Anuman ang mangyari, hihintayin kita.....

Nakikiusap,

Cid

P.S. Kung talagang ayaw mo na sa akin, mag-iwan ka naman ng kapalit. Thanks.

Ano ang mangyayari pag wala akong mapagsabihan?

2007-06-14T17:11:00.000+08:00

Gusto ko lang linawin na, simula nung natuto akong mag-isip mag-isa, hindi ko naging ugali ang pag-isipan ng malalim ang iniisip sa akin ng ibang tao. Wala talaga akong pakialam, basta alam ko na hindi naman ako nang-gagago. Kung ano isipin ng iba, problema nila iyon. Mas madami pa akong bagay na dapat isipin kesa diyan.

At puwede ba?!? Wala akong panahon na bigyang pansin, o gawing subject ng discussion ang mga usapin na masyadong pambata! Puwedeng kang mag-isip bata, pero sa hindi sa paraan na nagiging para kang black hole, na sumisipsip ng gulo!

Gusto ko sanang sabihin sa iyo ito pero nakakapagod lang dahil alam kong hindi mo maiintindihan.

Yun lang.

Masaya na ulit ako....

Party List

2007-05-30T15:47:00.000+08:00

Noong nakaraang eleksyon, nagtrabaho ako bilang security guard sa provincial canvassing. Dahil walang coordination ang local security guards sa security guards na galing sa HQ, wala naman akong ginawa dun kundi mag-tally lang ng mga boto. At nakakatamad pala ang trabaho na yun. Parang inutusan akong magtelebabad sa pamamagitanng panonood ng 700 Club.

Okay lang naman pagdating sa mga local at national candidates. Ang sobrang nakakasira ng ulo yung pag-tally ng party list. NAPAKADAMI ng party list. Hindi ko akalain na meron palang 93 na registered party list. Siyempre, kapag isa-isa iyong binabasa, tumatagal talaga. Ang ginagawa pa naman ng mga canvassers eh binabasa ang buong pangalan ng mga party list.

Kung tutuusin, maganda naman ang rationale kung bakit merong party list. Sila dapat ang representatives ng mga marginalized sectors dito sa atin. Ang problema, basahin mo pa lang yung mga pangalan ng mga party list na iba, magdududa ka na kung talagang "marginalized sectors" ba talaga ang nire-represent nila. Meron ngang party list na The True Marcos Loyalist. HA? Kelan pa naging marginalized sector yun!

Ang tatlo sa pinaka-common na salita na makikita mo sa mga paty list ay:

1. "Alliance of" chuva chuva ek ek

2. "Alyansa ng mga" etc., etc., etc.

3. "Association of" yadada yadada yadada

Halata tuloy na kaya lang nila ginagamit ang mga salitang yan eh para nasa una sila ng listahan. Hindi mo talga maintindihan kung sino at ano ba talaga ang pinaglalaban nila. Kasi parang lahat pedeng magtayo ng party list. Kailangan mo lang eh magandang acronym.

Kaya eto ang mga party list na i-reregister ko next elections....

1. ACBE (Alliance of Care Bears Enthusiast)

2. APIR (Alyansa ng mga Pilipinong Ibig ang Red Horse)

3. API (Alyansa ng mga Pilipinong Inutil)

3. ACATES (Association of Citizens Advocating The Enlightenment of Smurfs)

4. OTU-PIHIT (Organisasyon ng mga Tunay na Pilipinong Hindi pa Tuli)

5. ACCAI (Alliance of very Concerned Citizens against In-growns)

6. SAPAW (Samahan ng mga Pilipinong Ayaw sa Walis)

7. SASAYA (Stay As Sweet As You Are)

8. ITALY (I Trust And Love You)

9. JAPAN (Just Always Pray At Night)

10. ADIDAS (Ako ay Dapat Isuot Dahil Ako'y Sapatos)

Senator Cid

2007-05-11T16:20:00.000+08:00

Sa darating na eleksyon, malaki ang posibilidad ng hindi ako manalo bilang Senador. Una sa lahat. hindi ako sikat. Pangalawa, hindi ako nag-file ng certificate of candidacy. At pangatlo, wala akong pera para mangampanya. Ang perang nasa bulsa ko ngayon eh sakto lang pampagawa ng humigit kumulang anim na sticker, at mga apat na election poster. Kung senador ang tatakbuhin ko, parang kulang ata iyon. Lalo pa at, sa huli kong pagkakaalam, higit sa sampung tao ang bumoboto tuwing eleksyon.

Pero, kagaya ng madalas kong sinasabi, hindi ako nawawalan ng pag-asa. Alam kong may potensyal ako bilang isang pulitiko. Stepping stone ko siguro ang baranggay chairman, tapos ay senador na. Pagtapos nun ay either presidente ng Pilipinas, o kaya naman ay Pope.

Anyway, sino ba ang ayaw maging senador? Lalo pa at ang mga senador dito sa Pilipinas ay walng ginawa kundi magtrabaho para sa ikabubuti ng Pilipinas. As in lahat sila ay halos doon na matulog sa Senate Hall para makipagdebate at gumawa ng mga batas. Higit sa lahat, hindi sila nakikipag-usap sa mga contractors para maging wasto ang paggamit nila sa kanilang pork barrel. At may kaibigan silang higante, na barkada ni Maria Makiling, na siyang nangangalaga sa kalikasan. Sa lugar nila, na malayong-malayo, at merong isang ilog na ang tubig ay nakakagaling sa anumang uri ng sakit. Higit sa lahat, ang ulan sa kanila ay gawa sa magnolia chocolait, na minsan ay napagkakamalang selecta moo.

Senator Cid! Ang ganda pakinggan. Nag-iisip na ko ng mga mgandang election propaganda eh -

(a) Seed (sounds like Cid), itanim sa senado.

(b) Cid,pangarap niyang tuparin ang pangarap niya. Pero pagtapos, pangarap niyo naman.

(c) Cid, titikayin ang libreng gamot sa lahat ng walang sakit!

(d) Sugod kasama si Cid! (to the tune of Sugod mga Kapatid by Sandwich)

(e) Cid, ang may pinakamagandang boses sa senado.

Anyway, mga working concepts pa naman yan. Sigurado ko na sa 2010 ay may mga mas maganda pa akong maiisip.

Kung mananalo ako, ano ang plataporma ko? Kahit sa Pilipinas ay hindi kailangang may plataporma para manalo, gusto ko lang meron akong handang programa. Hindi tama na walang programa ang isang kandidato. Kaya heto ang mga naisip ko -

(a) Hindi na tayo aangkat ng bigas. Ipagbabawal ko na lang ang pagkain ng bigas. Tutal, marami namang Pilipino ang plastik (tulad ng mga kapatid ko) at "no rice" diet sila. Kung bawal na kumain ng bigas, tipid na ang bansa, papayat pa ko.

(b) Walang kaibigan, walang kamag-anak, walang kumpare. Puro cronies lang.

(c) Aalisin ko ang trapik. Nakakasira ng ulo ang sobrang trapik. Kung gaano kabagal ang galaw ng trapik sa EDSA pag biyernes ng gabi, ganun din kabagal ang pag-angat ng ekonomiya. Kaya bilang solusyon sa trapik, pagbabawal kong ang anumang uri ng sasakyan sa kalsada (except sa sasakyan ko siyempre). Mandatory ang paglalakad sa lahat. Hindi pwedeng dahilan ang layo ng lalakarin. Pag napatupad ko ito, lahat ng Pinoy ay magiging slim.

Pwede! Ilang lang yan sa mga naiisip ko. Pero tinatamad na ko eh. Kita nyo naman, konti pa lang nagagawa ko, tinatamad na ko, pwedeng-pede na talaga ako maging senador.

Class Predictions

2007-04-16T20:11:00.000+08:00

Bakit wala akong nakikitang ganitong class predictions sa likod ng annual?

CLASS PREDICTIONS FOR BATCH 2007

Ngayon ay 2020 na. Ang aking mga kaklase ay mga sikat ng tao sa lipunan. Halimbawa na lamang ay si Ton-Ton Lico na class valedictorian namin noong high-school, hanggang ngayon ay tinutugis pa rin siya ng alagad ng batas dahil sa pyramiding scheme na kanyang naimbento. Kung dati-rati ay tahimik lang si Ton-Ton, nakakatuwang malaman na isa na siya sa pinakasikat na Estafador ng bansa!

Si Estela Mana, naaalala mo pa ba? Siya yung "shy girl" ng klase. Yung laging namumula kapag may nagsasabi ng green jokes? Nakakatutuwang malaman na isa na siyang devoted mother ngayon sa kanyang dalawampung anak. Kahit ang dalawampung anak niyang iyon ay mula sa iba't ibang lalake, nakakataba ng pusong malaman na kaya niya itong alagaan sa kabila ng kanyang munting kinikita bilang dancer sa isang nightclub sa quiapo. katrabaho niya si Dindi Louan, na noon ay nagbabalak na magmadre.

Si Dra. Luisa Menor, ang kaklase nating number 1 sa science class, ay sikat na sa buong mundo. Natuklasan niya ang gamot sa isa sa pinakamalalang sakit sa buong mundo - ang sakit na kung tawagin ay sinat. Ang gamot ay tinawag niyang Biogesic. Sayang nga lang at nakulong siya sa kasong copyright infringement. Kasama niyang nakakulong ang class dentist na si Dra. Pinky Digo. Nakulong si Dra. Digo ng makapatay siya matapos maglagay ng braces sa isang sanggol.

Si Monte Claro, ang class debater, ay isa na ring sikat na abogado. Walang papantay sa kanyang galing kung pag-uusapan ay ang kanyang expertise. Isa siya sa pinaka-successful na abogado na nagha-handle ng mga kasong jaywalking at double parking. Malaki ang kanyang opisina sa city hall, duon sa may ilalim ng punong narra, kung saan siya nag-nonotaryo.

Si Brando Gardo, ang school bully na laging may ginugulpi, ay isa sa pinakasikat fashion designers ngayon. Siya rin ay isang sikat na lobbyist na sinusulong ang pagkakaroon ng same sex marriage.

Si Cid Andeza, na muntik nang hindi grumadweyt, ay isang sikat na businessman. Siya ang kauna-unahang Pinoy na naging Pope. Siya na rin ang may-ari ngayon ng buong mundo.

Talambuhay ng isang munggo

2007-04-16T14:58:00.000+08:00

Isa akong naghihingalong blogger.

Hindi ko mawari kung bakit parang ang hirap magsulat ngayon. Para bang wala akong makitang bagong topic na pede ko i-post. Paulit-ulit na lang ata ang nakikita ko sa mundo. Sa dinami-dami ng pede kong isulat, wala akong maisip. Tama ata na minsan eh meron talagang "creative drought".

Yung ang nangyayari sa akin ngayon. Kung dati, isa akong "feeling" manunulat, ngayon ay isa na lamang akong munggo. Wala pa kong nakikitang munggo na nakakapagsulat ng maayos.

Hindi ko pede idahilan na wala akong oras. Ang dami-dami kong oras eh. Sino bang tao ang walang oras? Lahat naman meron. Nakakalat lang yan eh. Pero kahit nakakalat, hindi ko alam kung paano gamitin. Kasi nga, isa kong munggo. At wala akong nakikitang munggo na may relo at daily planner.

Mahirap maging munggo.

Walang sense ito sa nakakabasa. At sa tingin ko, yung ang isa sa problema ko. Tinatangka kong bigyan ng sense ang lahat. Pero hindi naman pede iyon. 98% ng mundo ay walang sense. Yun ang madaling makita, kaya madaling maisulat.

Aha!!!

Kaya pala madaling magsulat dati. Kasi 98% and pede kong gawing topic. Hindi katulad ngayon na 2% na lang ang naiisip ko isulat. Babaguhin ko iyon.

Magsusulat ako. Magsusulat ako ng magsusulat. Masaya akong nagsusulat dati. Kaya dapat lang na maging masaya ulit akong magsusulat ngayon.

Hindi kailangang maging maganda isusulat ko. Hindi kailangan nakakatawa palagi. Ang kailangan eh magsulat ako. Ako ang kauna-unahang munggo na may sinusulat araw-araw...

Complaint

2007-01-10T11:55:00.000+08:00

Note: This is the working draft of the Complaint which I plan to file against my hair. I just need to find a lawyer who would be willing to represent me because I think it would be inappropritate if I were to represent myself.

Republic of the Philippines
National Capital Judicial Region
Regional Trial Court
City of Manila
Branch __

Cid S.T.A.
Plaintiff,

versus For: Damages
with Application for
the issuance of a Temporary Restraining Order

Cid's Hair/s
Defendants.

COMPLAINT

Plaintiff, through undersigned Counsel, and unto this Honorable Court, most respectfully avers that:

1. Plaintiff is of legal age, unfortunately single, and presently residing somewhere in Cavite where he can be served with summons, notices, and other processes of this Honorable Court.

2. Defendants are also of legal age , single, and residing at Plaintiff's head, where he can be served with summons, notices, and other processes of this Honorable Court.

STATEMENT OF FACTS

3. Plaintiff has been living with the Defendant from the day he was born. The former therefore assumed that the latter will be with him until the day he dies.

4. However, without any justifiable reason, Defendants (well most of them) have consistently been leaving Plaintiff's head. This, therefore, exposes the latter's forehead in the most humiliating manner.

5. Because of the Defendant's malicious abandonment, Plaintiff remains single and unwanted by majority of the female population.

ARGUMENTS

6. Defendant should not leave the Plaintiff until after the laytter is 60 years old. That is the natural order of things, for God's sake!

7. Plaintiff deserves to have his previous hairline back to its original position.

PRAYER

Wherefore, premises considered, it is most respectfully prayed of this Honorable Court that a Temporary Restraining Order be issued enjoining the Defendant from leaving the Plaintiff.

Other reliefs just and equitable under the circumstances are likewise prayed for.

Isang bukas liham para sa akin

2006-12-08T16:04:00.000+08:00

Pareng Cid,

Musta ka na? Madami bang trabaho? Kung oo man ang sagot mo diyan, hindi gaanong halata. Tumataba ka na naman kasi eh. Lakas mo kasi kumain sa Tondo. Lalo na sa madaling araw.

Naging ugali ko na ang magsulat ng mahaba. Pero sa ngayon ay parang hindi ko trip. Hindi dahil tinatamad ako, kundi dahil parang mas magandang maikli lang minsan ang sinasabi. Pag marami kasing paligoy-ligoy, nakakalito. Hindi kaagad nakukuha yung mensahe.

Isa lang ang gusto kong itatak sa isip mo ngayon - mag-isip ka.

Mag-isip ka Cid. Wag masyado puro emosyon ang pinapagana mo. Hindi lang sa batas kailangan na nag-iisip ka. Kahit sa pakikitungo mo sa ibang tao, lalo na sa sarili mo, kailangan mong mag-isip ng malalim. Wag kang papadaya sa emosyon mo. Wag mong hayaan na kontrolin ka ng nakaraan. Panahon na para sumaya ka naman. At malabong mangyari yun, habang hindi mo natutunan kung pano harapin ang ngayon, ng hindi ka lingon ng lingon sa dati.

Wag kang papalito sa mga pakiramdam na akala mo ay tama. Ang pakiramdam na hindi dumaan sa utak, yung hindi mo napag-aralan, kadalasan hindi tama. Kara wag ka papalinlang. Malakas ang boses ng puso pag nagsasalita, pero dapat pinpakinggan mo ng maiigi kung ano ang sinasabi niya. Iba ang lenggwahe nya, sa lenggwaheng alam mo. Kaya gumamit ka ng utak - mas madali kayong magkakaintindihan pag ganun.

Alam kong may puwang pa naman sa na nakalaan para magkamali ka. Hindi naman maikli ang tatahakin mo pa. Pero hindi yun rason para maging kampante ka. Hindi yun rason para masabi mo na ayos lang na magkamali. Ang masama kasi sa iyo, nauulit mo pa yung mga mali na matagal mo na dapat na-itama. Masyado kang nadadala sa bulong ng puso mo. Sa totoo lang, minsan nga hindi naman talaga siya bumubulong, tamang hinala ka lang.

Alam kung alam mo kung ano ang gusto mo. Sigurado ako diyan. Minsan lang tinatablan ka ng pag-iisa. Marami kang kaibigan, pero alam kung minsan ay ramdam mo mag-isa ka lang. Wag mong masyadong i-focus ang pag-analyze mo sa buhay mo sa ganoong aspeto lang. Marami pang sub-topics ang buhay pare, tingnan mo din yung iba.

Hanggang dito na lang at inaanto na ako.

Cid

Ding Dong

2006-11-28T17:31:00.000+08:00

She hated watching movies from the back row...

She hated it when we were not seated at the first row...

She hated long lines...

She hated riding jeepneys,
preferring to wait forever for an FX taxi...

She hated sitting alone...

She hated my being late in a date...

She hated Tabasco...

She hated Vince Hizon...

She hated the ride to San Juan...

She hated our professor in Philosophy...

She hated math (I think, as much as I did)...

She hated her father (that's what I think)...

She hated the way some of her friends treated her...

She hated being alone at home...

She hated so many things.

And yet, despite all the things that she treated with spite, I think she never learned to hate me.

And I would remember her forever for that.

...and with that, I rest my case.

2006-11-28T17:19:00.000+08:00

Ako: Bakit nandito ka ngayon? Wala ka bang pasok?

Pamangkin: Ayaw ko na pong pumasok?

Ako: Nyek! Bakit naman? Gugulpihin ka ng papa mo loko ka.

Pamangkin: Ayaw ko na po talaga. Gusto ko na lang maging boksingero parang si Pacquaio.

Ako: Haha! Iba pa rin nakapagtapos noh!

Pamangkin: Eh bakit ikaw? Sino mas mayaman sa inyo ni Pacquiao?

Ako: ..... ..... ..... ...... .....

Ako ulit: Bahala ka. Gulpihin ka talaga ni papa mo pag sinabi mo yan.

Pamangkin: Pag boksingero na ko di na kaya nya ko magugulpi!

All pigs go to heaven

2006-11-14T13:37:00.000+08:00

Mas suwerte ako kumpara sa karamihan. Yan ang isa sa mga bagay na siguradong-sigurado ako. Yung ibang tao kasi, hindi nila alam kung saan sila pupunta pagkatapos ng buhay na ito. Hindi nila alam kung magiging ano sila pagtapos nilang malagutan ng hininga. Ako, pagbuga ko ng aking huling hininga, at pag ako ay na-reincarnate, natitiyak ko na ako ay magiging isang - baboy.

Masakit mang isipin, kailangan kong tanggapin na isa na kong baboy sa susunod na bahay. Yun ay bilang kaparusahan sa kakakain ko ng baboy sa buhay na ito. Nitong nakaraang dalawang buwan, madalas na lechon ang aking hapunan. Agahan ko naman ay kamto. Sa dami ng baboy na kinakain ko ngayon, mimura na ko ng Fairy Godmother ng mga baboy.

Ano na kaya ang kalagayan ng puso ko ngayon? Hirap na hirap na siguro siyang mag-pump ng dugo. Pero anong magagawa ko? The body is willing but the mind is weak.

Kahapon nga eh nangako ako sa sarili ko na puro gulay na lang kakainin ko. Kaso negative pa din eh. Kanina, pagdating ko galing sa hearing eh gutom na gutom ako. Ang oorderin ko nga sana sa baba eh yung ginataang gulay. Kaso, parang may kung anong hiwaga ang bumalot sa akin kanina. Parang na-magnet ako noong sinigang na baboy. Yun tuloy ang binili ko. Take note, kumuha pa ko ng kalahating lechon. Hindi ko talaga maintindihan kung bakit ganito ako ka-health concious.

Nag-iisip nga ako ng paraan kung pano malulutas ang problema ko na ito. Kung mag-muslim kasi ako, wala ding mangyayari. Malalabag ko lang ng paulit-ulit ang rule nila. Malamang eh mas lalo akong maging sureball sa impyerno pag nagkataon.

Di bale, simula sa araw na ito, nangagako ako na isang buwan akong walang ibang kakainin kundi gulay. As in gulay lang. At hindi ko na iisipin na gulay ang kanin.

Pero teka, bukas ko na lang simulan ang pagtupad diyan. Porkchop kasi ang niluto sa Tondo eh. Last na iyon.

LRT at MRT

2006-11-09T16:51:00.000+08:00

Ilang buwan na din akong sumasakay ng LRT at MRT ngayon. Mas mabilis kasi saka hindi ako gaanong mukhang galing sa desyerto pag yun ang sinasakyan ko. Pera na lang talaga kung ang masakyan kung LRT o MRT eh walang aircon. Pag kasi ganon ang nasasakyan ko, pagdating ko sa office, parang galing ako sa pakikipag-meeting kay sa satanas sa impyerno.

Sa ilang buwan kong pagsakay sa railway system dito sa Pinas, wala pa talaga kong nararanasang byahe na nakaupo ako ng maayos. Palagi na lang akong nakikipagsiksikan. Kaya nga itong darating na kapaskuhan, ang wish ko lang eh sana makaupo man lang ako sa LRT sa buong byahe ko. Minsan nga, miski hindi ako bababa sa Baclaran, parang naiisip ko na bumaba na lang doon para man lang maranasan ko kung ano ang pakiramdam ng upuan ng LRT, bago man lang ako pumanaw.

Napakasikip kasi ng LRT. At walang exception dyan. Tapos, masikip na nga, pipilitin pang pumasok ng iba. Kaya higit pa talaga sa sardinas ang kakalabasan nyo. Kaya nga walang katotohanan yung sinasabi ng LRT operator na humawak daw sa handrails. Langya! Kahit hindi ka humawak hindi ka naman babagsak dun sa sobrang sikip eh. Kung ikaw ay isang ina, kahit magpadede ka ng sanggol sa LRT*, tapos bitawan mo yung sanggol na hawak mo, hindi malalaglag. Parang floating lang siya dun.

Sa MRT, in fairness, nakakatyempo din naman ako ng upuan. Lagi kasing sa Taft ang station ko na sinusimulan. Kaso, kahit bihira na nga lang akong makaupo, tyempong meron palaging matanda na sasakay. Pagsakay nya na paupuin ko siya. At siyempre, kagaya ng isang pangkaraniwang pinoy ngayon - nagkukunwari na lang akong tulog.

Pero ang kinaiinisan ko talaga dyan eh yung mga taong sumasalubong sa mga bumababa. Kahit hindi nila kamag-anak yung mga bumababa eh sinasalubong pa din nila. Noong isang linggo nga, dala na din ng buwisit ko, nasigawan ko yung mga sumasalubong sa akin habang pababa ako sa Guadalupe.

"SANDALI LANG!" -sabi ko. Tapos ginulpi na ko ng taong bayan.

*Hindi ko nirerekomendang gawin ninyo ito, sa dami ng manyakis na sumasakay sa LRT. Pero kung ako katabi nyo, po-protektahan ko kayo.

To be continued....

2006-11-03T16:10:00.000+08:00

Faith has a funny way of leading you to where you ought to be. In the same manner, while it still baffles me as to how it can lead you to a particular person in the most unexpected place and time, I have come to believe that every person we met, we never meet by accident. One way or the other, faith had a hand on it. I do not aspire to understand the inner workings of faith. I have never been comfortable at aspiring for the things that are beyond my fallible mind. I am just happy to know that it led me to a particular person. That person, who became my treasured friend, is the subject of what I am writing now.

Truth be told, I promised that friend of mine that I will write her a letter. God knows how much I tried to write her one. In fact, several drafts are still stored in my computer. The problem is - those letters don’t seem to be worthy of sending. The dilemma is quite simple really; I can never the write a perfect letter that would fit the perfect friend. So, rather than spending an eternity writing drafts, I chose to play it safe. This, whatever you may want to call it, is the nearest thing to a letter that I could possibly write for my friend. I am fervently hoping that this will somehow convince her that I was able to fulfill my promise.

Somewhere between the boundary of the things that are likely and unlikely to happen, I met Gem. The first meeting was a casual one. A friendly introduction was followed by a friendly handshake. Nothing could be simpler. At that time, there was nothing that would even slightly suggest that that friendly handshake, that friendly hello, would spark a friendship that is incomparable to those which I had previously experienced. Never had I imagined that that person would teach me what it means to have a friend; more importantly, that person taught me what it means to be a friend to someone. For that lesson alone, I would forever be in debt. Because of that, I am ready to declare as a universal truth that – the simple, casual, unnoticeable moments in our lives, ultimately, leads us to the extraordinary moments.

Unlike most stories with a clear beginning, I cannot state with absolute certainty how Gem and I became close. I cannot remember the specific time when I started to trust her with my life’s secrets. I just know that I did. Anyway, who would not? There is no mystery in that. After all, she personifies everything that is worth trusting. I am not exaggerating when I say that I even trust her more that I trust myself. At the risk of sounding redundant, there is nothing incomprehensible with being able to trust a person like her. As to why she trusts me (well at least I think she does) – that is the mystery of all mysteries; a mystery that up to now, I am still trying to unravel.

Oo, tinatablan pa din ako.

2006-10-23T09:37:00.000+08:00

Kahit kailan, hindi ako natutuwa kapag meron akong sakit. Bukod sa hindi ako natutuwang uminom ng gamot, hindi rin nakaka-aliw na mabigat ang pakiramdam ko. Lalo pa at ang ulo ko ay parang tinataniman ng narra sa sakit.

Noong sabado pa ganito ang pakiramdam ko. Hindi ko rin alam kung bakit nagkaganito. Basta ang alam ko lang, paggising ko eh nanginginig na ang aking kalamnan at masakit na ang ulo ko. Buti na lang kamo at umuwi ang mga kapatid ko sa Tondo. At least ay merong kumalinga sa akin. Kahit papano ay nagkaroon ako ng mga private nurses.

Dapat talaga ay hindi na ako papasok ngayon. Kaso kapag hindi naman ako pumasok eh deadcock ako sa opisina. Merong mga kailangang tapusin na hindi ko pede ipagpabukas. Plano ko nga sana eh noong sabado ko trabahuhin. Kaso eh bigla nga akong sinaniban kaya wala rin akong natapos. Pero hindi bale, kakayanin ko talaga itong tapusin ngayon. Tutal eh wala namang pasok bukas. Bukas na lang ako magpapahinga ng todo.

Samantala...kelangan munang magtrabaho.

Ang pinaka-ayoko talaga pag may sakit ako eh yung wala akong ganang kumain. Paano ka ba naman kasi gaganahan eh lasang paracetamol lahat ng kinakain ko. Bata pa lang ako eh hindi ko na nakahiligang kumain ng paracetamol. Kaya nga kung merong man akong mahihiling ngayon, yun ay sana maglasang lechon na lang lahat ng kinakain ko kapag may sakit ako. Kung ganon mangyayari, malamang kahit isang taon akong may sakit eh ok lang.

Haayyy.....sakit sa ulo talaga.

Pero may positive effect din ang pagkakaroon ko ng sakit - hindi ako makapagyosi. Bukod dun, wala na akong maisip.

A show of support

2006-10-19T15:31:00.000+08:00

Dear Mayor Binay,

Isang mapagpalayang araw sa iyo!!!

Gusto kitang batiin sa ginagawa mo ngayong pagkontra sa preventive suspension na nais ipataw sa iyo ng rehimeng Arroyo. Tunay nga na ang rehimeng ito ay tuta ng kano.

Isa ka talagang matapang na tao dahil hindi ka gumagamit ng ibang tao para harangan ang mga nais mag-implement ng order laban sa iyo. Sa halip, walang takot mong hinaharap mag-isa ang pagsubok na ito. Hindi ka gumagamit ng mga bayaring tao para harangan ang city hall ng makati. Wala ka ring kasamang may armas na siyang nagbabantay sa iyo. Napakatapang mo talaga.

Matagal na talaga kitang idolo. Sa katunayan, hindi lang isang beses ako sumulat sa Ponds, sa Likas Papaya, sa Block & White, at marami pang kumpanya na nagbebenta ng whitening products. Sumulat ako sa kanila para i-rekomenda ka sa kanila para maging modelo, pero hanggang ngayon ay wala pa ding sumasagot sa aking liham. Hindi ko talaga malaman ang dahilan kung bakit. Maganda pa naman sana kung magiging modelo ka nila - ikaw yung "before".

Pero balik tayo sa totoong dahilan ng aking sulat...

Naniniwala ako na wala kang kasalanan na ginawa laban sa gobyerno, lalo na sa iyong mga constituents. Pinalalabas lamang talaga nila ang lahat ng iyan para mapagtakpan ang kanilang kamalian. Nag-imbento sila ng mga akusasyon laban sa iyo. Sinasabi nila na meron ka daw ghost employees eh wala naman talaga. Sa katunayan, nakakuha ako ng listahan ng ibang empleyado diyan sa Makati. Ang listahan na ito ang magpapatunay na walang ghost employees ang Makati. Narito ang ilan sa nakalistang empleyado ng makati:

1. Casper
2. Sadako
3. Sam Wheat (search sa google kung sino ito)
4. Spooky
5. Myrtle

Ngayon, sino ang magsasabi na kayo ay merong ghost employees?!? Wala talagang kuwenta ang gobyerno natin. Ang daming mayor diyan na masama! Kung sino pa yung walang condo units sa makati, siya pa ang napagbibintangang gumagawa ng mali. Hindi ka naman corrupt! Wala ka ngang gaanong kinukuha sa tuwing may gustong magtayo ng building sa makati eh. Malinis ka, as in.

Bilang tanda ng aking suporta sa iyo, araw-araw akong kakain ng barbeque sa baba. Araw-araw din akong maliligo at magsisipilyo bago pumasok. Samakatuwid, araw-araw kong gagawin ang lagi ko naman talagang ginagawa.

Sana ay wag kang umalis sa city hall ng Makati. Ang payo ko din eh mag-hunger strike ka ng dalawang taon. Wag kang kumain at uminom ng kahit konti, hangga't wala kang nakakamit na hustisya.

Lubos na hindi gumagalang,

Cidie

P.S. Bagay sa iyo ang naka-fatigue. Lalo kang pumuputi.

Sabi nga ni Gary Valenciano - "kay tagal mo mang nawala, babalik ka rin".

2006-10-19T13:42:00.000+08:00

Ang tagal ko ngang walang nagawang post. Ang daming nangyari sa buhay ko na hindi ko ata nasulat dito. Balak ko pa naman na pagtanda ko, at kung sakaling meron na akong Alzheimers, itong blog na lang na ito ang titingnan ko para maalala ko kung ano ang mga nangyari sa buhay ko. Yun ay kung maalala ko pa na meron nga pala kong blog.

Maraming dahilan kung bakit hindi na ko masyadong nagpo-post. Pero dalawa ang nangunguna sa listahan - trabaho at katamaran. Minsan kasi maraming kailangan tapusin. Sa sobrang dami, pag natapos mo na eh tinatamad na ko magsulat. Ang gusto ko na lang eh kumain at matulog.

Mahirap talaga minsan ang maging artista. Masyadong maraming taping at shooting. Lalo pa at katatapos lang ng pelikula ko under Star Cinema - "Tinimbang ka ngunit sobra".

Bukod sa matagal na kong hindi nakakapagsulat, matagal na rin akong hindi nakakapanood ng pelikula. Ang pangako ko nga sa sarili ko last week eh manood ako ng "The Departed". Awa ng Diyos eh hindi ko pa rin napapanood. Pero hindi ko papayagang hindi mapanood yun this week. Actually, ang balak ko mamaya eh manood ng dalawang sunod na pelikula. At kung sakaling may oras pa (at hindi pa ako bulag), gagawin ko ng tatlo. Wala lang. Masarap ding mag-trip na walang dahilan eh. Tsaka ang gusto kong trip eh yung hindi na kailangan ng maraming paliwanag.

Daming drama ngayon sa buhay ko. Pag inisa-isa ko eh baka mapuno agad ang free space na alloted para sa blog na ito. Pakiramdam ko minsan, kailangan kong gumapang para maka-usad. Buti na lang talaga at mas may itura ko kesa kay Jinggoy. Yun na lang nakakagaan ng loob ko.

May bago nga pala akong laptop. Yung dati ko eh nabasa nung bumagyo. Hindi ko naman kasi alam na hindi pala yung pede gawing payong. Walang espesyal na dahilan kung bakit ko nabanggit na meron na kong bagong laptop. Gusto ko lang talagang magyabang.

Last but not the least, meron na nga pala kong girlfriend. Meron kasing engkantada na nagkagusto sa akin nung nadaan ako minsan sa Balete drive. Kahit na apat ulo niya, at kalahati ng katawan nya ay katawan ng kalapati, pumayag na ko. Wala naman kasi sa itsura iyan eh. Nasa pagmamahalan yan.

Bago man lang matulog

2006-08-23T23:49:00.000+08:00

Eto ang mga panalong pick-up lines, na siyang maaring gamitin ng mga kalalakihan, para makipagkilala sa babae. 100% effective ito. Kahit isa lang diyan ang gamitin niyo, titiyakin ko na meron na kayong ihahatid na babae pauwi....

1. Excuse me miss. Alam mo, hindi mo natatanong, may itsura ko.
2. Wag mong tingnan ito (ituro ang buong katawan). Ang isipin mo eh yung potensyal.
3. Wag mong intindihin ito (ituro ang mukha). Ito kumukupas, ito hindi (ituro ang puso).
4. Miss, alam mo, bilib na bilib ako sa nanay ko. Siya na ang perpektong babae para sa akin. Kung magkakaroon man ako ng girlfriend, ang gusto ko sana ay yung kagaya nya. Maiba ko - medyo hawig mo nanay ko.
5. Gusto mo cellphone?
6. Can I buy you a drink? (Pag pumayag) Amina yung pambili.

Okay. Time to sleep....

Correction

2006-08-23T16:33:00.000+08:00

Dear Ninoy,

Binabawi ko na yung nakaraang sulat ko. Hindi mo naman pala birthday eh.

Cid

Worth dying for?

2006-08-21T13:49:00.000+08:00

Dear Ninoy,

Happy Birthday sa'yo. Hindi ako sigurado kung ilang taon ka na ngayon, pero sana ay mas marami pang dumating. Teka lang, patay ka na nga pala kaya wala ng dadating pa. In any case, happy birthday pa rin.

Alam mo, bata pa lang ako eh idolo na kita. Idolo ka kasi ng tatay ko. Meron siyang tape ng mga speeches mo. At dati ay madalas niya yung isalang sa cassette player namin. Habang nakikinig siya eh kinukuwento niya sa akin kung sino ka raw, at kung ano ang ginawa mo para sa Pilipinas. Mula sa mga kuwento na iyon ni Papa, nabuo sa isip ko kung ano at sino ka.

Noong magka-isip ako, mas lalo ko pang naintindihan kung ano ang mga ginawa mo. Sa paunti-unting pagbabasa, naintindihan ko kung bakit ganoon na lang ang paghanga sa iyo ng tatay ko. Kaya naman, ng matuto na akong mag-isip mag-isa, natutunan kitang hangaan.

Itong sulat kong ito ay hindi para purihin ka. Masyado ng maraming papuri ang tinaggap mo. Nakakasawa na ang paulit-ulit na parangal para sa'yo. Wala ng dating ang paghahatid ng bulaklak sa puntod mo, ng kung sino-sinong pulitiko.

Ginagawa ko ang sulat na ito para humingi ng dispensa sa iyo. Sabi mo kasi - the Filipino is worth dying for. Sa tingin ko, hindi ata.

Nakikita mo ba ang sitwasyon namin ngayon?

Wala na si Marcos dito, pero nandito pa rin ang mga Marcos. May kapangyarihan pa rin sila. Noong isang araw nga, nakita ko si Imelda sa SM Mall of Asia. Alam mo, pinagkakaguluhan siya doon. Meron pang mga nagpapa-picture at nagpapa-autograph. Hindi ko talaga mainitindihan kung bakit. Ang alam ko kasi, hindi dapat hangaan ang mga ganoong tao. Short term lang ata talaga ang memory ng mga Pinoy. Nakalimutan na namin kung ano ang ginawa ni Imelda sa Pilipinas. Nakakatawa na nakakalungkot no?

Kung mapapansin mo rin, bibihira ang Pilipino na gusto mag-stay dito sa Pilipinas. Lahat, ang gusto eh sa ibang bansa na lang mag-trabaho. Ang mga doktor namin dito, at may iilan pang abogado, nag-aaral ng nursing para lang maka punta sa States. Hindi mo naman sila masisisi dahil sa hirap ng buhay dito. Kasi sa totoo lang, ang mga magiginhawa lang ang buhay dito eh yung mga dati pang mayayama; o di naman kaya eh yung mga pulitiko. Pero yung mga karaniwang tao, karaniwan pa rin.

Kung titingnan mo ang roster ng mga taong bumubuo sa gobyerno, parang wala rin akong nakikita na "worth dying for". Meron nga kaming Senado na, sa dinami-dami ng mga batas na pedeng isulat para sa kapakanan ng nakararami, ang naisip niyang bill eh yung pagbabawal ng paggamit ng stapeler sa take-out na order. Ang galing di ba? At ang mas masam pa dun, hindi siya nagpapatawa lang.

Hindi ata kami "worth dying for".

Wala pa rin kaming disiplina. Kulng pa ring ang pagmamahal namin sa bayan namin. Palagi pa ring namaning inuuna ang sarili naming kapakanan, kesa sa kapakanan ng nakararami. Wala pa ring direksyon ang Pilipinas, dahil wala pa ring direksyon ang mga Pilipino. Hindi pa rin talaga namin alam kung saan kami pupunta. Mali ata ang pagtitiwala na binigay mo sa amin.

Pero paminsan-minsan, may mga pagkakataon na nakakakita ko ng mga positibo dito sa Pinas. Nakikita ko iyon mula sa mga simpleng bagay na hindi napapansin, at hindi talaga papansinin, ng dyaryo. Tuwing nakikita ko na may Pinoy na tumutulong sa kapwa nya Pinoy; tuwing may naririnig akong balita kung paanong may mga taong nagsusumikap para mabuhay, ng hindi nagnanakaw sa kaban ng bayan, nabubuhayan ako ng pag-asa. Naiisip ko na meron pang liwanag para sa Pilipinas, kahit papano.

Sa totoo lang, hind pa kami "worth dying for". Ilang taon pa ng pagbabago, bago namin maabot ang antas na yun.

Humahanga,

Cid

P.S. Napanood mo ba yung Sukob? Ok din no?

The dice of fate has been rolled and each one of us has been assigned a role to play. Ours is to keep lighting the beaconlight of freedom for those who have lost their way. Ours is to articulate the fervent hopes of a people who have suddenly lost their voices. Ours is to adopt the solid stance of courage in the face of seemingly hopeless odds so that hope no matter how dim or distant will never banish from sight.

- Ninoy Aquino

May bagyo ba?

2006-08-21T13:08:00.001+08:00

Bakit ulan ng ulan?!? Holiday ngayon ah. Paano mapapakinabangan ang holiday kung bagyo?!!? Bad trip.

Dito lang ako sa bahay. Hindi makalabas kasi ang lakas ng ulan. Ang dami ko pa namang plano para sa araw na ito. Manonood sana ako ng sine tsaka magkakape. Kaso, sa lakas ng ulan, malaki ang posibilidad na dito lang ako sa bahay at dudugo na naman ang mata sa kakanood ng DVD.

Pero teka, napanood ko na nga pala lahat ng DVD dito sa bahay. Wala na kong pedeng i-marathon. Two weeks ago eh inubos ko ung Band of Brothers sa isang upuan lang. Kaya ngayon eh hindi na ko nakakakita sa kaliwang mata. Wala na akong pedeng panoorin. Meron yung 4 in 1 na DVD, kaso, sabi sa akin eh tig-kalahati lang daw lahat ng pelikula dun. Medyo mahirap yata kung manonood ako ng apat na pelikula, pero puro kalahati lang.

Nakakabato...

Dapat talaga eh gumawa ng batas ang mga kongresman natin na ipinagbabawal ang ulan kapag may holiday. O kaya naman, kung hindi man nila maipagbawal ang bagyo, dapat automatic na holiday sa susunod na araw na wala ng ulan. Lugi naman kasi kung forfeited ang holiday dahil lang sa lekat na ulan na yan. Bihira na nga lang eh masisira pa.

Buti pa mga kapatid ko mababaw lang ang kaligayahan. Eat Bulaga lang sila eh parang napakasaya na nila. Ako naman, eto at nasa tapat ng PC at nagsasawa nang mag-download ng kanta sa limewire.

Nakakatamad...

By the way, ano ang ibig sabihin ng nasa desktop ko na -"This copy of windows is not genuine. You may be a victim of software piracy."?

Ibig sabihin ba eh naloko na naman ako ng muslim sa quiapo at hindi original ang nabili ko? Sus! P150 ang bili ko dito ah! Ang ganda pa ng cover. Nagkamali lang siguro ang Microsoft. Sulatan ko nga si Bill Gates.

Panaginip

2006-08-16T14:10:00.000+08:00

Kelangan ko lang i-share itong panaginip ko na ito. Matagal na itong nangyari, pero pakiramdam eh ko eh hindi ito nangyari ng walang dahilan....

Madalas akong mag-isip at mangarap na kilala ako ng mga "importanteng" tao sa mundo. Pag sinabi kong importante, ibig sabihin eh yung mga kilalang tao tulad nila Bill Gates, mga Ayala, mga Sy, basta lahat ng mayayaman dito sa Pinas at sa buong mundo. Naisip ko kasi, kung kakilala ko yung mga yun, mas madali akong maging mayaman. Mas madali kako akong magkaron ng trabaho at pera dahil nga marami akong koneksyon.

Minsan nanaginip ako....

Sa panaginip ko, parang pinagbigyan daw ako ng Diyos. Lahat nga ng mga importanteng tao sa mundo magiging kilala ko na. Hindi ko na eksaktong naaalala yung panaginip na yun, pero parang paglabas ko raw ng bahay namin, lahat ng tao eh binabati ako. Lahat ng tao eh kilala raw ako.

Gising na ako nung maisip ko kung ano ang kahulugan ng panaginip na yun - lahat ng tao dito sa mundo eh importante. Lahat ng tao ay may kanya-kanyang halaga.

Wala sa dami ng pera, o sa lakas ng kapangyarihan, ang sukat ng importansya natin bilang tao. Hindi kailanman pedeng ipagyabang ang natapos nating kurso, o ang mga nalalaman natin, kontra sa natapos at nalalaman ng iba. Hindi iyon batayan ng kung ano ang importansya natin. Hindi mo pedeng sabihin sa iba na "Mas mataas ako sa iyo". Walang karapatan ang kahit sino na tingnan ang kanilang kapwa bilang mas mababa sa kanila. Mali talaga iyon.

Ilang beses ko ginawa ang napakalaking kamalian na iyon. Ilang beses kong inisip na mas mababa ang isang tao ko kesa sa akin, dahil lang sa mas magaling ako sa kanila mag-inggles, o dahil lang sa mas may nalalaman ako kesa sa kanya. Wala na sigurong mas bababaw pa sa ganoong pag-iisip.

Ngayon, miski mahirap, pinipilit kong hindi maging mababaw. Pinipilit kong ayusin ang sistema ko ng pag-iisip. Sa totoo lang, mahirap. Mahirap bigyan ng respeto ang kapwa. Mas madali kasing manghusga. Lalo na sa trabaho ko.

Pero unti-unti kong natutunan kung paano itama ang mali kong iyon. Unit-unti kong nakikita kung gaano katotoo na mahalaga ang lahat ng tao. Kaya sa bawat hakbang na ginagawa ko, tinitiyak ko na hangga't maaari ay wala akong taong maaapakan. Dahil kung lahat ng tao nga ay importante, hindi tamang mang-apak ng kapantay mo lang.

Moral Lesson: Masarap ang Siomai sa Hap-Chan.

Under Renovation

2006-08-16T13:22:00.000+08:00

Gagawa dapat ako ng post ngayon eh. Kaso nung magsign-in na ako sa blogspot, nagulat na lang ako kasi hinahanapan ako ng google account. Eh buti na lang meron ako. Pagsign-in ko, nalaman ko na may mga bago na palang features dito.

Pede nang baguhin ang maraming bagay as blog ko. Yung template eh pede ko nang i-adjust miski wala akong gaanong alam sa HTML. Bukod dun, at ang pinakamahalaga sa lahat - meron nang Labels!

Yup. Prang meron na atang sort by topic dun. Yun ang matagal ko ng hinihintay. Maganda may label ang mga post siyempre para hindi nakakalito.

Pag naayos ko ng ito, masaya ito!

An experience like no other

2006-08-09T15:34:00.000+08:00

Naranasan nyo na bang lumangoy kasama ang mga balyena? Di ba sa subic meron na lalangoy ka kasama ang mga dolphins? Sa Bolinao naman eh meron ding parang ganun. Lalangoy ka kasama ang mga balyena, na hindi naman nananakit. Mababait naman sila. Puro planktons lang naman daw ang kinakain nila kaya hindi dapat matakot ang mga tao. Kakaibang experience talaga ang naranasan ko doon.

Nais kong i-share ang larawan ko sa experience na iyon. Sana ay maranasan ng lahat yun para mag-iba ang pananaw ng mga tao tungkol sa mga balyena. Dapat kasi talaga silang i-conserve.

Heto ang larawan ko doon. Ako ang may salbabida na napapalibutan ng mga balyena...

Sino sa kanilang dalawa si Jollibee?

2006-08-09T15:25:00.000+08:00

Note: Hindi na ako ganyan kataba ngayon.

Post ng hindi nag-iisip

2006-08-09T15:07:00.000+08:00

Kailangan kong tapusin agad ang post na ito.

Ok. Tapos na.

Ang post na wala lang

2006-08-04T11:27:00.000+08:00

Ilang araw ko na sinabi sa sarili ko na gagawa ako ng bagong post. Kahapon nga, pinangako ko sa saril ko na magsusulat ulit ako - pampawala ng stress. Kaso, katulad ng pangako ko na hindi na ako kakain ng kanin, walang nangyari. Kaya ngayon, sasamantalahin ko na dahil wala akong masyadong ginagawa. Pagpaliban ko muna ang pag-aartista kahit sandali lang.

Parang walang masyadong kakaiba na nangyayari sa buhay ko ngayon. Pakiramdam ko nga, ang araw ngayon eh parang replay ng kahapon. Parang walang excitement. Huling magandang nangyari eh nung isang linggo pa. Pagbayad ko sa driver, tinanong ako kung estudyante daw ba? Siyempre abot-tenga ang ngiti ko. Akalain mo ba namang pagkamalan akong estudyante! Muntik ko na talagang i-french kiss yung mama. Ayoko lang mapagkamalan na isa kong "brokeback".

Nagpagupit din ako mga tatlong araw na ang nakakaraan. Mahaba na daw kasi ang buhok ko at napagkakamalan na kong adik. Ngayon naman, masyadong maigsi ang gupit sa akin kaya mukha naman daw akong elementary. Hindi ko tuloy malaman kung ano ba talaga ang gagawin ko sa buhok ko. Damned if you do, damned if you don't.

Trabaho pa din ang kadalasang ginagawa ko. Meeting sa director, meeting sa producer - kakasawa na talaga. Magkakaroon kasi ng Pinoy Big Brother Lawyer Edition. Ako ang napupusuan ng network para sumali. Sabi ko nga wag na nilang ituloy, baka yung unang ma-evict eh magdemanda agad. O kaya naman, baka sa buong show eh walang magsabi ng totoo*.

Nagbabalak akong umuwi ng Masbate. Baka next week. Meron akong tutulungan dun na katiwala namin sa bukid. Yung asawa kasi niya, paumanhin sa mga kumakain, eh pinutulan ng ulo. Kakagulat nga na may mga ganung pangyayari na lumalagpas sa TV. Nakakalungkot kasi mabait pa naman yun. Ang dami-daming Congressman dyan na pede pugutan eh.

Sa lovelife ko naman.......

........isa pa ring malaking blangko.

*Tulad na lang ng ginagawa ko ngayon.

Cybill

2006-07-17T16:22:00.000+08:00

Pangalawa siya sa aming magkakapatid. Bale siya ang sumuno sa akin. Kung tutuusin, siya ang mas naging kasabay kong lumaki. Nakasama kong maglaro at maglakad kung saan-saan. Noong uso pa ang bioman, siya si Yellow 4.

Hindi ko maaalala kung meron ba kaming pinag-awayang malaki ni Cybill noong bata pa kami. Ang alam ko lang, kung nag-aaway man kami, ang mga pinagmumulan lang eh yung mga maliliit na bagay. Mga bagay na ngayon eh pagtatawanan mo na lang.

Pero noong lumaki na kami, parang naging malaki ang rin ang mga ugat ng pagtatalo namin. May mga pagkakataon na ilang araw o buwna din kaming hindi nagpapansinan. Hindi ako maninisi kung sino ang may kasalanan. Sa lahat naman ata ng conflict eh meron palaging kasalanan ang bawat isa. Basta ang alam ko...mahal ko ang kapatid ko.

Hindi ko alam kung alam niya. Hindi kasi namin naging gawain sa pamilya ang maging vocal sa nararamdaman namin. Hindi diya normal na parte ng komunikasyon sa bahay. Yun ang dahilan kung bakit hindi ko matitiyak kung nalalaman niya kung gaano siya kahalaga sa akin. Kung nalalaman niya na sa bawat oras ng buhay ko, isa mga palaging naiisip at pinapanalangin ko eh sana ay sumaya siya; Sana matagpuan niya yung mga pangarap niya.

Nandito ako sa opisina pero siya ang iniisip ko. Aalis na kasi ngayon ng kapatid ko. Pupunta siyang Dubai para doon magbakasali. Baka doon niya matagpuan ang "peace of mind" na hindi niya matagpuan dito. Merong parte ng puso ko na ayaw pumayag, pero naisip ko din, kailangan niyang makita yung saya niya. Mukhang dito kasi eh hindi niya yun mahanap.

Masakit sa loob ko ang pag-alis ng kapatid ko. Sa totoo lang, meron pa kasi kaming hindi pagkakaunawaan bago siya umalis. Sa katunayan, ilagn buwan din kaming hindi nag-usap. Gusto ko nga sanang sumama sa airport kanina, pero kulang talaga ako sa lakas ng loob.

Noong araw na nagkatampuhan kami, meron siyang sulat sa akin. Hindi niya alam ito pero, araw-araw dala ko yung sulat niyang iyon. Lagi lang nasa wallet ko. Hindi ako materialistic na tao pero, isa iyon sa mga bagay na pinahahalagahan ko. "Prized possession" kumbaga.

Kinukulang ako sa salita ngayon. Hindi ko makumpleto ang gusto kong iparating. Masyadong nahaharangan ng maramaming bagay na naiisip ko ngayon.

Minsan aabutan mo ang sarili mo na naghahanap doon sa panahon na mas simple pa ang buhay. Hahanapin mo yung pagkakataon na wala pang kumplikadong desisyon na kailangang gawin at tanggapin. Higit sa lahat, hahanapin mo yung mga tao na nagpapasaya sa buhay mo sa paraang hindi kayang ipaliwanag...hindi kayang i-quantify. Nangyayari yung ngayon kasi...hinahanap ko si Cybill. Sana maging masaya siya palage.

To: Aquaman

2006-07-14T14:49:00.000+08:00

Dear Aquaman,

Wala ka bang balak na mag-aral ng abogasya? Alam mo, sa tingin ko kasi eh magiging mahusay kang abogado pag ginusto mo. Lalo pa kung sa Malabon lang ang concentration ng practice mo.

Kanina kasi, galing ako dun. May hearing ako. Kahit na ilang beses na din naman ako nag-appear doon, ngayon ko lang nakita yung Malabon after ng isang malakas na ulan.

Halos mahilo ako sa kakahanap ng lugar para makaiwas sa baha. Pero lahat ng madaanan ko eh parang isang malaking fishpond.

Mababaw lang naman yung baha. Sa katunayan, may nalunod nga daw doon na eroplano. As in inabot sila ng baha sa ere. Ganoon kababaw*.

Bssa nga yung loob ng sasakyang gamit ko. Kaya sa tingin ko eh sobrang bango ng sasakyan pagbukas ko mamaya. Lalo pa't natuyo na yung basang matting. Tiyak na kagigiliwan na naman ako n papa.

Kung ikaw ang magpractice sa Malabon, wala kang magiging problema. Pabor pa nga sa'yo na baha palagi. Hindi mo iisipin kung pano ka lulusong ng nakasapatos. Hindi ka naman kasi nagsasapatos eh. Nung nakita nga kita sa T.V., parang may hasang lang na kulay green ang paa mo. Kaya okay lang mabasa.

Tsaka kung lumalakas ka sa tubig, sigurado na tumatalino ka din. Kaya malaki na ang lamang mo. Bihira lang ang abogado na nakakahinga sa ilalim ng tubig. Wala akong kilalang syokoy na pumasa ng bar exams eh. (Mukhang syokoy madame.)

Kapag nag-abogado ka nga pala sa Malabon, malaki rin ang matitipid mo sa transpo. Kasi ako kanina, pagka-park ko sa sasakyan, nagside-car na lang ako papunta sa justice hall. Malapit lang naman kung tutuusin. Pero mga side-car lang talaga ang makakadaan dahil sa taas ng baha. Ayoko namang pumunta sa korte ng basa ang kalahati ng katawan ko. Medyo nakakailang yata yun.

Anyway, siningil ako ng side car boy ng sikwenta pesos para lang makatawid sa baha. Sikwenta Pesos! Samantalang kung nilakad ko yun, kahit hindi ako huminga habang naglalakad papunta dun, galing sa pinanggalingan ko, aabot akong buhay. Ganoon kalapit. Kung ikaw ang nandun, sikwenta pesos din sana ang natipid mo.

Sana ay nakumbinsi kita kahit papano. Sana ay mag-enrol ka na next year para sa lalong madaling panahon ay maging abogado ka na. Bibigay ko na lang sa'yo ang mga kaso ko doon.

Nagpapayo,

Cidie

P.S. Kung sakaling magpunta ka sa malabon at makita mo yung side-car boy na tumaga sa singil nya sa akin, kumontrol ka naman ng isang pating (di ba kaya mo yun?) tapos pakain mo siya.

Tnx.

Cidpogi

*Nabasa ko ito sa dyaryong Bulgar kaya naniniwala ako.

Fertilizer Scam

2006-07-07T13:44:00.000+08:00

Note (Nota sa tagalog): Ang post na ito ay walang kaugnayan sa scam ng gobyerno. Ayoko ng magsulat sa mga bagay na alam na halos ng lahat. Saka wala akong kabalak-balak na mag-discuss tungkol sa pulitika. Artista ko eh. Hindi magandang pagsamahin ang showbiz at pulitika*.

May bagong padalang balikbayan box ang tiyuhin ko na nasa States. Isang malaking event yun sa bahay dahil madami na naman kaming makakain. Madalas kasi siyang magpadala ng mga pagkain sa amin. Alam nya kasi na naghihikaos kami kaya pinapadalan niya kami ng mga chocolates, de-lata, tsaka kung anu-ano pa. Pag sinuwerte ka pa, meron ding damit na kasama ang box.

Sa aming bahay, kapag dumating ang box, kelangan ay nandun ka. Kung minsan, kelangan din eh meron kang dalang patalim para ma-proteksyunan mo yung mga padala sa'yo. Kahit may mga pangalan na kasi yung mga padala, first come first serve ang policy namin dyan. Kaya kung wala ka, malas mo na lang kasi sticker na lang at extra ballpen ang matitira sau.

Anyway, itong huling padala ay wala ako sa bahay. At katulad ng inaasahan, pagdating ko sa bahay eh wala na ang mga para sa akin. Pero kahit papano ay medyo natuwa pa rin ako kasi may mga nakalimutan yata silang itago, na nakalabas lang sa lagayan ng mga pagkain. Hindi pa nangyayari ang ganun kaya sinamantala ko na. Kinuha ko agad yung isa tapos kinain ko. Ang pinili ko eh yung parang itsurang mani na nakalagay sa plastik.

Unang subo ko pa lang eh medyo nasagwaan na ko sa lasa. Pero inisip ko na baka naninibago lang ang panlasa ko sa stateside. Baka kasi kako sanay lang talaga ang panlasa ko sa boy bawang at sa pillows. Pero naka-ilang subo na ako, masagwa pa rin.

Kaya kinausap ko si mama kung bakit ganun ang lasa nun. Sabi ba naman sa akin - "Bakit mo kinain yan eh fertilizer yan sa halaman?" Parang galit pa nga yung tono nya dahil mamamatay na daw ang mga halaman namin, kinain ko pa ang fertilizer nila.

Anak ba talaga ako? Nag-alala pa sa halaman kesa sa akin. Eh pano kung may lason yun? Tsaka bakit nila nilagay sa lagayan ng mga pagkain??!!??

Comedy of errors tlaga.....

*Pero dito sa Pilipinas parang hindi applicable yun.

Genetic Engineering

2006-07-05T13:32:00.000+08:00

Bakit ba nausopa ang genes? Bakit kelangan na meron pang DNA ang tao? Naisip ko kasi medyo unfair ata na, pinanganak ka pa lang, meron ng mga bagay sa'yo na hindi mo pede makontrol. Meron ka ng mga characteristics na nakatatak sa'yo. As in wala ka talagang choice.

Ok lang naman sa akin na hindi mo mapipili ang magulang mo*. Pero ang hindi ko matanggap eh kung bakit kelangan eh lahat ng katangian ng magulang eh mamanahin mo din.

Kagaya na lang ng kalagayan ko...

Simula sa unang ninuno ko**, hanggang kay papa, may kasaysayan na kami ng pagka-kalbo pagdating sa "certain age". Ok lang sana kung ang certain age na yung eh mga 60+ na - yun naman kasi ang normal na edad kung saan nagsisimula ka ng malagasan ng buhok. Pero sa lahi namin, nagsimula na kaming malagasan noong nagsimula kaming huminga. Kaya sa edad na trenta pataas eh inaasahan ko ng maging kagaya ni papa - tumitingin na lamang sa suklay at napapaluha.

Ngayon ay medyo nakakakita na ko ng senyales ng paparating na unos. Ilang taon na lang, alam kong magkakaroon na rin ng count-off sa buhok ko tuwing umaga. Kaya nga kailngan, bago dumating ang panahon na yun, meron na kong asawa. Kundi naman, kelangan ay mayaman na ko para makapagpa- hair transplant ako. Idudugtong ko sa kilay ko ang hairline ko para hindi na ko natutukson malapad ang noo.

Pero hindi na sana kailangan pa ang mga iyan kung perpekto lang sana ang mundo. Ang suggestion ko nga, sana pagpakapanganak mo, merong tindahan na mabibilhan mo ng genes na gusto mo. Parang isang 7-11 ng mga genes. Nandun ang gusto mong ilong, kulay ng mata, kapal ng buhok, etch. Kung merong ganun, malamang hindi kami magkakalayo ng itsura ni brad pitt. Ngayon din naman eh hindi din masyado nagkakalayo, wala lang naniniwala.

Sabi ng sikat na sai anonymous - "Experience is a comb that life gives you after you lose your hair." Ang sa akin na lang - "Sa inyo na lahat ng experience. Bigyan nyo kong buhok."

*Although ok lang kung naging anak ako ng hari ng Inglatera.
**Kung totoo na ang tao ay nagmula sa unggoy, ang ninuno kong unggoy ay tampulan ng tukso dahil siya lang ang unggoy na hairless.

Hello

2006-07-04T13:14:00.000+08:00

Isang buwan akong nanahimik...

Isang buwan akong walang sinabi...

Alam nyo ba kung ano ang natutunan ko sa isang buwan na yun?

Wala.

Tama na ang drama...

Kahit anong pilit ko, hindi ko talaga kamukha si Captain Barbel...

Hindi rin ako kasing galing mag-english ni Panday...

Nagulpi na nga ni Manny si Larios eh...

Kaya dapat eh bagong buhay na lahat...

Ako rin...

Balik-artista na ulit ako...

P.S. Sa lahat ng nag-comment sa huli kong post, maraming salamat sa mga salita nyo. Napakalaki ng tinulong nyo. Balang araw, pagsikat ko, lilibre ko kayo lahat sa KFC.

150

2006-05-31T16:48:00.000+08:00

Kasama ang post na ito, 150 na lahat-lahat ang nasusulat ko sa blog na ito. Kanina binalikan ko yung mga sinulat kong iba. Nakakatuwang malaman na kung ano-ano lang pala talaga ang pinagsusulat ko dito. May mga seryoso din naman, pero karamihan ata eh mga naiisip kong kagaguhan pag wala akong magawa.

Hindi ko alam kung ilan talaga ang nagbabasa nito. Pero nakakataba ng puso pag naririnig ko iyong ibang tao na nagsasabi na natatawa daw sila sa ibang sinusulat ko. Minsan nga, nagugulat ako kasi yung mga taong hindi ko iisiping magbabasa dito, eh yun pa pala ang nagtitiyagang sumilip sa mga iniisip ko. Masaya ang pakiramdam pag nalaman mong nakakapagpasaya ka kahit papano. Isa kasi sa mga natutunan ko sa buhay eh hindi ganoon kadaling makapagpasaya ng iba. Kung tutuusin, mas madaling makasakit.

Pero ngayon yata eh hindi na kaya ng isip ko na makapagpasaya. Dati kaya ko, kasi masaya din ako. Ngayon, medyo nabalutan ng agiw yung buhay ko. Kailangan kong maglinis. Kailangan kong mag-ayos ng mga bagay na magulo. Higit sa lahat, kailangan kong hanapin ulit yung tao na nagsusulat dito. Pakiramdam ko kasi, parang wala na siya. Masyado atang madilim ngayon kaya parang hirap akong makita siya.

Hirap akong makakita ng dahilan para tumawa ngayon. Hindi na ganoon kadaling ibuka ang bibig para tumawa. Nakakalungkot isipin na, sa lahat ng tao, naubusan ako ngayon ng patawa. Ligaw akong naghahanap ngayon. Lito akong umiikot sa isang bilog na hindi ko mapasok-pasok.

Alam ko namang may katapusan lahat. Sa dinami-dami ng dinanas ko, alam kong hindi naman buong buhay mo eh tatabunan ka ng problema. Pero sa ngayon, kailangan ko lang talagang mag-isip. Kailangan kong abangan yung katapusan ng pinagdadaanan ko.

Hindi ko alam kung kailan ulit ako susulat dito. Siguro, kapag nahanap ko na kung ano man ang nawawala sa akin.

Sa lahat ng mga nagtiyagang magbasa dito - salamat.

Magkikita ulit tayo....sana.

No Smoking

2006-05-25T09:04:00.000+08:00

Parang kailan lang ng sinulat ko ito.

Pero ngayon, isa na iyang malaking kasinungalingan. Ilang buwan na rin ang nakakaraan, bumalik na naman ako sa pagyoyosi. Nagpa-member na naman ako sa PLCS, na mas kilala sa tawag na Philippine Lung Cancer Society.

Sayang din yung halos isang taon kong pagtigil. Sarap na ng pakiramdam ko nun kasi hindi ako madaling hingalin. Tapos pag gumigising ako sa umaga, hindi ganoon kabigat ang dibdib ko. Ngayon ang dali ko na namang hingalin. Bumubuhat lang ako ng yellow paper eh napapagod na ko. Tapos pag umaga pa, yung dibdib ko eh parang inapakan ni Ronald McDonald. Bad trip talaga.

Nagpaplano akong huminto ulit ngayon. Naghihintay ang ako ng tamang tyempo - yun bang tyempong butas na ang baga ko. Nakaya ko naman dati eh. So walang dahilan para hindi ko makaya ngayon. Mahirap kung sa mahirap. Pero mas mahirap siguro kung dumating ang oras na sa tubo na lang ako humihinga. Mahirap na manligaw pag nangyari yun.

Fears

2006-05-19T14:15:00.000+08:00

Lahat ng tao may kinakatakutan. Kahit gaano ka pa katapang, merong mga bagay na alam mong hindi mo kayang harapin mag-isa. At dahil normal lang naman akong tao, siyempre meron din naman akong mga bagay na kinakatakutan. Mga bagay na alam kong hindi ko kakayanin, tulad na lamang ng mga sumusunod:

1. MAMATAY NG NAG-IISA. - Hindi kaya ng isip at puso ko na mamatay ng mag-isa. Yun na yata ang pinakamalungkot na magyayari sa isang tao. Kaya kung ako sana ang masusunod, gusto ko sanang kamatayan eh yung masabugan ng nuclear bomb habang nasa SM Manila. At least, alam ko sa sarili ko na hindi ako mamatay ng nag-iisa pag ganun. Tiyak na marami kaming papanaw.

2. IPIS. - Kung anumang relasyon meron kami ng ipis, palaisipan pa rin sa akin hanggang ngayon. Basta ang alam mo lang, ayaw na ayaw ko siyang nakikita. Lalo na at papalipad na siya. handa kong ibuwis ang buhay ko para sa bayan, pero hindi ko kayang harapin ang isang ipis na lumilipad.

3. TUMANDANG BINATA. - Kailangan pa bang ipaliwanag ito? Palagay ko naman lahat ng tao eh ayaw tumadang nag-iisa. Bata pa naman ako kaya hindi pa huli ang lahat. Alam ko sa sarili ko na kahit na ano ang mangyari, meron akong babae na mapapakasalan. At bilang katunayan na hindi ako nagmamadali, pakakasalan ko yung babae na nakilala ko sa beerhouse noon isang araw. Mukhang gustong gusto niya kasi ko. Parang ayaw nyang humiwalay sa akin habang binibigyan ko siya ng pera. Yun na siguro ang matatawag na tunay na pag-ibig. Kaya hindi ko na siya pakakawalan.

4. MARAMI PANG IBA PERO TINATAMAD NA KO. - Marami pang iba pero tinatamad na nga ako.
4.

Signs

2006-05-19T14:03:00.000+08:00

Bakit wala akong nakikitang mga ganitong signs?

1. PWEDENG TUMAWID, NAKAKABUHAY.
2. Yes Parking.
3. Yes Jaywalking.
4. Keep Left.
5. Save the user, jail the pusher. Then again, kill them both.
6. Tapat mo linis mo. Tapat ko pakilinis mo na rin.
7. Skyway is not a traffic discipline zone.
8. ONE WAY...yes I did it...ONE WAY.
9. Dont break the glass if there's no fire.
10. Noise please.
11. Wag magbayad na maaga (kahit kailan) para lalong di abala.
12. Buo lang po sa umaga.
13. Breastfeeding is still best for adults (particularly male adults).

Three reasons to smile

2006-05-11T13:56:00.000+08:00

Masama ang loob ko ngayong araw na ito. Hindi talaga ako masaya. Bakit? Dahil sa mga sumusunod na dahilan:

1. Meron na palang boyfriend si Barbie. Ang masama pa doon, hindi man lang niya sinabi sa akin. Kundi ko pa nabasa sa dyaryo eh hindi ko pa malalaman. Hindi naman sa pinagsisiksikan ko ang sarili ko sa kanya. Pero hindi ba't meron naman akong karapatan na malaman ang katotohanan? Siyempre kung malalaman ko iyong totoo, mas mabuting magmula mismo bibig nya. Kaso hindi ganoon ang nangyari! Oo nga't hindi naman nya ko ng personal - nandoon na tayo. Pero bakit hindi man lang siya nag-exert ng effort para kilalanin ako? Ansama talaga sa loob ko. Parang napahiya pa tuloy ako dahil nagsulat pa naman ako sa kanya. Grabe! Pero di bale, nandyan naman si Kitchie eh.

2. Speaking of napahiya, napahiya ako sa korte kanina. Kahit na madalas akong hindi umamin ng kasalanan, parang kasalanan ko yata kanina kaya nagkaganon. Alam ko naman kasi kung kelan ako mali eh. Hindi ganoon kataas ang pride ko para hindi umamin ng pagkakamali. On second thought, hindi pala! Wala akong kasalanan kanina. Sila ang nagkamali kaya ako napahiya. Ayoko na lang i-detalye kasi nga nakakahiya. Basta sa susunod na pumirma ako ng slumbook, yung karanasan ko kanina ang isusulat ko na most embarrassing moment ko.

3. Mali na naman ang nasulat kong schedule kanina sa planner ko. Yung schedule na akala ko eh ngayon mangyayari, bukas pa pala. Ang ganda! Hindi talaga bagay sa kin ang may planner. Hindi yata talaga bagay sa isang taong walang plano sa buhay ang magkaron ng planner. Inconsistent kumbaga.

Bad trip tlaga ko ngayon. Buti na lang at medyo mature na ko. Hindi ako nagmukmok na lang sa tabi sa kabila ng mga nangyari kanina. Ang ginawa ko ay ang natural na ginagawa ng mga matured na tao kapag nadedepress - kumain ako ng kumain.

2nd Letter for the day

2006-05-05T14:16:00.000+08:00

Dear Barbie Almabis,

Sigurado ako na hindi mo mababasa ang sulat na ito. Hindi dahil sa hindi ka marunong magbasa, kundi dahil alam kong masyado kang busy sa iyong mga gigs. Wag kang mag-alala, hindi mo man mabasa ito, hindi naman ako magtatampo. Kasi hindi naman ako matampuhing tao.

Kaya ko naisipang sumulat sa iyo eh meron sana kong gusto itanong - gusto mo ba ko maging boyfriend? Wala lang. Baka kasi kako naghahanap ka ng boyfriend. Kesa ibang tao pa, ako na lang. Sigurado ka pa na hindi kita lolokohin.

Alam ko na marami kang manliligaw. May guwapo, may mayaman, at may mga macho din. Pero ngayon pa lang eh sinasabi ko na sa iyo na walang halaga ang mga bagay na iyan. Aanhin mo ang guwapo, mayaman, at macho? Eh hindi mo naman yan madadala sa hukay. Ako, pede mong dalhin kahit saan. Mag-volunteer pa ko na mauna sa iyo sa hukay kung gusto mo. Tsaka isa pa, ang kagwapuhan ay kumukupas - ang kapangitan ay hindi. Pag tumanda ang guwapo, pangit na siya. Ang pangit, kahit tumanda, pangit pa din. Saan ka pa?

Iniisip mo siguro - "Eh sino ka ba? Ni hindi nga kita kilala tapos gagawin kitang boyfriend?!?" Barbie, yun nga ang punto eh, gawin mo kong boyfriend para makilala mo ko. Tinitiyak ko sayo na isa kong mabuting tao. Malakas lang ako kumain pero hindi ako salbahe. Sa katunayan, huli kong pakikipag-away eh elementary pa ko. Maaaring nangungupit ako dati, pero parte lang yun ng normal na paglaki.

Ano ang maipagmamalaki ko sayo, para gawin mo kong boyfriend? Hayaan mong isa-isahin ko sayo:

1. Hindi ako adik.
2. Marunong ako gumawa ng eroplano at bangka gamit ang simpleng papel.
3. Hindi ako mayaman, pero yayaman din.
4. Best in penmanship ako nung Kinder.
5. Tsaka hindi nga ako adik.

Ilan lang yan sa mga katangian ko. Kung isusulat ko lahat, baka magsara ang google sa kakainin kong space. Kaya kung ako talaga ang gagawin mong boyfriend, wala ka nang mahihiling pa*.

Nga pala, marunong din akong mag-gitara. Kumakanta din ako. Hinihintay ko lang ang pagsikat ng banda namin. Alam ko namang paparating na yun. Kahit sampung taon ko ng hinihintay, malakas talaga ang kutob ko na sisikat na kami itong taong ito. Kaya bagay na bagay talaga tayo.

Kung sakali na makita mo ang lohika ng pagpili sa akin bilang iyong boyfriend, wag kang mag-atubili na sulatan ako agad. Pinapangako ko na papansinin kita.

Umaasa,

Cidie

*Bukod sa magpapayat akong konti.

Isang bukas na liham sa kumakanta ng Videoke noong Linggo

2006-05-05T06:27:00.000+08:00

Dear Tikas,

Hindi ko sigurado kung iyan talaga ang pangalan mo. Yan na lang ang napili kong itawag sayo dahil, sa totoo lang, matikas ka talaga. Matikas ang tindi ng iyong self-confidence. Matikas din ang kawalan mo ng kahihiyan.

Noong Linggo ay may dinaluhan akong binyagan. Masaya ako noon dahil kumpleto ang barkada namin na mag-aanak sa isa pa naming barkada. Kahit sa Candava, Pampangga pa ang binyag, at kahit wala pa akong tulog nun dahil galing ako sa reunion, pinilit ko talagang makapunta. Maayos naman ang binyag sa simbahan kahit medyo may kainitan sa dami ng magpapabinyag. Hindi pa kita nakikita noon. Pagdating ko sa bahay ng aking barkada para kumain, dun ko narinig ang mala-demonyo mong tinig.

Noong una ay inakala kong nagpapatawa ka lang habang kumakanta ng "The day you said goodnight". Akala ko ay isa ka lang talagang magaling na komedyante dahil talaga namang nakakatawa kung pano mo awitin ang nasabing kanta. Pero ang tawa na bumalot sa aking bibig, ay unti-unting nabalutan ng ngitngit, dahil lahat ng kanta mo ay parang nagpapatawa ka na lang palage. Dun ko napagtanto na seryoso ka pala sa iyong pag-awit, at ang mas malala pa dun, hindi mo binitiwan ang mike. Sa bilang namin ng aming mga kaibigan, 12 songs ang sunod-sunod mong kinanta, bago ka nagpasyang tumigil. At dahil nga ang boses mo ay talaga namang nakakabaog, malaki ang posibilidad na ako, sampu ng mga sinamang palad na nakakarinig sau, ay hindi na kailanman magkakaroon ng anak.

Paano ko ba pedeng i-describe ang iyong boses? Wala akong maisip na salitang naimbento ang tao, para mailarawan kung gaano ka kawala sa tono. Sa totoo lang, nung kinanta mo ang Ulan ng Cueshe, parang gusto ko pasagasaan sa rumaragasang tren ang ulo ko. Hindi ko malaman kung ang kinakanta mo ay compose mo ba oh ano. Dahil kung ang tono ng kanta ay nasa chord na F, ikaw ay nasa chord na T. Isipin mo na lang Tikas, walang chord na T! Ganoong kalayo!

Hindi ko sinasabi na maganda ang aking boses. Miski magandang lalake ako, hindi naman ganoon kaganda ang aking tinig*. Pero por dyos por santos recoletos, hindi naman ganoon kalayo ang tono ko sa aktuwal na tono ng kanta. At pag nawawala ako sa tono, tumitigil naman ako. Ikaw? LABINGDALAWANG KANTANG puro wala sa tono! Sa totoo lang, kung umisa ka pa, nagbabalak na kong bagsakan ka na lang ng bloke sa ulo habang nakatalikod. Di bale nang makulong, matiyak ko lang na wala nang iba pang mabibiktima ng boses mo. Ang boses mo, sa aking palagay, ang ginagamit na pang-torture sa impyerno. Mas pipiliin ko pa ang kumukulong putik, kesa ang paulit-ulit mong pagkanta ng "Makita kang muli".

Medyo na-trauma tuloy akong umattend ng binyag. Kinakabahan ako at baka matyempo na naman ako't makita kitang ulit. Pag nagkataon kasi, baka isang kanta mo pa lang eh bigla na lang akong mabaliw.

Lubos na kaguwapuhan,

Cid

*Medyo hawig lang ng konti kay Josh Groban.

Update

2006-04-28T11:36:00.000+08:00

Bukas eh reunion namin ng mga kaklase ko nung high school. Excited ako kasi, matapos ang sampung taon, magkikita na ulit kami. May swimming din daw na involved kaya malaki ang posibilidad na isuot ko ang aking red trunks.

Sakto!

Masusubukan ko na kung akma sa akin ang gagamitin kong trunks, pag lumaban na ko sa Mossimo Body Competition sa Boracay. Matindi pa naman ang preparasyon ko para sa kompetisyon na yun. Malakas talaga ang kutob ko na mananalo ko dun kahit siguro second place lang. Kung abs sa abs lang kasi ang pag-uusapan, meron ako nun ultimo sa mukha. San ka pa?!?

Kahapon eh tumugtog ako kasama ang aking mga kabanda. Tagal na din namin hindi nagprapractice kaya masarap ang pakiramdam. Natuklasan ko na marunong pa din naman pala ko mag-gitara. At, ahemmm, natuwa sa min yung may-ari ng studio. Inimbitahan kaming tumugtog sa mayrics. Set daw nya yung date after ng renovation nun. Pumayag naman kami siyempre. Sana nga matuloy. Pag nagkataon, tiyak na mapupuno na naman ang gig namin, sa dami ng mga taong babayaran namin para magpunta.

Start na nga pala ulit ako ng pagtuturo. Medyo nagdadalawang isip na nga ako kung kaya ko pa ba. Medyo pagod na kasi ko pagdating ko sa school. Ang tingin ko tuloy sa mga estudyante eh mga nagsasalitang unan. Pag nagsasalita sila eh para kong pinaghehele. Pero siyempre, ang obligasyon ay obligasyon. Kumbakit naman kasi kinain pa ni Adan yung mansanas eh. Sana hindi na ko nagtratrabaho ngayon at sitting pretty na lang sa Eden.

Sa Tondo na ako tumutuloy ngayon. Kaya malamang eh mapapadalas na naman ang pakikipag-usap ko sa Red Horse.

Abangan....

Comeuppance

2006-04-24T10:20:00.000+08:00

May virus ang Laptop ko!

Isa akong masugid na supporter ng Intellectual Property Law. Kaya naman lahat ng nilalagay ko na software dito sa aking Laptop ay talaga namang original. Lahat ng nandito ay galing sa Quiapo at binili ko sa halagang P70.00. Sabi ng muslim na binibilhan ko doon, original daw ang mga software na binibili ko sa kanya. Mura lang talaga siya magbenta dahil, bukod sa close sila ni Bill Gates, gusto niyang tumulong.

Dahil lahat nga ito ay original, nagtaka ko noong isang linggo kung bakit bigla na lang nag-expire ang Norton ko. Mga 2000+ days pa kasi ang remaining subscription ko dapat doon pero bigla na lang siyang nag-lock last week. Bigla na lang nag-message na kailangan ko raw i-activate chuva. Kailangan nya daw ng bagong serial. At dahil malamang ay wala na sa Quiapo ang pinagbilhan ko, naisipan kong maghanap na lang ng serial sa internet. Hindi naman kako masama yun lalo pa at original naman ang software ko.

Kakahanap ko sa google, meron akong nakita na norton keygen. Yun na kako ang hinahanap ko. Siyempre, dahil mahirap magtiwala sa mga files na galing sa internet, dinownload ko agad at in-execute.

Viola!

Bigla na lang may mga lumalabas na bold sa aking desktop. Bukod dun, bumagal ng todo ang aking internet connection. Gumanda din ang performance ng Word. Kasi, sampu na ang salitang nasusulat ko, isa pa lang ang lumalabas.

Grabe!

Ito ba ang napapala ko sa pagbili ng mga original na sotwares!?! Ang lumalabas pa yata eh ako ang may kasalanan sa pagsunod ko sa batas! Kung alam ko lang na ganito eh di sana puro pirated na lang binibili ko. Tsk! Tsk! Minsan talaga ay mahirap ang maging masyadong masunurin.

Susubukan kong ayusin itong laptop, miski ang kabisado ko lang tlaga dito eh kung pano magshutdown. Gamit ang kaalaman ko sa iba't-ibang kumplikadong program, tulad ng wordstar at lotus123, tatangkain ko kung kaya pa ba itong maayos. Kundi na - FORMAT!

Pagmamahalan

2006-04-18T16:43:00.000+08:00

Sa mga hindi nakakaalam, isa sa kasama ko dito sa opisina eh barkada ko simula pa noong high school. At dahil nga barkada ko siya, mahal ko siya. At sa tingin ko naman eh mahal nya din ako.

Ng malaman nya ang tungkol sa blog, nag-suggest siya na gumawa daw kami ng blog na maglalaman ng pagmamahal namin sa isa't isa. Natuloy naman namin ang konsepto namin na yun. Yun nga lang, hindi na namin na-update.

Kung sino man ang may kaibigang matalik, inaanyayahan ko kayo na click ito.

Tiyak na makakarelate kayo dyan....

Bakasyon Engrande

2006-04-18T14:50:00.000+08:00

Napakahaba ng bakasyon noong semana santa. Wednesday pa lang eh wala na kaming pasok. At kagaya ng iba pang ngayon lang ulit makakaranas ng mahabang pahinga, siyempre super excited ako. Napakarami naming plano ng mga kaibigan ko kung saan pupunta at magbabakasyon. Puno nga ang schedule ko para sa semana santa....

Thurs to Friday - Batanggas
Friday to Sunday - Baguio at Sagada

Ang saya talaga! Swimming sa Batanggas tapos eh palamig ng konti sa Baguio at Sagada. San ka pa?! Kaya wednesday pa lang eh preparado na ko. Nagpaalam na rin ako sa bahay para kako hindi na nila ko hanapin.

Pero dahil meron tlagang mga pangyayari na hindi mo aasahan, nagkaroon kami ng change of plans. Ang nangyari tuloy eh nabago ang schedule ko. Ang nangyari eh....

Thurs to Friday - Bahay
Friday to Sunday - Bahay (Noong Sunday eh office)

Habang naglilibot sa Pinas ang mga bakasyonista. Ako naman eh naglilibot sa bahay namin. Kahit anong libot ko, wala talaga akong makitang swimming pool sa amin kaya nde ako nakapag-swimming. Hindi din ako nakapagpalamig dahil wala naman kaming aircon. Suma tutal, ang nangyari sa aking "bakasyon" ay - wala.

Wala akong ginawa kundi manood ng DVD at maglaro sa PC. Ilang ulit ko pinanood ang Batman Begins, Sassy Girl, Windstruck, at saka Spiderman. Sobrang kabisado ko na nga yata ang mga pelikulang yun sa sobrang ulit ko. Napagpalit ko na nga sila - Spiderman Begins, Sassy Struck, saka Windgirl. Iba talaga ang nadudulot ng sobrang pagkabagot.

Hay....sayang na bakasyon.

Headlines

2006-03-30T14:19:00.000+08:00

Hindi na kami nagpapadeliver ng dyaryo ngayon dito sa office. Sayang naman kasi dahil walang nagbabasa. Ang binabasa ko lang naman sa dyaryo eh yung comics section. Tapos ang tinitingnan lang naman ng kasama ko sito eh yung crossword section.

Wala na talaga kong hilig na magbasa ng dyaryo ngayon. Hindi katulad dati na tuwing umawa eh yung agad ang hanap ko. Nakakabuwisit lang kasi pag nababasa mo ang mga balita na pare-pareho lang naman. Walang bagong nangyayari. Ang masama pa dun, nakaka-depress lang ang mga mababasa mo - lalo pa pag ang topic eh tungkol dito sa Pilipinas. Hindi naman sa wala akong pakialam sa Pilipinas pero, kung yun at yun lang din ang mababasa ko, mas gusto ko pang malaman ang mga pangyayari dito, gamit ang sarili kong opinyon. Kumbaga eh gamit ang sarili kong interpretasyon.

Pero hindi naman ibig sabihin na hindi na ko bibili ng dyaryo kahit kailan. Panata ko sa sarili ko, pag may nabasa na ko na kakaibang headline, magsisimula na ko ulit magbasa. Halimbawa ng mga kakaibang headlines na hinihintay ko ay:

1. "Lion Heart ng Carebears, involved sa the Coup Plot" - Sec. Gonzales

2. Isda, nalunod.

3. Santa Claus admits that his gay in PBB Christmas Edition.

4. Malabon, hindi na binabaha!

5. Mga Kongresman at Senador, sabay-sabay na nagpakamatay.

6. Kiera Knighltey, nagpakasal sa isang Pinoy (Cid Andeza)!

7. Kris Aquino, isa ng pipi.

8. Friendster Testimonial in favor of Cid, mandatory under the new law.

9. Philippines, world's NEW superpower.

10. Cid, world's sexiest man according to People.

Usapang mature

2006-03-28T12:58:00.000+08:00

Client 1: Pre, kumusta na nga pala si Onse?

Client 2: Sinong Onse?

Client 1: Yung anak ni Aling Pasing. Yung kapitbahay natin sa Novaliches.

Client 2: Si Neil! Pare naman, mga propesyonal na tayo. Hindi porke't onse yung daliri ng tao eh "Onse" pa ring ang itatawag natin sa kanya. Hindi na tayo bata. Engineer na yun baka hindi mo alam?!?

Client 1: Ganun ba?

Client 2: Oo. Kaya wag na nating tawagin yun sa palayaw nya nung bata. Matatanda na tayo. Hindi na tama na gumamit pa tayo ng mga tawagang pambata. Baka mamaya propesyonal na pala yung tinutukoy natin eh.

Client 1: Ok.

(After 10 minutes)

Client 1: Nga pala, musta na si Ulo?

Drum Roll.........

Losing my Religion

2006-03-27T13:15:00.000+08:00

Wala na yatang hihigit pa sa talino ko. Humility aside, sa tingin ko ay ako na ang pinakamatalinong tao na nabuhay. Kumpleto din ako ng talento. Kumbaga eh ako na ang simbolo ng isang perpekto at kumpletong tao.

Kahit gaano pa kalalim ang gawin kong pag-iisip, wala talaga akong maalala na kapintasan ko. Wala talaga. Ang kapintasan ko lang talaga na naiisip eh sobrang perpekto ko. Minsan nga, ang iniisip ko ay isa siguro kong anghel.

Bilang katunayan....

Nawala na naman ang cellphone ko. Nalaglag habang mahimbing akong natutulog pauwi ng Tondo.

Hindi ko na alam kung ilang beses na kong nawalan ng cellphone. Pede na siguro kong magtayo ng isang maliit na tindahan ng cellphone kung nde ako nawawalan ng fone.

Ang hindi ko maintindihan eh kung bakit nagagalit sila mama tuwing nawawalan ako! Ano ba ang masama dun? Kung tutuusin, mga tatlong buwan ko na ding napakinabangan yung cellphone na yun. Kaya nararapat lang na may makinabang naman na iba. Bakit sila nagagalit sa pagiging matulungin ko? Sa langit times 100 daw yan sabi ng teacher ko nung elementary. Ibig sabihin, libo na ang cellphone ko sa langit! San ka pa?!?

Hindi pa ako kumukuha ng sim sa smart. Medyo pinapatagal ko pa kasi nakakahiya na. Mauubusan na kasi ko ng dahilan kung bakit nawala ang sim ko. Eto ang draft ng idadahilan ko ngayon sa Smart:

Smart Communications
Ayala Avenue, Makati

RE: Request for Sim Card Replacement

To Whom It May Concern:

On March 23, 2006, while I was on my way to Tondo, a beggar approached me and asked if she could borrow my phone. She told me that she needed to text her mother who was dying of cancer. Being the not-so-gullible-and-not-so-trusting-person that I am, I readily acceded. Once I gave her my phone, she turned into a very beautiful diwata.

As it turned out, the beggar was actually the fairy godmother of cellphones. I was so shocked because I was not aware that there was such an entity. She told me that, because of my generosity, she will give me something that I may use to fight crime. She also told me not to inform anyone what that "something" was or it will lose its powers. So, I hope you understand why I will no longer discuss it in this letter.

In view of the foregoing narration, may I request for a new sim card? You see, in exchange for the powers, I had to surrender my cellular phone. Though we may not understand why she needed the cellphone - being the diwata that she is - there are some things in this life that are beyond human reason. Nevertheless, rest assured that I will use the powers given to me to do good (such as evicting Zanjoe from PBB).

In the meantime, please provide me a new sim card.

Yours very truly,

Captain Cid (with a capital S* on my chest)

*To clarify, the "S" does not stand for stupid.

169 and counting...

2006-03-22T14:35:00.000+08:00

Effective ang ginawa kong pagpapayat. Kailangan ko talagang ipagmalaki sa mundo na napakalaki ng pinayat ko simula ng magdesisyon akong wag na kumain ng rice. Napakarami na ng mga taong nakapansin na anlaki na ng pinayat ko. Halos araw-araw eh wala akong ibang naririnig mula sa ibang tao kundi - "Cid, ang payat mo ngayon ah!".

Masayang masaya ako kaninang umaga. Kasi, mula sa box na pinadala ng aking tyuhin eh may pinadala siyang weighing scale. High Tech! Kasi digital ang output na makikita mo. Sabi ko sa sarili ko - syete, ano na kaya ang timbang k0 ngayon?!?

May konti akong excitement bago ko tuntungan ko ang weighing scale na yun. Siyempre naglalaro na sa isip ko na malamang ang laki ng ibinaba ng aking weight. Dati kasi, nakakahiya mang aminin eh mga 165 pounds ako. Kaya pakiramdam ko nga eh mas mabigat pa ko kesa sa pinagsama-samang problema ng Pilipinas. Kaya nga nagdesisyon ako na kailangan kong magbaba ng timbang. Natatakot kasi akong magakaroon ng Diabetes at baka maputulan ako ng isang parte ng katawan.

Sabi kasi sa akin, pag may Diabetes ka daw at malala na, pag nagkasugat ka daw eh hindi na gagaling. Kaya ang ginagawa daw, kesa lumala pa lalo, pinuputol na lang ang parte ng katawan na nagkasugat. Baka raw kasi magka-impeksyon. Kaya yung kapitbahay namin na mahilig sa bukayo, nung magkasugat siya sa paa, pinutol yung paa nya. Eh paano kung ulo ang nagkasugat? Puputulin din ba para wag na kumalat ang impeksyon?

Anywayz, balik tayo sa weighing scale.

Pagtuntong ko dun sa scale na yun. Ang ganda! Lumabas ang ilang buwan kong pagtitiis! Nakita ko kung ano ang epekto ng tyagaang pag-iwas sa kanin. Kasi, ang timbang ko ngayon eh 169 pounds!

Isa lang masasabi ko - sinungaling ang weighing scale na yun! Hindi ko alam kung paano ko mapapatunayan pero may sama siguro ng loob yun sa akin kaya nililinlang nya ko.

Buwiset...

Moral Lesson: Ang pag-iwas sa pagkain ng sinaing ay nakakataba. Lalo na kung yun lang iniiwasan mo.

Ewan ko

2006-03-20T13:13:00.000+08:00

Labingtatlong araw na ang nakakaraan, nagpost ako sa blog na ito.

Grabe! Ganun na pala katagal. Ang hirap kasi makahanap ng oras nitong mga nakaraang araw. Medyo madaming trabaho. Maraming dapat puntahan. Kaya pagdating ko dito sa opisina, ang ginagawa ko na lang kadalasan eh ang maidlip. Tinatakasan ako ng inspirasyong magsulat kapag ganoong pagkakataon. Katulad ng karamihan, mas inspired akong matulog kapag pagod.

San ba nakakabili ng time machine?

Taliwas sa akala ng iba, nag-iisip din naman ako minsan. Hindi sa lahat ng pagkakataon eh puro kalokohan lang ang naiisip ko. Minsan kasi eh kailangan din namang magseryoso. Minsan kailangan kong harapin ang isang problema, ng hindi nakatawa. Minsan talaga, hindi kayang takpan ng ngiti ang nararamdaman mong lungkot. Kahit naging ugali ko na ang pagiging masayahin, hindi ko maitatago na, kahit papano, nakakaramdam din ako ng stress.

Uuulitin ko, san ba nakakabili ng time machine?

Parang kailan lang, parang ilang kisapmata pa lang ang nakakaraan, isa kong bata na walang ibang problema kundi ang paglalaro. Maliwanag pa sa sikat ng araw ang alaala ng mga adventures ko noon. Kada lakad, kada takbo, at kada lugar na mapupuntahan ay bago. Hindi ko pa alam ang kahulugan ng salitang mababaw noon. Kaya siguro ang mga bagay na sa tingin ko ngayon ay mababaw na dahilan para maging masaya, ay nagbibigay sa akin noon ng sapat na dahilan para tumawa ng tumawa. Ngayong "malalim" na ako, natuklasan ko na ang pagiging mature ay hind garantiya ng kasiyahan. Hindi sila directly proportionate kumbaga.

Kung walang nabibiling time machine, meron bang na-aarkila?

Kapag napapagod ako, kapag nakikita ko ang pangit sa mundo na ginagalawan ko ngayon, binabalikan ko ang alaala na naipon ko noong bata pa ako. Ang tawag ko sa kanila eh mga "Alaalang Batibot". Alaala ng mga panahon na inosente pa akong naniniwala kay Pong Pagong, kay Kiko Matsing, at kay Manang Bola. Mga alaala ng isang musmos na walang puknat na sumusubaybay sa programang Batibot, sa pag-aakalang iyon talaga ang totoong mundo. Napakarami kong masayang alaala noon na hindi matatawaran ng kahit ano.

Meron bang mahihiraman ng time machine?

Hindi ata sumabay sa edad ko ang utak ko. Hindi kinayang sabayan ng pagtanda ng katawan ko, ang pagtanda ng isip ko. Iyon siguro ang dahilan kaya, paminsan-minsan, kinakailangan kong takasan ang kasulukuyan, sa pamamagitan ng pagbabalik-tanaw sa nakaraan.

Masama bang gumawa ng time machine?

Wala sigurong masama sa pag-aalala sa nakaraaan na hindi na pedeng balikan.

Kailangang kong harapin ang hamon ng araw na ito ng nakatayo. Hindi ko pedeng yukuan ang panahon. Hindi madaling kalaban ang oras. At mas lalong hindi madaling talikuran na lang basta ang mga pagsubok na dala nito.

Pero hangga't nandyan ang mga "Alaalang Batibot", wala akong dapat ipangamba.

Elebeytor

2006-03-07T13:22:00.000+08:00

Kahit gaano kalaki ang pagkakaiba ng mga paniniwala ng mga Pilipino; kahit gaano karami ang relihiyon sa ating bansa; at kahit ano pa ang political affiliation na kinabibilangan ng isang indibidwal, isa ang tiyak ko - pare-pareho lang ang tayo kapag sumasakay sa elevator.

Ito ang na-realize ko kanina ng sumakay ako ng elevator sa PBCom. Doon kasi kami kumain pagkagaling sa banko. Nagpunta ako sa bangko para mangutang sana. Kaso ayaw pumayag kasi kailangan daw may dala kong valid I.D. Ayaw nilang tanggapin yung I.D. kung nung High School.

So un nga, nung sumakay ako ng elevator, napansin ko na parang merong unwritten rules na sinusunod kapag sumasakay ng elevator. Lahat kasi eh iisa lang ang aksyon. Bihira ang hindi nagiging conformist. Ngayon, para maging written na ang dati ay unwritten, eto ang mga rules na dapat sundin....

1. Bawal magsalita.

2. Bawal malikot.

3. Dapat mong tingnan ang LCD display na nag-iindicate kung anong floor na.

4. Kahit automatic ang elevator door, obligasyon ng nasa may harap na pindutin ang close button pag nakalabas na ang bababa sa floor.

5. Imoral ang paghinga ng malakas.

Sa tingin ko eh kumpleto na yan. Pansinin nyo sa susunod na sumakay kayo sa elevator, lahat sinusunod yan.

Political Statement

2006-03-06T13:21:00.000+08:00

Maraming nagtatanong sa akin kung ano raw ang opinyon ko sa nangyayari dito sa Pilipinas. Ano raw ang masasabi ko sa gulo dito? May nagtatanong kung ano ang naiisip kong solusyon sa problema.

Lahat tayo ay may sariling kuro-kuro kung ano ang dapat gawin. Meron diyang magsasabi na dapat ay bumaba na si Gloria. Meron din namang magsasabi na dapat ay tumigil na sa kakakontra ang oposisyon. Siyempre, kung panong may karapatan ang bawat isa na magpahayag ng sarili nilang opinyon, karapatan ko din na magpahayag ng aking opinyon. Kung dati rati ay wala aking kimi, hindi na pede yun ngayon dahil sa papalalang sitwasyon ng ating bansa. Para sa inang bayan, babasagin ko na ang aking katahimikan.

Ano ang solusyon sa gulo? Eto ang mga naisip ko.....

1. IBALIK ANG "THAT'S ENTERTAINMENT" - Kung naalala nyo pa, nung may That's Entertainment pa eh wala namang destabilization na nangyayari. Merong mga coup attempts pero lahat ng yun ay hindi nagtatagumpay. Nung kasikatan ng Thursday Edition ay wala naman akong naalala na nag-declare si Pres. Cory ng "State of Emergency". Kaya na-conclude ko na may kaugnayan sa kaguluhang nagyayari ngayon ang pagkawala ng "That's". Wala pa kong hard evidence pero, sa aking palagay, ang pagsigaw ni German Moreno ng "Walang tulugan!" ang sanhi ng discontentment ng mga sundalo. Mababa na nga naman ang sahod nila eh ayaw pa silang patulugin.

2. GAWING ISANGLIBO ANG PRESIDENTE NG PILIPINAS - Kaya naman nag-aaway ang mga pulitiko eh dahil gusto nila na sila ang maging presidente. Sa madaling salita eh gusto nila ng power. Ngayon, para matapos na ang political bickering, gawin na lang natin na isanglibo ang mga presidente natin. At least, lahat ng gustong umupo eh makakaupo. Hindi na kailangan pa ng mga constitutional convention chuva.

Magulo pag ganun? Eh magulo din naman ngayon eh. So walang magbabago.

3. ITIGIL NA ANG KAHIRAPAN - Paano? Simple lang. Gawin nila kong mayaman. At least may isa na na hindi naghihirap. Isa-isa lang muna siyempre. At dahil ako nakaisip nito, ako ang mauuna.

4. GAWING MANDATORY NA LAHAT NG SUNDALO AY DAPAT MARUNONG MAGCROSS STITCH - "Evil lurks in the mind of an idle man" - ika nga ng isang sobrang sikat na pilosopo (na sa sobrang sikat eh nakalimutan ko na kung ano pangalan niya). Kelan ba bumubuo ng mga plots yung mga sundalo natin? Siyempre kung kelan sila walang magawa! Parang naririnig ko na ang nagiging usapan nila pag ganung mga pagkakataon -

Sundalo 1: Pre, ano ginagawa mo?
Sundalo 2: Wala nga eh. Tambay lang dito sa barracks. Wala kasing gyera, bad trip!
Sundalo 1: Magplano na lang tayo ng coup. Makikita pa tayo sa T.V.
Sundalo 2: Sige!

Kita nyo na ang epekto? Pero kung lahat ng sundalo ay marunong macross stitch, ganito ang magiging usapan nila -

Sundalo 1: Pre, tapos mo na ba yung tinatahi mong winnie the pooh?
Sundalo 2: Hindi pa. Pero malapit na din.
Sundalo 1: Ganun ba? Hiramin ko sana yung pattern eh. Gusto mo mag-coup?
Sundalo 2: Ayoko pre. Madami pa kong tatahiin eh.

Kitams?!? Napakalaki ng pagbabagong nadudulot ng cross stitch.

5. PATAYIN LAHAT NG IPIS - Wala lang. Gusto ko lang.

Ok. Yan na lang muna. Nagampanan ko na ang aking tungkulin bilang mabuting mamamayan.

A Call to Arms

2006-03-02T13:24:00.000+08:00

Kagabi, dahil sa isang tricycle driver na sa sobrang tanga* eh pedeng-pede ng maging senador, naligaw ako. Napakalayo tuloy ng nilakad ko para lang makarating sa sakayan pauwi sa amin.

Habang naglalakad, may nakita kong kainan. Medyo nagulat ako sa pangalan ng kainan na yun. At ang post na ito ay para mabigayan ng karampatang babala ang lahat - wag kayong kakain sa restaurant na yun! Sa pangalan pa lang niya ay kaduda-duda na ang uri ng pagkain na ibibigay nila sa iyo. Parang hindi safe na kumain dun. Ang pangalan kasi ng restaurant ay - "BALLS NI KUYA".

Ngayon, bilang kuya ng aking mga kapatid, hindi katanggap-tanggap ang pangalan na yan. Hindi ako sang-ayon na basta-basta na lang ilagay sa hapag kainan ang aking B***S, or anyone else's B***S for that matter.

Kaya sa mga katulad kong Kuya:

Inaanyayahan ko kayo sa darating na Marso a-tres. Tayo ay mag-rarally sa harap ng Restaurant na yun para ipaglaban ang ating mga karapatan! Wag nating hayaan ang mga kapitalista na gamitin ang simbolo ng ating pagkatao at pagkalalake, bilang putahe! That is assuming of course that we have one, errr, two pala.

*Pero siyempre, mas tanga naman ako ng di hamak.

Sayang....

2006-03-02T11:46:00.000+08:00

Matagal akong nanahimik. Halos dalawang linggo na ang nakakaraan ng huli akong magpost dito. Hindi dahil sa masyado akong busy. Hindi rin dahil sa walang paraan para makapag-connect ako sa internet. May malalim na dahilan ang pananahimik ko...

Nitong mga nakaraang araw, wala akong ibang ginawa kundi mag-isip. Iniisip ko ang sitwasyon ng buhay ko ngayon. Pinagbulay-bulayan ko ang mga nagawa kong desisyon. Pinipili ko kung alin sa kanila ang naging tama. At masusi kong hinihiwalay kung alin sa kanila ang mga naging mali. Matagala akong nag-isip. Matagal.....

Maraming konsepto ang naglaro sa isip ko. Marami akong natuklasan na pagkakamaling nagawa ko. Hindi pala mabilang ang dami ng mga desisyon kong ginawa, na hindi naging tama. At ang masama, ang mga desisyon na yun ay hindi na kailanpaman mai-tatama.

Sa lahat ng mga tanong na umikot sa utak ko, isa lang ang hindi ko maiwan hanggang ngayon. Isa lang ang patuloy na sumasama sa akin sa paglalakbay ko. Iyon ang tanong na puno ng regret; ang tanong na puno ng sakit at pagdaramdam. Ang tanong na nagmumulto ngayon sa aking pagkatao ay ito - "Bakit kaya hindi ako nag-artista dati?"

Naisip ko kasi na pedeng-pede naman akong mag-artista. Meron naman akong talento na hindi matatawaran. Qabi ng nanay ko, sobrang galing ko daw maghugas ng pinggan. San ka pa?! May tatalo pa ba sa talento na yun?

Hindi naman pedeng sabihin na hindi ako pedeng mag-artista dahil medyo may katabaan ako. Aba! Bakit naman si Ike Lozada? Sobrang taba nun pero sikat na sikat siya. Si Dabiana eh mas sikat noon kesa kay Kristine Hermosa. Madami pa akong pedeng banggitin pero hanggang dun na lang.

Kung nag-artista na lang ako, at least kakamal ako ng limpak-limpak na salapi. Magiging model ako ng mga produkto tulad ng hanger, walis tambo, white flower, folder, art paper, atbp. Magiging milyonaryo sana ako ng ganon ganon lang.

Pero ngayon ay huli na ang lahat. Iba na ang propesyon ko. Nakakalungkot isipin na napunta ako sa isang propesyon na hindi naman para sa akin. Sayang.....

Bakit kailangan ko ng sunugin ang cellphone ko?

2006-02-17T12:39:00.000+08:00

Nung Dec. 23, dahil merong katangahan na dumadaloy sa dugo ko, nawalan ako ng cellphone. Napilitan tuloy akong gamitin ang cellphone dati ni Papa, na unang-una pa naming cellphone. Halos kalahating dekada na ang edad nun, pero ok pa naman daw sabi nila sa kin.

So, kesa bumili ng bago, at dahil wala naman talaga akong pambili pa, yun na lang muna ang ginamit ko. Actually, hanggang ngayon eh yun ang gamit kong cellphone.

Noong una eh ok lang naman. Hindi siya kagandahan pero nagagamit naman. Kaya pinagtyagaan ko na. Tutal hindi naman ako masyadong mahilig sa cellphone. Hindi ko naman kasi balak ilaban sa beauty contest yun eh. Hindi kasi ako magastos na tao. Kesa kako mag-ipon ako ng pera para lang sa isang cellphone, gamitin ko na lang sa mas makabuluhan at mapapakinabangan na bagay - tulad na lang halimbawa ng ipod video.

Anyway, nitong mga nakaraang araw eh hindi ko na yata mapagtyagaan ang cellphone na samsung na yun. At narito ang mga dahilan kung bakit:

1. Pag may na-receive ako na text, as in receive lang, bigla siyang malolobat. Ganon kalakas ang kanyang baterya. Balak ko nga sana eh palitan ko ang present battery nya. Balak kong palitan ng baterya ng kotse. Kaso, hindi na siya magiging handy pag ginawa ko yun.

2. Pag gumawa naman ako ng pagkahaba-habang message, oras na i-send ko, at habang "sending" ang message nya sa LCD, biglang malolobat. Sa isang banda, maganda din ang epekto nito kasi nagiging mas madasalin ako. Kasi habang nagpapadala ako ng message, paulit-ulit kong sinasabi ang mga katagang - "Diyos ko, sana umabot..sana umabot...sana umabot."

3. Baterya ulet. Pag nalobat cia, ciempre i-cha2rge di ba? Pero merong kung anong hiwaga na bumabalot sa cellphone ko, na pagsaksak mo sa kanya sa charger eh fully charged na agad cia sa loob lang ng dalawang minuto. Ang payo nga sa kin, dapat daw eh lagi akong nakadikit sa poste ng Meralco kapag gagamitin ang cellphone ko. Pero parang medyo abala sa akin kung susundin ko ang payo na yun.

4. Kapag sinuwerte ako at nakatawag, malinaw na malinaw kong naririnig ang boses ng kausap ko. Yun nga lang, wala akong ibang naririnig sa sinasabi niya kundi - "Hello! Hello? Hindi kita marinig?!?" Kahit ano pang sigaw ang gawin ko, hindi niya ata ako naririnig. Madalas tuloy akong maging paos ngayon.

5. At ang pinakamagandang feature ng cellphone ko ay ito - oras na pumuwesto ka sa may bubong, or may dingding na bagay - na inherent na katangian ng mga building at mga bahay - ay napakahina na ng signal nya. Naiinggit nga ako sa mga katabi kong may cellphone pag ganun. Kasi, habang punong-puno ang signal bar ng kanilang cellphone, ang sa akin naman eh kalahating bar lang, at naghihingalo pa. Pakiramdam ko eh nasa gitna ako ng Pacific Ocean.

Kaya nagdesisyon na ko! Bibili na ko ng bagong cellphone! Pero teka, wala pa nga pala kong pera. Ok. Binabago ko na ang desisyon na kakasabi ko pa lang.

Underneath the same old lonely tree

2006-02-15T10:10:00.000+08:00

Sa PLM, merong tambayan na kung tawagin eh UTMT. Ibig sabihin nun eh Under the Mango Tree. Hindi ko alam kung bakit ganun ang tawag dun, pero siguro eh isa sa posibleng dahilan eh dahil sa maraming mangga dun.

Kapag taga-PLM ka at madalas kang tumambay sa UTMT, ang ibig sabihin lang nun eh wala kang pera para makapanood ng sine sa Robinson's (dati kasi eh wala pang S.M. City Hall). At dahil nga isa kong hampaslupa nuong college, madalas akong tambay sa UTMT.

Kapag depressed ako, ginagawa ko ding hingahan ng sama ng loob ang UTMT. Dun ako gumagawa ng mga tula, mga kanta, at kung anik anik pa. Kaya tuloy pakiramdam ko noon, nadadamay na sa kalungkutan ko ang mga puno. Parang nakikinita ko na, sa sobrang sagap nila ng sad aura ko, nagiging suicidal na din sila. Kasi, madalas, as in madalas, akong nandun.

Pathetic.

Anyway, isa sa mga kantang nagawa ko dun eh ung title ng post ko ngayon. Kasi nga, parang paulit-ulit lang lahat ng nararamdaman ko nung College. Nagawa ko ito dahil sa isang tao na itago na lang natin sa pangalang Maiee (hindi tunay na pangalan, pero tunay na palayaw).

Iniimbitahan ko ang makababasa sa post na ito, na click ito.

Makikita nyo sa link na yan ang lyrics at ang mp3 format ng kanta. Sana ay magkomento kayo kung ano ang tingin nyo sa kanta. Lahat ng magandang comment ay i-post ko dito. Salamat. Kung panget naman ang kanta, sabihin nyo lang din. Hindi ko na lang i-aaprove. Fair kasi ako. Gusto ko eh tama ako lagi.

Bakit araw lang ng mga puso?

2006-02-14T16:28:00.000+08:00

Ngayon ay araw ng mga puso. Samakatuwid eh maraming magsing-irog ang magsasama ngayon at manonood ng sine, kakain sa labas, o kaya naman ay pupunta sa baywalk para tumambay. Meron ding mangilan-ngilan na pupunta sa Luneta siyempre. Ako naman, simple lang ang gagawin ko ngayong araw ng mga puso. Gagawin ko lang ang madalas kong gawin tuwing Valentine's Day, at iyon ay walang iba kundi magkulong sa kuwarto at magpaka-bitter.*

Ngayong araw ng mga puso eh marami ang hyper ang mga emosyon. Bihira ang nag-iisip ngayon. Kaya nandito ako para maging taga-balance ng lahat. Meron kasi akong mga bagay na naiisip na nais kong i-share. Ng sa gayon eh hindi naman puro puso na lang ang napapansin ngayong araw na ito.

Nagtataka kasi ako kung bakit, sa dinami dami ng parte ng ating katawan, puso lang ang nabigyan natin ng espesyal na araw. Parang violation ata yun ng equal protection clause na nasa ating konstitusyon. Kaya ang suggestion ko sana, bigyan din ng karampatang atensyon ang mga parte ng ating katawan na importante din naman sa ating buhay. Kasi, hindi lang naman puso ang kailangan para mabuhay.

Anyway, nandito ang ilan sa mga araw na pedeng gawing official holiday ng ating gobyerno, upang maalis ang mapaniil na sitwasyon ngayon. Itigil na ang special treatment na binibigay sa puso! Dahil pede din namang.....

January 14 - Araw ng mga Gilagid

February 21 - Araw ng mga Baga

March 15 - Araw ng Wisdom Tooth

April 11 - Araw ng mga Utak

May 13 - Araw ng mga Apdo

June 10 - Araw ng mga Kuko

June 11 - Araw ng mga in-grown

July 8 - Araw ng mga Small Intestines

August 7 - Araw ng mga Large Intestines

September 2 - Araw ng mga Buhok sa Ilong

October 1 - Araw ng mga Atay

November 21 - Araw ng mga Appendix

December 3o - Araw ng mga Tuhod

...hindi ko na nasulat lahat dahil konti lang ang mga alam kong parte ng katawan. Hindi naman kasi ako doktor eh.

Happy Valentine's day sa lahat....lalo na sa akin.

*Joke lang. Hindi naman ako ganoon ka-bitter. Ang totoo eh maglalasing lang ako ngayon.

Almusal

2006-02-10T12:13:00.000+08:00

Eksena kaninang umaga...
.
Mama: Pen, kakain ka ba?!?

Ako: Ciempre naman. Nde naman ako cellphone na ichaharge lang.

Mama: Ok. Magluluto na lang akong pansit canton.

Ako: Mama naman, alam mo namang nagdyeyeta ako eh. Nakakataba ang pancit canton kasi meron iyang starch.

Mama: Eh yung lomi?

Ako: Mama, ganun din yun. Mas madami pa nga yata yung starch.

Mama: Meron ditong porkchop, prito ko na lang ok ba?

Ako: YAN ANG THE BEST!!! Walang starch ang pork chop kaya hindi yan nakakataba.

If I were a Congressman

2006-02-07T16:11:00.000+08:00

Republic of the Philippines
Congress of the Philippines
Metro Manila
Twelfth Congress
Third Regular Session

Begun and held in Metro Manila, on Tuesday, the second day of February, two thousand and five.

Republic Act. No. 1414

AN ACT PROHIBITING THE CELEBRATION OF
VALENTINE'S DAY, PROVIDING PENALTIES THEREFOR,
AND FOR OTHER PURPOSES

Be it enacted by the Senate and the House of Representatives of the Philippines
in Congress assembled

SEC. 1. Short Title.- This Act shall be known as the "Anti-Valentine's Law of 2006".

SEC. 2. Declaration of Policy.- It is hereby declared that the State values the dignity of single and bitter citizens, who probably constitute majority of the population. The State recognizes the right of the unhappy to remain unhappy.

Towards this end, the State shall hereby exert all efforts to prevent the abovementioned citizens from seeing happy people celebrate Valentine's day. The State shall ensure that all efforts will be made to stop bitter citizens from becoming, well, "bitterer".

SEC. 3. Definition of terms. -

a. Valentine's day - shall refer to February 14, and the day after that.

b. Bitter people - shall refer to single individuals who do not have partners on Valentine's day, or 6 months prior to the said date.

c. PDA - shall refer to Public Display of Affection.

SEC. 4. Prohibited Acts.- On Valentine's day, and 2 months prior thereto, the following acts shall be prohibited:

a. Asking a bitter individual who is his/her date for Valentine's Day. Unless the person who asks, has a reasonable ground to believe that the single individual will have a good chance of acquiring a date.

b. Performing PDA's within the sight of the bitter individual.

c. Playing love songs within the hearing distance of the bitter individual.

d. Other acts that are related to the celebration of Valentine's day.

SEC. 4. Penalties.- Violation of this Act shall be punished with the mandatory sentence of life imprisonment; and a fine ranging from P50,000 to P1,000,000, at the discretion of the Court.

Post of silence

2006-02-07T15:42:00.000+08:00

Nag-iisip ako ng isusulat na reaksyon tungkol sa nangyaring stampede sa ultra. Marami na siguradong nagsulat ng post tungkol dun. Lahat tayo ay may sariling opinyon kung sino ang dapat sisihin sa nangyari. Kung ako ang tatanungin, meron din akong ideya kung sino ang dapat managot. Pero hindi ko iyon isusulat dito. Lilimitahin ko lang ang reaksyon ko sa mga sumusunod na pangungusap:

Madaling sisihin ang korporasyon na nag-capitalize sa kahinaan ng mga mahihirap. Mas lalong madaling sisihin ang mga mahihirap na nagpunta dun sa Ultra at umasang makakakuha ng premyo. Ang hindi madaling gawin eh ang alamin ang katotohanan. Dito kasi sa Pilipinas, ang katotohan ang pinakamailap - ang katotohan ang pinakamahirap makira.

Para sa mga namatay....

Para sa mga namatayan...

Para sa mga nasaktan.....

Sana ay hindi itago sa inyo kung ano ang totoo. Sana, kahit sa pagkakataon lang na ito, ang katotohanan ay hindi ipagkait sa inyo. Yun na lang ang premyong pede nyong makuha.

Sana talaga...

Post ng Puyat

2006-02-01T18:04:00.000+08:00

Tama ang hula ko sa post ko kahapon.....

zzzz.....zzzz......zzzzzz.....zzzz

Alas-kuwatro ako nakauwi sa bahay....

zzzz.......zzzzzzz.........zzzzzzzzz

Gumising ako ng alas-sais......

zzzzz.......zzzzzzz.........zzzzzzzz

Samakatuwid ay kulang tatlong oras lag ang tulog ko.....

zzzzz.........zzzzzz.........zzzzzzzzz

Magbabayad akong mahala para lang makakumpleto ng tulog dahil mamaya....

zzzzzzz........zzzzzzzz........z.zzzzzzzzz

....malamang ay ganun pa din.

Moral Lesson: Pede ako maging security guard ng call center.

Anticipated Insanity

2006-01-31T18:19:00.000+08:00

Nararamdaman ko na aabutin ako ng madaling araw dito sa opisina ngayon. Katulad nung nakaraan, mukhang alas-dos ako makakauwi. Madami ang kailangan kong tapusin para manatili akong parte ng opisinang ito. Kundi eh, sabi nga ni Ichan, deadcock ako.

Pero bakit ako nagsusulat pa ng pang-post kung meron pa kong tapusin? Ewan ko din. Palagay ko eh dahil alam ko na kapag nagsimula na kong magtrabaho, masisira na naman ang ulo ko sa kakaisip. Kaya bago ako matuluyang masiraan ng bait, at mawalan ng ulirat, gawin ko muna ito.

Kaninang umaga eh galing ako sa Pre-Trial ng kaso ni Yoyoy. Hindi ko akalain na masasaktan pala ko sa maririnig ko dun. Kasi, gusto nang aregluhin ang kaso nya. May offer ang kalaban at tinanggap naman ng tyahin ko.

Nasaktan ako kasi kung pag-usapan nila si Yoyoy eh parang commodity. Tawaran at taasan ng presyo. Buhay yun ng pinsan ko! At, sa isang parte, buhay ko din yun. Dahil ng nawala siya, may parte ng pagkatao ko ang nawala kasama nya. Para sa akin, hindi kayang bayaran ng pera yun. Hindi kayang bayaran ng kahit na sino.

Hindi ako galit sa tyahin ko. Alam ko na kailangan na talaga nila ng pera para makapagsimula ulit. Naiintindihan ko ang sitwasyon nila. At bilang mga kliyente ko din, obligasyon ko na sundin ang kagustuhan nila. Kung gusto nilang aregluhin, desisyon nila yun. Wala akong magagawa.

Pero hindi ko matanggap na ganun na lang kadali...

Siguro dahil yung pinagdaanan ko, at patuloy na pinagdadaanan ngayon, hindi naging madali. Napakahirap bigyan ng presyo ang mga alaala ng dati, at ng mga saya na hindi ko na kailanman mararanasan ng kasama si Yoyoy.

May mga oras na naluluha pa din ako pag naaalala ko si Yoyoy. Mahigit apat na taon na ang nakakaraan mula ng mawala siya. Pero hanggang ngayon eh nandun pa din yung espasyo na iniwan nya sa puso at isip ko, na sa tingin ko ay hindi na pedeng punan. Mahirap ipaliwanag. Corny sa mga hindi nakakaintindi. Pero yun ang totoo.

Kaya ganun na lang ang epekto sa akin ng mga naririnig ko kanina. Handa akong dalhin ang kaso kahit saan. Handa kong ipaglaban si Yoyoy hanggang sa abot ng makakaya ko. Kaya kong gawin yun dahil alam ko na yun din ang gagawin nya para sa akin - siguro nga eh mas higit pa.

Kaso wala na sa mga kamay ko ngayon. Nagdesisyon na sila. Sana maintidihan ng pinsan ko kung bakit nagkaganun. Dahil kulang ang talino ko para maipaliwanag yun sa kanya, pagdating ng oras na magkita kami ulit.

Love Story

2006-01-29T16:24:00.000+08:00

Nandito ko sa opisina kahit linggo. Nagpapakabayani kami ng mga kasama ko dito. Nagdecide kasi kami na kailangang magkaroon ng general cleaning dito sa office. Kaya nandito kami para mag-vacuum atbp.

Tinitingngan ko yung mga dati kong posts dito. Natawa ko sa mga dati kong pinagsusulat na kadramahan. Kung tutuusin pala, buo ang love story ko dito sa blog na ito. Kaya naisip ko nga na buuin sa isang post. Sa mga trip makabasa ng love story ng isang payaso, click nyo ang mga link sa baba ayon sa pagkakasunod-sunod.

Masaya din na balikan yung dati. Paminsan-minsan, healthy din naman na pag-isipan ang mga bagay na tapos na. Lalo na kung wala namang bitterness o kung ano pa man.

Sa'yo, maraming salamat....

NO REGRETS...

:)

The Last Time

2006-01-25T14:01:00.000+08:00

Wala akong maisip na i-post ngayon. Pero gusto kong mag-post eh, bakit ba?!? At dahil nga wala akong maisip, gusto ko lang ilagay dito ang isang kanta na madalas kong pakinggan ngayon. Ito ay kinanta ni Eric Benet.....

"The Last Time"

The first time I fell in love was long ago.
I didn't know how to give my love at all.
The next time I settled for what felt so close.
But without romance, you're never gonna fall.
After everything I've learned;
Now it's finally my turn.
This is the last time I'll fall... in love.

The first time we walked under that starry sky,
there was a moment when everything was clear.
I didn't need to ask or even wonder why,
because each question is answered when your near.
and I'm wise enough to know when a miracle unfolds,
this is the last time i'll fall in love.

Now don't hold back, just let me know.
Could i be moving much too fast or way too slow.
'Cause all of my life, I've waited for this day.
To find that once in a lifetime, this is it, I'll never be the same.
You'll never know what it's taken me to say these words.
And now that I've said them, they could never be enough.
As far as I can see, there's only you and only me.

This is the last time I'll fall in love.
Last time i'll fall in love.
The last time i'll fall... in love.

Hmmm.....balang araw magiging theme song ko din ito. Pansamantala, "Lupang Hinirang" muna ang theme song ko.

Brrrrrr....

2006-01-20T11:09:00.000+08:00

Dumating na ang katabi naming tenant dito sa 3rd floor. At dahil nga nandyan na sila, pinagana na ang lahat ng aircon dito. Syete! Isangdaan yatang aircon ng barko ang nakakabit dito sa floor namin eh. Hindi ako madaling ginawin pero ngayon talaga eh kailangan ko ng aminin na unti-unti na kong nagsesebo.

Uulitin ko lang - ANG LAMIG!

Nararamdaman ko na unti-unti ng nagyeyelo ang dugo ko. Hindi na siya gumagalaw as in! Balak ko sanang magsunog ng mga libro pansamantala para lang medyo uminit pakiramdam ko pero baka magalit ang may-ari. Ayoko kasing yung libro ko ang masunog, siyempre! Kaya ngayon eh nagpapagulong-gulong na lang ako sa carpet na parang asong bagong paligo. Sinunog ko din yung isa kong daliri para medyo uminit pakiramdam mo.

Syete...kung ganito kalamig sa langit mahihirapan mag-adjust.

Kuya

2006-01-19T10:06:00.000+08:00

Alas-tres na ng umaga ako nakauwi kagabi. Hindi dahil sa trabaho kundi dahil sa gimik. Nagyaya kasi ang tiyuhin kong balikbakyan na lumabas. Gusto nya daw mapanood yung NYPD. Noong una eh litong-lito ako kung ano yung NYPD na sinasabi nya. Pero kalaunan eh nakuha ko na kung ano ang gusto nyang panoorin - MYMP pala.

Naghanap ang mga kapatid ko sa internet kung san may tugtog ang MYMP. Wala silang nakita pero nalaman nila na may tugtog ang Freestyle sa 19th street*. At dahil adik ang mga kapatid ko kay JinkyVidal, dun kami nagpunta.

First time kong magpunta sa lugar na yun. Maganda pala dun. May view na para kang nasa Antipolo na din. Mas trip ko sana sa labas dahil mas tahimik. Pero dahil sa loob tumutugtog ang Freestyle, dun kami sa loob nanood.

Magaling tumugtog ang Freestyle. Bilib din ako kay Jinky. Pero hindi tungkol dun ang post na ito. Ito ay tungkol sa paglalapastangan sa aking pagkatao, na naranasan ko sa pagpunta ko sa lugar na yun.

Nung tapos na kasing tumugtog yung banda, nagpuntahan yung mga kapatid ko kay Jinky para magpakuha ng picture. Halatang hindi handa ang mga kapatid ko, as in nabigla lang silang magpakuha ng litrato, as in wala iyon sa kanilang plano, dahil may dala silang digicam. Ako ang naging officila photographer nila. Anyway, na-tempt na kong magpakuha na din ng picture. Pero naudlot ng lumapit sa akin si Jinky at sabihing - "kuya, patingin nga kung kita kami".

KUYA! Kuya ang tinawag nya sa akin? Syete! Parang biglang gumuho ako sa kinatatayuan ko ng marinig ko yun. Ganun na ba ko katandang tingnan?! Alam kong gumagalang lang siya kaya niya sinabi yun pero, por dyos por santo, ANG NAKATATANDA LANG ANG GINAGALANG! Sa mga ganung pagkakataon eh mas gusto ko pang bastusin na lang ako.

Haaayyyyy......

Bagay, kung tutuusin, mas masagwa siguro kung tinawag nya kong manong.

*O Avenue?

Diet Wars

2006-01-17T13:23:00.000+08:00

Last week, nanood ako ng pelikulang "dont give up on us". Tama, yung pelikula nga nila Piolo at Juday ang pinanood ko. Wag lang sanang malaman ni Papa dahil siguradong tatakwil ako non. Nagkataon kasi na ang kasama ko dito sa opisina ay isang panatiko ni Juday. Nanlibre tuloy siya ng sine para sumama kami.

In fairview, medyo ok lang naman yung pelikula. Alisin lang yung mga sobrang ka-artehan na kadalasang kasama sa mga pelikulang pilipino, pede na din. Ika nga ng barkada ko nung college, kesa naman mag-drugs.

Merong isang magandang moral lesson ang pelikulang yun na kailangan kong ibahagi sa karamihan. Pagkatapos kasi ng pelikula eh yung ang tumatak sa isip ko. At yun ay - kelangan ko ng magdyeta!

Syete! Nakakahiya mang aminin eh para atang nainggit ako kay Piolo sa pelikulang yun. Pede kasi siyang magsuot ng t-shirt na fit, nang hindi siya hinahabol ng taong bayan para sunugin. Pag ako kasi ang nagsuot ng ganun, nagmumukha akong tinda na matatagpuan sa frozen meat section ng supermarket. Pero hindi naman ako nag-iisa. Ang isa sa kasama ko dito sa opisina ay magmumukha ding taga-frozen meat section pag nagsuot ng body fit.

Kaya pagtapos ng pelikulang yun, nagdesisyon kaming dalawa na magdyeta. Bale ang usapan namin eh paunahan kaming magpayat. Simple lang ang rules - pagdating ng December, kung sino sa aming dalawa ang may "K" na magsuot ng fit, bibigyan ng kumikinang na Dalawang Milyong piso! Ok exaggeration na yun - Two Thousand lang. Pero pera pa din yun.

So ngayon eh "no rice" na talaga ko promise. IBA NA ITO! Hindi na ito kagaya ng sinabi ko dito na hindi natupad.

Mananalo ako sa pustahan na ito! Sa December ay papasok ako ng nakabarong. At hindi lang isang ordinaryong barong kundi - ISANG BARONG NA FIT!*

*Kahit magmukha akong call boy na pormal eh ok lang

Hope

2006-01-17T09:55:00.000+08:00

I have walked my life,
with you nearby
I have breathed in your air,
when life gave me a reason to cry
I sat and looked at my past,
and saw that you were always there
All of my life's trepidations,
I'm sure you are most aware

But now I stand here waiting,
for your propitious signs
For a fixed and wonderful omen,
to confirm that you have not resigned
I beg you to stay,
and be more than ephemeral
Help me make it through this day,
and through the ensuing days' trial

My eyes have failed to see you,
much to my despair
I tried so hard to find and feel you,
but you were simply not there
I am starting to shrink,
into an irrefragably weak man,
As your image becomes dimmer,
I fear that one day I will cease to "become"

You are my only hope.....

Eroplano

2006-01-09T10:52:00.000+08:00

Sa eroplano papuntang Manila, as usual, bago lumipad eh merong demonstration na ginawa ang mga stewardess para sa tamang pagsuot ng life jacket. Pinakita nila kung paano ito inflate. Tinuro din nila kung nasaan ang pito na pede mong gamitin na pang-signal. Isa lang naman ang tanong ko - aanhin ko ang lahat ng iyon pag sumabog ang eroplano? Kasi yun naman ang kadalasan na nagyayari eh. Pede ko bang inflate ang life jacket at gawing parachute? Mahihipan ko pa ba ang pito habang ang eroplano ay nagliliyab at ako naman ay natutunaw na sa apoy?

Nung nakalipad na ang eroplano, mula sa Masbate hanggang sa Manila ay nakatingin ako sa ulap. Isa lang din ang obserbasyon ko - wala akong nakita kahit na isang miyembro ng carebears.

Promdi

2006-01-09T10:20:00.000+08:00

Kagagaling ko lang ng probinsya ngayon. Last Friday eh nagpunta ko ng Masbate para samahan ang uncle ko na sunduin ang Lolo at Lola ko. So, halos tatlong araw din akong walang ginawa kundi kumain at matulog.

Huli kong uwi sa probinsya namin eh halos isang taon. Wala namang nagbago simula nung huli kong uwi. Ganun pa rin ang takbo ng oras sa probinsya, di hamak na mas mabagal kesa sa takbo ng oras dito.

Sa Masbate din eh nagawa ko ang paborito kong gawin kapag gabi* - ang mag-stargazing. Dahil nga konti lang naman ang ilaw dun, tsaka wlang pollution, para kang inuulan ng bituin kapag gabi na. Ewan ko kung bakit pero nakakaramdaman ako ng kapayapaan kapag nakikita ko ang mga bituin. Para kasing kapag tinitingnana ko sila, kumikinang lang sila para sa akin. Kahit sa isip ko lang, ang sarap pagmunimunihan na may mga bagay na nakalutang sa langit, na binibigyan ako ng pansandaling pagpapahalaga. (Syete! Drama na itesh!)

Sa balkonahe din sa bahay namin sa probinsya eh may parang mini-greenhouse. Kapag umaga, dun ako umiinom ng kape. Habang nakatingin ako sa mga bulaklak dun, nakakapagpahinga ako ng sobra - higit pa sa pahinga na naidudulot ng mahimbing na pagtulog. Iilan lang ang mga pagkakataon na ganoon - iilan lang talaga.

Marami akong alaala sa probinsya namin. Maraming masasayang oras ng buhay ko ang doon nabuo. Lagi kaming naglalaro noon sa ilalim ng buwan. Laging nagtataguan at nagkukuwentuhan kapag gabi na. Hindi ako nawawalang ng kasama noon.

Pero napansin ko na nitong mga huling uwi ko sa probinsya eh kadalasan akong nag-iisa sa balkonahe. Tinitingnan ko na lang yung kalsada na dati kong pinaglalaruan. Hindi na maingay sa kalsadang yun, pero parang walang patid pa din ang ingay na dala ng masasaya kong araw sa probinsya. Wlang patid pa din ang tunog ng tawanan sa alaala ko. Ganoon yata talaga kapag nakikipaglaro ang tadhana.

Wala na ang karamihang mga kalaro ko. Kagaya ng iba pang tao na minsang naging malaking bahagi ng buhay ko, sumabay sila sa agos ng oras - nagkaroon na din sila ng sari-sarili nilang buhay.

Magkahalong saya at lungkot ang naramdaman ko nung umuwi ako sa probinsya. Saya, dahil muli kong nagawa yung mga bagay na nakakapagbigay sa akin ng kapayapaan. Lungkot, dahil naalala ko yung mga bagay na wala na, na dati kong pinagkukuhanan ng saya.

Merong naliligaw na bata sa puso ko. Ang takot ko lang, baka tuluyan ko na siyang hindi mahanap....

*Mahirap kasi itong gawin sa tanghali.

Year of the Dog

2006-01-04T16:56:00.000+08:00

Lingid sa kaalaman ng karamihan, at minsan lingid din sa kaalaman ko, meron akong gift of foresight. Hindi ko maipaliwanag kung bakit pero nakikita ko ang hinaharap. Samakatuwid eh may kapangyarihan akong manghula. Hindi ko lang ito masyado pinagkakalat dahil takot ako sa magiging epekto nito sa aking buhay.

Natuklasan ko ang gift ko na ito noong bata pa ako. Siguro eh mga Grade 5 ako noon. Nangupit ako kay papa ng 50 pesos para makapaglaro ng family computer. Nalaman ito ni papa at pinauwi ako agad. Wala pa ako sa bahay, parang nakikinita ko na na ako ay makakatikim ng gulpi. True enough, nagulpi nga ako. So doon ko na-realize na "I can see the future".

Ngayong Year of the Dog, gusto kong ibahagi ang ilan sa mga predictions ko. Matagal kong pinagmuni-munihan ito at halos manghina ako ng todo dahil sa pag-gamit ko sa aking gift. Narito ang ilan lamang sa mga nakita ko na mangyayari sa taong ito, sa buong mundo:

1. Merong manganganak.

2. Nakakatakot man pero nararamdaman kong merong mamamatay. Hindi ko lang masiguro kung sino at kung saang bansa siya. Medyo blurry kasi ang nakita ko.

3. Isa sa mga buwang ito, uulan sa isang bahagi ng Pilipinas.

4. Mananatiling matiwasay at sagana ang buhay ni Bill Gates.

5. Sa taong ito, hindi ko magiging girlfriend si Kristine Hermosa.

6. Merong isang pamilya (hindi ko din alam kung sino at kung saang lugar sila) na magkakaroon ng bagong TV.

7. Wag sana ninyo itong ikagimbal pero, ayon sa aking mga nakita, merong masisiraan ng kotse.

8. At ang final kong hula - madami akong makakain na kanin ngayong taong ito.

Tip: Dahil nga Year of the Dog ngayon, magiging masuwerte ang pagpasok sa mga business - yun ay kung isa kang Dalmatian. Magkakaroon ka din ng kabiyak sa buhay na matagal mo ng hinihintay - kung ikaw ay isang Labrador. Kung ikaw naman ay asong kalye, iwasan mo ang mga lugar tulad ng Baguio, Ilokos Norte, at Tondo (lalo na kung piyesta), kung gusto mong humaba pa ang buhay mo.

Si Kristine Hermosa sa Blue Moon

2006-01-03T10:29:00.000+08:00

Maaga kami lumabas ng opisina kagabi. Kasi, maaga pa lang eh nagplano na kaming manood ng "Blue Moon". Alam kong marami sa mga nakakakilala sa akin ang magugulat pag sinabi ko sa ako ang nagyaya na panoorin ang pelikulang yun. Pero naintriga kasi ako sa trailer nya, at considering na palanca awardee ang gumawa ng screenplay, naisip ko na maganda siguro yun.

Ang schedule ng "Blue Moon" sa Greenbelt 3 ay 7 pm. Sakto na mga 6:30 ay nandun na kami. Nagwithdraw ng pera si Aris sa ATM. Lumabas muna ako habang nagwithdraw siya, at habang nasa labas ako ay may nangyaring kagilagilalas - DUMAAN SI KRISTINE HERMOSA SA MAY HARAP KO!!! Syete! Hindi ko maipapaliwanag ang nangyari. Parang aparisyon lang. Parang panaginip. IBA!

Sa mga hindi nakakaalam, dyahe mang aminin ay isa akong bentilador ni Kristine. Kaya ganun na lang ang reaction ko ng makita ko siya. Nung lumagpas na siya eh medyo napasayaw ako sa hindi malamang kadahilanan.

Anyway, side story lang yun. Ang main event ng post na ito ay ang pelikulang "Blue Moon".

Nagandahan ako sa pelikulang yun. Kahit palso yung ibang actors dun, nagandahan ako sa istorya nya. Matagal na akong hindi nakakapanood ng pelikulang pinoy na talagang masasabi ko na nagustuhan ko. Pero sa pelikulang ito ay masasabi kong sulit ang binayad ko na P140.00. (Syete! Katunog ko na yata si Cristy Fermin!)

Sa mga hindi pa nakakapanood, hindi ko sasabihin sa inyo na ang Corazon na tinutukoy ni Manuel Pineda (ang karakter ni Eddie Garcia), ay yung ginampanan ni Jennylyn Mercado*. Hindi ko rin sasabihin na magkikita sila ni Corazon sa huli dahil sa isang television show. Ayokong sabihin iyon dahil hindi ko ugali ang magkuwento ng pelikula sa mga hindi pa nakakapanood. Hahayaan ko kayong manood at tumuklas ng mga bagay na iyon. At dahil hindi ako mapanglait, hindi ko rin sasabihin na ang taba ni Christine Bersola(-Babao) sa pelikula, at masyadong naging halata na siya ay nagbre-breastfeed. Hindi ko talaga sasabihin yun.

Uulitin ko lang, maganda ang Blue Moon. Hindi masyadong magarbo. Simple lang at pede kang mapaisip. Yun ang gusto ko sa isang pelikula. Kung iisipin, parang yun din ang gusto ko sa babae. Pero hindi yun ang gusto kong isulat ngayon. Tsaka na.

Balik sa Blue Moon. Sabi nga sa pelikula, ang blue moon ay tungkol sa "taking second chances". Kaya kung meron ka mang mga bagay na gustong gawin na hindi mo pa nagagawa, o sabihin na hindi mo pa nasasabi, so long as buhay ka pa, binibigyan ka pa ng pagkakataon na hindi mo dapat sayangin.

Dahil sa pelikula, naisip ko tuloy yung mga bagay at pagkakataon na sinayang ko. Pero ngayon eh alam ko na hindi pa huli ang lahat.

Na-inspire ako. Alam nyo gagawin ko?

Tulad ng dati, wala....

*Hindi ko alam kung tama ang spelling. Hindi ko naman kasi pangalan ito.

Blue Christmas

2005-12-23T15:57:00.000+08:00

Maikli lang ang sasabihin ko sa post na ito. Maikli lang dahil hanggang ngayon ay masama pa ang loob ko.

Kagabi, naslash ang aking pantalon ng ako ay pauwi na. Nanakaw ang aking cellphone at ang inipon kong pera para sa pasko.

Kasalanan ko.

Isa kong malaking T-A-N-G-A.

Ganda ng dating ng pasko ko grabe!

Maisip-isip

2005-12-22T11:45:00.000+08:00

Ako lang ang nasa opisina ngayon. May lakad lahat sila at mamayang hapon pa ang balik. Last day na din namin ngayon sa work. Ayaw ko namang maging isang bayani kaya hindi na muna ko nagtratrabaho. Wala akong ginagawa ngayon kundi magpatugtog at maglaro ng NBA. Medyo nagsawa na ko sa kakalaro kaya gawa muna ko ng post ngayon. Tutal maaaring ito na ang huli kong post sa linggong ito. Hindi dahil may balak akong mamatay bukas, kundi dahil wala kaming internet connection sa bahay kaya sa lunes na ulit ako makakaranas ng internet.

Kagabi ay sa Tondo ako natulog. Maaga kasi ako dapat sa opisina ngayon. May mga ka-meeting kasi ako dapat na, sa kasamaang palad, eh hindi naman nagsidating. Anyway, dahil nga kagabi eh nasa Tondo ako, at wala akong makainuman, may mga naglaro sa utak ko. Naisip ko, pano kaya kung makita ko ang batang version ko? Yung parang sa pelikula ni Bruce Willis dati? Ano kaya ang sasabihin ko sa kanya at ano kaya ang sasabihin nya sa akin?

Alam kong walang katuturan ang naisip ko na yun. Pero ok lang kasi kadalasan naman eh wala talaga akong katuturan.

So, halimbawa ay meron akong time machine at nakabalik sa year 1994, pupuntahan ko ang sarili ko na noon ay edad kinse pa lang. Nag-aaral ako sa Torres High noon. Heto ang malamang na magiging usapan pag nagkataon:

CID (15) : Sino ka? Bakit parang may hawig ako sayo?

CID (26): Ako nga ikaw! Galing ako sa future at nandito ako para kausapin ka.

CID (15): HA?!? Parang hindi yata ako makapaniwala? Bakit ang taba ko?

CID (26): Gago! Yun ang isa sa bad news na sasabihin ko sayo. Mahihilig ka sa pagkain at magiging ganito ang katawan mo. Pero wag kang mag-alala, madami kang kakilala ngayon na tataba din.

CID (15): Kahit na! Bakit ganun? Wala talagang hustisya dito sa mundo! Teka lang, kung tlagang taga-future ka, eh di alam mo na ang kahihinatnan ng buhay ko?

CID (26): Oo naman. Kaya kung may mga tanong ka na tungkol sa hinaharap mo, itanong mo na. Bilisan mo at mauubusan ng gas ang time machine ko. Wala akong dalang pera.

CID (15) Ayos ito. Una kong tanong - sisikat ba ang banda namin? Makikilala ba ako bilang isa sa pinakasikat na bokalista dito sa Pilipinas?

CID (26): Ano ang gusto mong sagot? Yung totoo o yung kasinungalingan?

CID (15): Para namang hindi mo ko kilala nyan! Siyempre yung kasinungalingan!

CID (26): OO! Sisikat tayo at pag-aagawan ng mga kababaihan!

CID (15): Ayos! Eh yung girlfriend ko ngayon, magtatagal ba kami? Siya na ba ang makakatuluyan ko?

CID (26): Naku hindi! Iiwan ka nyan ngayong pasko. Ang masama pa dun, sasabihin nya sayo na break na kayo, sa pamamagitan ng xmas card.

CID (15): Aba eh gaga pala ito!

CID (26): Sinabi mo pa.

CID (15): Teka lang, magkaka-asawa ba ako?

CID (26): Yan ang hindi ko pa alam. Kasi 26 pa lang ako. Siguro sa sa edad na 80 eh babalik ulit ako sayo para masagot yang tanong mo.

CID (15): Ah ok. Pero at least may girlfriend akong maganda sa edad na yan di ba?

CID (26): Ah eh...wala pa din sa ngayon.

CID (15): HA!!! Ano ba naman klaseng buhay magkakaroon ako? Ano ba ginawa mo sa buhay ko??? Ang taba mo kasi eh!

CID (26): Letche! Wag mo kong sisihin! Batukan kita dyan eh.

CID (15): Ibang tanong na nga lang. Ano ba magiging trabaho ko?

CID (26): Yan ang good news. Magiging abogado ka!

CID (15): Sus! Ano ang good news dun? Abogado nga ako eh ang taba ko naman! Dapat ata mag-adik na lang ako ngayon eh.

CID (26): May pagkatarantado ka talaga eh no?

CID (15): Pareho lang tayo. Hmmm....ano pa ba pede kong itanong? Alam ko na - magiging mayaman ba ko?

CID (26): Hindi ko pa rin masasagot yan. Pag naging 80 na lang ulit ako babalik ako sayo para sagutin yan.

CID (15): O sige eto na lang - tataas ba ang baon ko?

CID (26): Sa college mo pa. 25 pesos pa din ang baon mo hanggang grumadweyt ng high school. Sa college mo, 50 pesos na hangggang makatapos ka.

CID (15): Alam mo sa totoo lang, wala kang dinalang good news sa akin. Dapat ata eh hindi ka na lang bumalik dito eh!

CID (26): Aba at ikaw pa nagalit! Wala kang kuwenta kausap. Aalis na talaga ko!

CID (15): Buti pa!!!!

ENDING: Nagsuntukan kami....

Tips for the Holiday Season

2005-12-21T19:34:00.000+08:00

Ngayong Pasko, tiyak na marami ang namumrublema dahil sa gastos. Kung ordinaryong empleyado ka kasi, malamang eh tantyado mo na na kulang na kulang ang Xmas Bonus mo at iba pang matatanggap ngayong pasko, para sagutin ang lahat ng mga gastos na paparating na. Kung umiikot na ang ulo mo kakaisip kung saan kukuha ng panggastos ngayong Pasko, wag mangamba! Narito ako upang bigyan kayo ng mga suggestions kung pano makakaraos (nde yung bastos) ngayong pasko.

1. Kailangan mong magkaroon ng extra income ngayon. Wag kang umasa lang sa sarili mong sahod o sa bonus na tatanggapin mo dahil kukulangin talaga yun para sa isanlibo mong inaanak. Kaya kailangan mong magsideline. Eto ang mga pede mong gawin:

a.) Pag papasok ka na sa umaga, imbes na nakatambay ka lang habang nakahinto ang sinasakyan mong dyip, mangaroling ka sa mga stoplights. Wag mong intindihin kahit na nakaporma ka pa. Kainin mo na ang pride mo at kumanta ng jingle bells sa mga nakahintong sasakyan. Ang mga barya na maiipon mo sa gawaing ito ay makakatulong sa financial needs mo.

b.) Uso ngayon ang pagbili ng mga second hand na bagay. Pwes! Makisali ka sa uso! Ibenta mo ang mga pinadala sayong Christmas cards dati. Wag mo lang kalimutan na burahin ang pangalan mo sa pamamagitan ng Liquid Paper. Gawin mong parang snow lang ang pagkakabura para artistic.

2. Magkunyari na may malalang sakit. Kapag ipinagkalat mo sa mga kakilala mo na ikaw ay may malubhang sakit na nakakahawa, walang magpupunta sayo sa pasko. Kahit ang mga inaanak mo ay siguradong iiwas sayo. Samakatuwid, wala ka din kailangang bigyan ng regalo. Laking tipid pag nagkataon.

3. Magtipid sa pagbibigay ng regalo. Kung hindi epektib ang number 2, tipirin mo lang ang pagbibigay ng regalo. Tandaan na wala sa mahal o mura ng regalo mapapakita ang iyong pagmamahal. Eto ang ilan sa mga halimbawa ng mga pede mong i-regalo na murang-mura lang:

a.) nailcutter
b.) yellow pad
c.) coke sakto
d.) tatlong boy bawang
e.) second hand na medyas
f.) panda ballpen
g.) mineral water

4. Pansamantalang magbago ng relihiyon. Maraming relihiyon ang hindi naniniwala sa pasko. Pede ka munang sumapi sa kanila pansamantala para makaiwas ka sa gastos. Bumalik ka lang sa dati mong relihiyon pagtapos ng pasko. Wag lang kalimutang magdasal at humingi ng tawad.

Gulantang

2005-12-20T15:14:00.000+08:00

Pasko na sa Linggo!

Wala na sigurong tao na mas gulat pa sa akin kagabi ng i-confirm sa akin ng aking nanay na pasko na raw sa Linggo. Sa totoo lang, hindi ko kasi masyadong napapansin ang pagdaan ng araw eh. Ang akala ko nga kahapon eh Grade 2 pa lang ako. Tapos, bigla-bigla, pasko na daw sa Linggo.

Bagay wala naman akong gaanong senyales na nakikita kasi. Unang-una, hindi pa naman umuulan ng snow. Pangalawa, dalawa pa lang ang natatanggap kong regalo. Pangatlo, hindi pa din binubuksan ang christmas lights sa bahay.

Speaking of christmas lights, nagtataka ako sa bahay at naglakas loob pa silang maglagay ng ganun tapos ayaw naman nilang buksan. Sayang daw kasi sa kuryente. Ang labo di ba? Sana nilagay na lang nila sa plastic para nde na-alikabukan. Kesa naman ngayon na nalalaman lang ng mga kapitbahay namin na may Chritmas lights kami pag nakikita nila yun sa umaga. Sa gabni kasi eh para lang kasi siyang art paper na nakadikit sa pader namin.

Masyadong talagang naging biglaan ang pagdating ng pasko ngayon kaya hindi ako gaanong nakapaghanda. Hindi ko pa naplaplano kung saan akong lupalop magtatago para makaiwas sa mga inaanak. Wala pa akong kongkretong escape route kumbaga.

Pansamantala, ang regalo ko sa sarili ko sa darating na kapaskuhan eh panonoorin ko na talaga yung Harry Potter. Yun ay kung meron pang nagpapalabas nun dito. Ako na lang kasi yata ang tao dito sa Pilipinas, bukod siyempre sa ibang mga katutubo, na hindi pa nakakapanood ng pelikulang yun. Baka matanda na nga si Harry sa pelikula pag pinanood ko siya ngayon.

Seriously speaking, ano ba talaga ang tunay na diwa ng pasko? Ito ba ay makikita sa lamig ng panahon? Hindi. Ito ba ay makikita sa pagsasama-sama ng pamilya at ng mga magkakaibigan? Hindi. Ito ba ay mararamdaman sa sari-saring gastos na ating gagawin ngayong season na ito? Hindi. Para sa akin, ang tunay na diwa ng pasko, ay mararamdaman at makikita sa dami ng regalong matatanggap ko mula sa ibang tao. Mas maraming regalo, mas buo ang diwa ng pasko.

Maraming salamat at MERRY CHRISTMAS!

Blog para bukas

2005-12-16T14:28:00.000+08:00

Noong isang araw, sa klase ko, nag-usap kami ng isa sa mga estudyante ko. Marami kaming napag-usapan habang hinihintay namin ang iba pa nyang kaklase.

Napunta ang usapan namin tungkol sa edad. Hindi ko na maalala kung pano nakarating dun yung topic pero basta namalayan ko na lang na nakikipag-usap ako ukol sa isang bagay na ayaw ko na sanang pag-usapan.

Anyway, nagulat ako sa kanya dahil, ng sabihin nya ang kanyang edad, 23 na ata siya o 24. Basta wala sa mukha niya dahil mukha lang siyang 19 or 20. Ng tanungin ko kung ano ang sikreto niya, sabi nya eh nasa pananamit lang daw yun kaya siya nagmumukhang bata.

Syete! Ibig bang sabihin, sa pamamagitan lang ng pagdadamit eh magmumukha din akong college lang? Babata akong muli ng ganun-ganun lang? Ito na ba ang lihim na tinatago ng fountain of youth? Palagay ko ay ito na nga. Kaya minabuti kong maglista ng mga ihahanda kong damit para sa weekend na ito. Susubukan ko kung effective nga ang style na ganun.

Para sa sabado, ang balak kong isout ay:

1. Walang t-shirt
2. Lampin or Diapers

Para naman sa aking accessories:

1. Dede
2. Extrang Tsupon

Pasa sa Linggo. ang balak ko namang isuot ay:

1. T-Shirt na Pocahontas
2. Shorts na Barney

Para naman sa mga accessories:

1. Imbes na dalhin ko ang REVO, dadalhin ko ang Stroller ng aking pinsan.

King Kong

2005-12-16T11:29:00.000+08:00

Nitong mga nakaraang araw eh natambakan ako ng trabaho sa opisina. Kaya hindi nakapagtatakang ang huli kong post eh lagpas isang linggo na ang nakakaraan. Ilang beses ko na sinubukan na magsulat ulit, pero puro umpisa lang ang nagagawa ko. Hindi ko lagi matapos dahil...well...dahil hindi ko nga matapos.

Kahapon eh hindi ako nakapasok sa opisina. Nasagasaan kasi ako at ng 18 wheeler truck. Bale naputulan ako ng dalawang kamay. Kaya ang pinangsusulat ko ng post na ito ay ang natitira kong dalawang paa. Joke lang! Baka magkatotoo, syete! Ok lang magkatotoo sa iba wag lang sa akin. Selfish ako eh.

Ang totoong dahilan kung bakit hindi ako nakapasok kahapon ay isang malupit na sikreto. Masyadong mabigat at malalim ang dahilan. Masyadong personal kaya hindi ko maaring isulat sa blog na ito at baka maraming madamay at manganib ang buhay. Hindi totoo ang kumakalat na balita na kaya ako hindi nakapasok ay dahil sa nanoood ako ng King Kong. Sus! Hindi totoo yun!

Speaking of King Kong, pakiramdam ko ata eh nasayang ang pera ko sa pelikulang yun. Dragging ang takbo ng istorya. Para sa akin eh masyadong OA din sa haba ang pelikula. Kaya nga hindi ko tinapos. Baka kasi kung tinapos ko eh hanggang ngayon eh nasa sinehan pa ako. Anyway, alam ko naman na ang ending eh mamamatay si King Kong eh. Kamatayan ko nga eh hindi ko inaabangan, yung kay King Kong pa!

Napansin ko na maraming nanonood ng pelikula na yun kagabi. Karamihan sa kanila ay mga bata na kasama ang kanilang mga magulang. Dapat sa mga magulang na iyon eh ikulong! Masyadong bastos ang pelikula para sa mga bata. Dapat dun eh R-18 dahil sa dami ng breast exposures. Halos kalahati ng pelikula eh nakalabas lagi ang boobs ni King Kong. Nagtataka nga ako kung bakit hindi pinutol yun ng MTRCB.

Sa mga nagbabalak na manood ng King Kong, ang payo ko ay wag nyo ng ituloy. Imbes na ipanood nyo ng sine, ibigay nyo na lang sa akin ang pera nyo at matutuwa pa sa inyo ang tadhana.

Sa gumawa naman ng King Kong, heto ang mga mumunting suggestions para mapaganda nyo ang pelikula nyo, at maging angkop sa panlasang pinoy:

1. Pede nyo lagyan si King Kong ng pakpak. Tapos i-connect nyo ang pelikulang yan sa teleseryeng Mulawin. Tiyak na tatangkilikin iyan dito sa Pilipinas.

2. Hindi exciting ang pelikula kung walang love story. Suggestion ko eh lagyan nyo ng ka-love team si King Kong. Wag si Winnie the Pooh dahil masyado siyang maliit. Pede na siguro si Juday para halos magkasinglaki lang sila ng mukha. Tawagin nyo ciang Queen Kong.*

3. Isali nyo ako sa pelikula. Bale ako ang papatay kay King Kong sa pamamagitan ng aspile. Pagtapos nun eh may kissing kami ni Cindy Kurleto sa ibabaw ng bangkay ni King Kong.

*Para sa mga Juday fans - biro lang.

Senescence

2005-12-07T11:22:00.000+08:00

Dati, ang tingin ko talaga eh hindi ako tumatanda. Kung tumatanda man ako, feeling ko eh hindi yata nakakasabay ang utak ko sa katawan ko. Kasi, noong 22 yrs. old pa lang ako, nagdesisyon na ako na hindi na lalagpas pa dun ang edad ko. Sabi ko noon, hanggang 22 na lang talaga ako. Pag lumagpas pa dun, hindi ko na aaminin.

Hindi naman ako takot tumanda. Kaso, ayoko lang tlaga nung mga rules na nilalagay ng kultura kapag hindi ka na bata. Ayokong bigyan ng limitasyon ang sarili ko. Pakiramdam ko kasi, pag tumanda ka, nadadagdagan ka lang ng responsibilidad. Pero hindi naman ibig sabihin eh madami ka ng hindi pedeng gawin.

"Nahihirapan akong ipaliwanag kung ano ang gusto kong palabasin sa post na ito."

Anyway, nitong mga huling araw eh medyo unti-unti ko na yatang natatanggap na tumatanda na ako. Ewan ko lang pero may mga senyales akong naobserbahan eh. At ito ang ilang halimbawa ng mga senyales na yun:

1. Kahit anong pilit ko sa sarili ko, hindi talaga ako nag-eenjoy na panoorin ang Barney.

2. Sa department store, hindi ko nararamdaman ang matinding pangangailangan na magpunta sa toy store.

3. Hindi na ko naniniwala sa wrestling.

4. Hindi na ko sinasabihan ni Papa na "Bawal kang lumabas!!!"

5. Naging ugali ko na ang paliligo at pagsisipilyo na dati kong kinamumuhian.

6. Walang epekto sa araw ko kung hindi man ako nakapanood ng cartoons.

7. Hindi na ko takot sa bumbay at sa pulis.

9. Natuklasan ko na bihasa na ko sa pagsisintas ng sapatos.

The way things are going, mukhang hindi ko yata mapapanindigan na hanggang 22 lang ako. Well, kung magsuicide ako ngayon, hanggang 26 na lang ako. Hmmmm.....parang magandang ideya ah!?!

Kaso ayoko.

Seryoso?

2005-12-05T13:04:00.000+08:00

Kahapon, kasama ang mga kapatid at pinsan ko, nanood ako ng sine sa SM Molino. Pinanood namin yung "The Myth". Bilang isang progresibong kritiko na fair sa kanyang mga analysis, isa lang ang masasabi ko tungkol sa pelikulang yun - panget. Ang recommendation ko sa mga nagbabalak na manood nun, ibili nyo na lang ng lugaw ang ibibili nyo ng tiket, tiyak na mas makukuntento pa kayo. Sorry na lang Jacky Chan pero yun ang aking opinyon. Ang maganda lang sa pelikulang yun eh yung indian na babae na sexy. Bukod dun, wala na kong maalala.

Pero dahil sa panonood ko, meron akong nakitang trailer ng isang paparating na pelikula dito. "Little Manhattan" ang pamagat. Hindi ko palalagpasin yun dahil, kung trailer ang pagbabatayan, mukhang maganda siya. Abangan....

Kaninang umaga eh may pandinig ako sa labor. Tuwing nagpupunta ko doon, lagi kong nao-obserbahan yung mga tao dun, lalo na yung mga empleyado na nagrereklamo. Meron dung mga hindi sinasahuran, tinanggal ng basta-basta, o kaya eh kinakaltasan ng kung ano-ano, pero hindi naman nireremit sa mga tamang ahensya ng gobyerno.

Merong isang babae na nakatawag ng pansin ko. Iyak kasi kiya ng iyak habang nagkukuwewnto sa katabi nya. Dahil nga meron akong "tengang-tsismoso", may mga nakuha ko sa mga sinasabi nya. Ilang buwan na daw siyang hindi pinasasahod, tapos ngayon ata eh siya pa ang pinalalabas na mali, siya pa daw ang kinakasuhan. Umiiyak siya dahil natatakot daw sya at wala siyang abogado.

Lalapitan ko na sana siya. Miski sabihin pa nilang lumalabas na solicitation ang ginagawa ko, gusto ko mag-offer ng tulong, Hindi ko naman siya sisingilin. Naawa lang talaga ko sa kanya kasi nakikita ko naman na nagsasabi siya ng totoo. Kaso tinawag na yung kaso ko, tapos paglabas ko, wala na siya.

Parang na-imagine ko na yung sitwasyon nya. Malamang eh nagfile siya ng kaso sa labor dahil hindi siya sinasahuran. Pagtapos, dahil wala siyang abogado, binabaligtad siya ngayon ng kalaban. Talamak ang mga nangyayari na ganyan. Yung hawak ko lang ngayon, kinasuhan siya ng qualified theft pagtapos nyang magfile ng kaso sa Labor. Halatang kumukuha lang ng leverage.

Kaya tuloy minsan hindi ko masisi yung iba na masama ang tingin sa propesyon ko. Hindi ako nagmamalinis, pero hindi ko lubos maisip kung bakit kaya ng iba na mag-imbento ng kung ano-ano para lang manalo. Hindi lang nila binabaluktot and katotohanan, binabali na talaga nila. At ang mas malala, nakakaapak sila ng malilit na tao sa proseso na yun.

Bago pa nga lang talaga ko sa propesyon na ito. Marami pa kong dapat matutunan na hindi tinuturo sa loob ng eskuwelahan. Maaring naive ang maging tingin sa akin ng iba, pero sana kahit gaano pa ko katagal sa practice, wag kong makalimutan yung sinumpa ko sa harap ng Diyos na:

"I, __________, do solemnly swear that I will maintain allegiance to the Republic of the Philippines; I will support its Constitution and obey the laws as well as the legal orders of the duly constituted authorities therein; I will do no falsehood, nor consent to the doing of any in court; I will not wittingly or willingly promote or sue any groundless, false or unlawful suit, nor give aid nor consent to the same; I will delay no man for money or malice, and will conduct myself as a lawyer according to the best of my knowledge and discretion with all good fidelity as well to the courts as to my clients; and I impose upon myself this voluntary obligation without any mental reservation or purpose of evasion. So help me God."

Ghost in here

2005-11-30T21:12:00.000+08:00

Disclaimer: Wala itong kaugnayan sa blog ko na "Ghost in you".

Ayon sa computer, 9:14 na ng gabi. Nandito pa din ako sa office dahil meron akong kailangang tapusin. Kung tutuusin, hindi naman kasama sa mga dapat kong tapusin ang blog na ito. Pero ganunpaman, sawa na ko sa kakasulat ng inggles, at medyo natutuyo na ang utak ko sa kakaisip. Kaya relax muna ko.

Ako na lang mag-isa sa office. Kanina paglabas ko, napansin ko din na ako na lang pala ang tao dito sa buong floor ng building. Wala akong balak mabigyan ng "Gintong Empleyado Award", meron lang trabaho na biglang sumulpot na nagkataong bukas na ang deadline.

Ano ang dahilan ng blog na ito?

Simple lang...gusto ko lang ipaalam sa kinauukulan na, kahit nag-iisa na lang ako sa buong floor ng buiding na ito, HINDI AKO NATATAKOT!

Tama iyan! Hindi ako natatakot o kinakabahan man lang. Hindi ko naiisip na biglang may magpapakita sa akin dito loob ng opisina. Lalo namang hindi pumapasok sa isip ko na may makikita kong lumulutang na anupaman sa kabilang kuwarto na sobrang dilim. Sus! Ako pa eh sobrang tapang ko!

Maaaring totoo na puro religious songs ang pinatutugtog ko ngayon, pero hindi yun dahil sa ako ay natatakot at walng tigil na pumapasok sa isip ko ang pelikulang sixth sense. Nagkataon lang na sobrang religious ko talaga.

Bakit naman ako mag-iisip ng ganun aber?! Bakit naman ako kikilabutan tuwing may naririnig akong parang ingay sa labas? Ang tanda ko na para maniwala sa ganyang mga bagay!!! Maaring totoo si Sta. Claus, pero walang katotohanan yang mga multo na yan! Imahinasyon lang yan ng mga tao. Ako ay nandito para MAGTRABAHO! Wala na akong dapat na iniisip pang iba!

Ako ang lalaking walang takot! Bilang katunayan, uuwi na ko. Nde dahil nagsisimula na akong matakot, kundi dahil gusto ko lang. Papasok na lang ako ng sobrang aga bukas...promise. Nde na ito kaya ng powers ko.

Pre-Christmas Letter

2005-11-29T10:02:00.000+08:00

Santa Claus
North Pole

Dear Santa Claus,

Matagal ko ng plano na sulatan ka. Ngayon lang ako nagkaroon ng pagkakataon dahil tyempo na ako lang ang tao dito sa opisina. Hindi na ako magpapaligoy-ligo pa sayo, gusto kong magreklamo!

Ilang taon na kong nagpapakabait. Ilang taon na kong nde nangungupit kay mama. Matagal na din akong nde nakikipag-away. Pero bakit ganoon? Bakit ilang pasko na ang dumaraan eh wala pa din akong natatanggap na regalo galing sayo.

Nag-iiwan naman ako ng medyas sa aking kuwarto. Maiintindihan ko kung bakit dati eh nde mo nilalagyan yun ng regalo. Pero ngayon naman eh nilalabhan ko na ang medyas na sinasabit ko. Ganoon pa din! Wala ka pa ding iniiwang kahit anong abubot!

Masama talaga ang loob ko sayo. Mga dalawang pasko na ang nakakaraan, hiniling ko sayo si Kristine Hermosa. Sobrang nagpakabait kaya ako noon. Pero wala pa din akong natanggap! Walng Kristine Hermosa na gumulantang sa akin galing sa medyas ko. Wag mong idahilan sa akin na maliit ang medyas ko! Wag mo kong lokohin dahil meron ka namang magic ah! Ang masama pa don, may problema yata ang system mo dyan dahil, imbes na sa akin mo pinadala si Kristine Hermosa, pinadala mo siya kay Diether!

Kahit na ginanon mo ko, umasa pa din ako sa'yo.

Last Chritmas naman eh ginawa kong sobrang simple na lang ng hiling ko. Ayoko kasing napagbibintangan na masyadong magarbo kung humiling. Kaya ang hiling ko lang sayo noon eh sana pumayat ako. Nag-expect tlaga ako na paggising ko eh sobrang macho ko na (parang yung sa spiderman), o kaya eh puno ng Xenical ang medyas na sinabit ko. Pero WALANG NANGYARI!!! Ngayon eh para atang mag-kasinglaki na tayo.

Ano ba namang klaseng trabaho ang ginagawa mo?! Holiday ka din ba pag pasko?!!!?

Itong buong taon eh nagpakabait ulit ako kaya tama lang na may matanggap ako sayo. Ngayon pa lang eh ginawa ko na ang sulat na ito para nde mo masasabi sa kin na late mo na natanggap. Ang hiling ko ngayon eh isang 60 gig na IPod. Kung kulang ka sa budget, cge, kahit 40 gig na lang.

Subukan mo lang na wag akong padalhan nyan! Subukan mo lang talaga at kukumbinsihin ko ang mga workers mong duwende na magtayo ng unyon. Tingnan ko lang kung di sumakit ulo mo. Isusumbong ko din ang "cruelty" mo sa iyong mga reindeer na pinapalipad mo kahit dis-oras na ng gabi, at sobrang lamig pa! Tiyak na dudumugin ka ng mga animal rights activists pag nalaman nila iyon.

Sana ay maliwanag pa sa sikat ng araw dyan sa north pole ang ibig kong iparating sa sulat na ito!

Nagmamaktol,

Cidie

Accomplishments

2005-11-24T16:17:00.000+08:00

Following are the list of the things which I have accomplished for the day:

1.

2.

3.

4.

5.

6.

.....and the list goes on and on.....

Things not to do

2005-11-23T10:57:00.000+08:00

Sa opisina, meron kadalasang makikitang post-it na nakasulat ang mga "things to do". I'm sure na lahat halos ng opisina eh meron nun. At sa aking opinyon, yung mga list na yun ang isa sa pangunahing dahilan kung bakit stressful ang environment sa opisina. Siyempre, pag nakita mo yung listahan na yun, tamang pressured ka kasi mare2alize mo na napakarami mo pa palang bagay na hindi nagagawa, o dapt pang gawin.

Kaya meron akong suggestion...

Kung meron kang listahan ng mga "things to do" para sa isang linggo, dapat meron ka ding listahan ng mga "things not to do" sa opisina. Sa ganitong paraan, meron kang ikukumpara sa mga bagay na dapat mong gawin, pero hindi mo nagawa. Sigurado ako na maraming bagay din naman kasi na hindi mo dapat gawin, ang hindi mo naman talaga ginawa. Kaya dapat eh meron ka ding listahan ng mga yun.

Ganito ang technique ko sa opisina para hindi ako gaano ma-stress. Pag nakikita ko na, kahit marami pa akong dapat i-accomplish sa mga "things to do" ko, pag nakita ko naman na marami na pala akong na-acconmplish sa mga "things no to do" ko, gumagaan ang aking kalooban. In effect, mas nababawasan ang stress na maaaring makapagpabilis pa lalo sa pagtaas ng aking hairline.

Anyway, eto ang isang tipikal na halimbawa ng listahan na sinasabi ko. Suggestion ko eh magkaron din kayo ng ganito....

THINGS NOT TO DO (for the week)

1. Die

2. Grow a second head

3. Become a zombie

4. Enroll at Hogwarts

5. Learn how to fly

6. Turn into a duck

7. Commit a crime

8. Bear Cindy Kurleto a child

9. Become pregnant

10. Go to Mars

of miracles and ipods

2005-11-22T09:22:00.000+08:00

Merong milagro na nangyari kanina. Sayang nga at walang gaanong tao na nakakita. Kung nagkataon eh marami sanang nagbagong buhay dahil sa milagrong yun. Ang naging saksi lang kasi eh ako at saka si papa.

Ginising ako ni papa ng maaga. Tapos, eto ang milagro, sabi ba naman sa akin eh dalhin ko na lang daw yung sasakyan dahil hindi naman daw niya gagamitin. O di b?! Isang malaking milagro yun! Anong panama ng mga aparisyon dyan ng mga nagsasayaw na araw o anupaman?! Si papa pinadala sa akin yung sasakyan ng walang pag-aatubuli??? Syete! Malapit na yata magunaw ang mundo.

Kaninang agahan eh sabay din kami kumain ni padir. Maling, daing at adobo (ung kagabi pa) ang ulam namin, tapos meron pang sinangag. Kaya naman ang kinain ko eh pede na namang bumuhay ng isang pamilya. Gusto ko sanang ipangako na hindi na ulit ko kakain mamayang tanghalian kaso masisira ko lang ang pangako na yun. Kaya hindi na lang.

Anyway, iba ang tema ng usapan namin kanina ni padir. Akalain mo ba naman na interesado daw siyang bumili ng Ipod? Pinag-iipunan nya raw yun para sa pasko.

Naiintindihan ko na si papa eh sobrang hilig sa music. Parang ako, andami nya ding koleksyon ng mga kanta. Nde ako sure kung ako ang nagmana sa kanya o siya ang nagmana sa akin, pero pareho kaming masaya na basta maganda ang sounds na pinakikinggan. Pero ngayon ko lang nalaman na si papa eh may pagka-teki din pala. Gusto nya din palang magka-Ipod.

Ako eh matagal ng nangangarap na magkaron nun. Tuwing may makikita ko sa Greenbelt na naglalakad at may dalang Ipod, parang gusto kong maging holdaper o snatcher pansamantala. Tapos kung magkakaso eh palalabasin ko na lang na siraulo ako. Medyo madaling patunayan yun sa totoo lang.

Sayang yung dati kong mp3 player na nawala. Haaayyy....yoko ng elaborate at nadidismaya lang ako.

Itong darating na pasko, miski hindi na bagay sa edad ko, maglalagay ako ng medyas sa dingding ng kuwarto ko. Aba! Malay natin at totoo pala si Sta. Claus. Magpapakabait ako at baka sakaling bawasan nya muna sahod ni rudolph, o ng mga workers nyang duwende, para mabili ako ng ipod.

Ghost in you

2005-11-15T19:06:00.000+08:00

Meron kung anong multo ang pumasok sa isip ko kanina. Walang dahilan pero naisipan kong hanapin ka. Sinubukan ko na lahat pero hindi kita makita. Sinubukan ko sa google, nagbakasakali ako sa friendster, at tiningnan ko rin ang names database.

Pero wala ka.

Matagal na kitang hindi nakita. Kung lima o anim na taon siguro eh meron na. Natatawa nga ako at nahihiya sa sarili ko dahil, kahit alam kong napakalayo na ng "ikaw" ngayon sa "ikaw" na nakilala ko dito, parang merong pa ring parte ng sarili ko na gustong magkaron ng ideya kung sino ka na ngayon.

Kung tutuusin, halos wala ka pang apat na buwan na naging bahagi ng buhay ko. Halos tuldok lang yun kung ikukumpara sa naging agos ng buhay ko. Pero kahit pa sabihing tuldok lang yun. naging masaya ako noon sa paraang paulit-ulit na naaalala ko.

Kolehiyo pa lang ako noon. Masyado pang bata para maging makakalimutin. At yun siguro ang isa sa mga dahilan kung bakit hanggang ngayon, paglipas ng nde birong taon, kabisado ko pa lahat ng bagay tungkol sayo.

Huli kong balita sayo ay may asawa ka na. May anak ka na din daw. Sana ay wala kang kasingsaya. Sana ay bihira ka na lang samahan ngayon ng pag-iisa.

Mahal pa ba kita? Malakas ang loob kong sasabihin na hindi na. Matagal ng lumipas ang mga bagay na dapat lang na lumipas. Matagal ko ng natalo ang kalungkutan na dala ng iyong paglayo.

Hindi kita hinahanap dahil mahal kita. Hinahanap kita dahil mahal ko ang masasayang alaala na sabay nating binuo. Mahal ko ang alaala ng parte na yun ng buhay ko na masasabi kong nagmahal ako ng higit pa sa kakayahan ko. Kapag nakita kita ulit, kapag naging mabait ang tadhana at pinayagan akong makasalamuha ka ulit, mangingiti ako. At sana ay makita mo na ang mga ngiti na yun ay walang halong kahit katiting na pait.

Ang title ng blog na ito ang pinakapaborito mong kanta. Hindi ko alam kung hanggang ngayon eh yun pa din. Alam kong maraming pagbabago na dinala ang mga lumipas na taon. At sana, isa sa mga pagbabagong yun, ay ang saya na hindi na hihiwalay sa buhay mo at ng iyong pamilya.

Hanggang sa susunod na alaala....

Bigo

2005-11-15T12:40:00.000+08:00

Sa buhay natin, maraming mga bagay na tatangkain nating maabot. Maraming pangarap na pipilitin nating abutin. At, kung paanong maraming beses nating hahanapin ang kasagutan sa lahat ng mga pangarap natin, ganun din naman na maraming beses natin matatagpuan ang sarili natin na bigo. Kasabay sa paghinga natin bilang taong nakaranas ng tagumpay, ang paghihingalo bilang isang taong nakaranas ng pagkatalo.

Kagabi...muli akong naging bigo.

Hindi lang isang beses dumating sa buhay ko ang frustration. Katulad ng lahat ng tao, madaming beses ko na siya naranasan. At sa totoo lang, hanggang ngayon ay hindi pa din ako nasanay. Hanggang ngayon eh nasasaktan pa din ako ng sobra sa tuwing hindi ko makukuha ang bagay na inaasam ko.

Marami akong trabahong ginagawa sa opisina. Masasabi ko na iilan na lamang ang oras na nailalaan ko para sa aking sarili. Pero sa kabila nun, meron akong mga sandali na ginugugol mag-isa. Sa mga kaunting sandaling na yun eh nararanasan ko kung paano maging maligaya.

Kagabi ay sinubukan kong hanapin ulit ang sandali na yun. Pero sa kasamaang palad, bigo ako.

Pagkagaling ko sa opisina, pinuntahan ko ang tapat ng parking lot kung saan ako sumasakay pauwi. Iyon ang aking gawain bago umuwi - ang dumaan sa tapat ng ayala at tingnan kung nandun siya. Siya kasi ang tinutukoy kong sandali, na labis kong ikinaliligaya. Nagalak ako ng makita ko na nandun siya. Pero ang kagalakang iyon ay mabilis na naglaho na para bang isang bula na hinipan ng malakas na hangin. Ang kaligayahan ko ay naglaho.

Marahan ko siyang nilapitan at kinausap. Nakangiti siya dahil kilala nya na ko at alam kong alam nya ang pakay ko. Pero, bago pa man makapagsalita ang puso kong pagal, tahimik siyang umiling. Umiling siya at naintindihan ko na ang ibig nyang sabihin....wala ng balut.

Malas ko dahil gigil na gigil ako sa balut kagabi. Pero hindi ako nakakain kaya nagtyaga na lang ako sa mais.