at kinailangan nang baguhin ang password...

i should not be sending you this message. i should not be telling you how alone i am. i have been alone, but never this alone. i have been sad, but never this sad. you don't know. you will never know. what happened? what did i do? or, more importantly what did i not do? i am trying to avoid the memories. but i cannot. i am trying to forget your voice. but i cannot. where do go? what do i do? who was right? who was wrong? no answer in sight. only the lingering shadow of emptiness. only the resonating silence of tears. i love you but you never believed. goodbye is a terrible word. farewell is better than goodbye. i bid you love. that is all that i can leave you. for that is all that i can live with. i am making no sense. i will cry for you and for our memories. that is all that there is for me to remember. even if that is all that there is for you to forget.

Ang tanong na bumabagabag sa isip ko ngayon....

Bakit ang buhok ko, pag nilagyan ng gel, umaayos? Pero nung nilagyan ko yung mukha ko hindi naman umayos... Naging malagkit lang. Fake ata ito.

Ulan

Ano ba ang meron sa ulan? Kagaya ng karamihan, isa ako sa mga nakakaramdam ng kakaiba tuwing papatak ang ulan. Hindi isyu kung gaano kalakas ang ulan. Kahit ambon lang, parang may kakaibang damdamin ang dinadala ng bawat patak ng tubig na galing sa langit.

Elementary pa lang ako, medyo naiintindihan ko na kung paano nagkakaroon ng ulan. Yung water cycle na yan eh ilang ulit naming pinag-usapan ng titser ko. Kaya hanggang ngayon, medyo may ideya pa ako sa mga terms na tulad ng evaporation at condensation. Pero wala akong naalalang diskusyon, kung saan tinalakay namin kung paanong, paminsan-minsan, nagdadala ng kalungkutan ang ulan. Hindi naman kasi ata iyon parte ng water cycle.

Ang lakas ng ulan ngayon dito. Parang yung ulan noong isang araw. Akala mo eh wala ng katapusan; akala mo eh merong nabutas na ulap kay tuloy-tuloy ang pagbagsak ng tubig. Dati-rati, walng papantay sa tuwa ko kapag umuulan. Pero ngayon, merong hindi maipaliwang na dalang lungkot ang bawat patak. Kahit kaya kong maipaliwanag kung saan nangagaling ang ulan, hindi ko yata maiplaiwang ngayon kung saan nanggagaling ang lungkot.

Gusto kong lumabas para maligo. Kaso gabi na. Masyado ng madilim para magtampisaw. Kaya, mangiti man ako habang nagpapakabasa, hindi ko rin makikita. Sa ngayon, hindi ko pa nalalaman kung ano ang silbi ng mga tawa na, kahit galing sa akin, hindi ko makita.

Senator Cid

Sa darating na eleksyon, malaki ang posibilidad ng hindi ako manalo bilang Senador. Una sa lahat. hindi ako sikat. Pangalawa, hindi ako nag-file ng certificate of candidacy. At pangatlo, wala akong pera para mangampanya. Ang perang nasa bulsa ko ngayon eh sakto lang pampagawa ng humigit kumulang anim na sticker, at mga apat na election poster. Kung senador ang tatakbuhin ko, parang kulang ata iyon. Lalo pa at, sa huli kong pagkakaalam, higit sa sampung tao ang bumoboto tuwing eleksyon.

Pero, kagaya ng madalas kong sinasabi, hindi ako nawawalan ng pag-asa. Alam kong may potensyal ako bilang isang pulitiko. Stepping stone ko siguro ang baranggay chairman, tapos ay senador na. Pagtapos nun ay either presidente ng Pilipinas, o kaya naman ay Pope.

Anyway, sino ba ang ayaw maging senador? Lalo pa at ang mga senador dito sa Pilipinas ay walng ginawa kundi magtrabaho para sa ikabubuti ng Pilipinas. As in lahat sila ay halos doon na matulog sa Senate Hall para makipagdebate at gumawa ng mga batas. Higit sa lahat, hindi sila nakikipag-usap sa mga contractors para maging wasto ang paggamit nila sa kanilang pork barrel. At may kaibigan silang higante, na barkada ni Maria Makiling, na siyang nangangalaga sa kalikasan. Sa lugar nila, na malayong-malayo, at merong isang ilog na ang tubig ay nakakagaling sa anumang uri ng sakit. Higit sa lahat, ang ulan sa kanila ay gawa sa magnolia chocolait, na minsan ay napagkakamalang selecta moo.

Senator Cid! Ang ganda pakinggan. Nag-iisip na ko ng mga mgandang election propaganda eh -

(a) Seed (sounds like Cid), itanim sa senado.

(b) Cid,pangarap niyang tuparin ang pangarap niya. Pero pagtapos, pangarap niyo naman.

(c) Cid, titikayin ang libreng gamot sa lahat ng walang sakit!

(d) Sugod kasama si Cid! (to the tune of Sugod mga Kapatid by Sandwich)

(e) Cid, ang may pinakamagandang boses sa senado.

Anyway, mga working concepts pa naman yan. Sigurado ko na sa 2010 ay may mga mas maganda pa akong maiisip.

Kung mananalo ako, ano ang plataporma ko? Kahit sa Pilipinas ay hindi kailangang may plataporma para manalo, gusto ko lang meron akong handang programa. Hindi tama na walang programa ang isang kandidato. Kaya heto ang mga naisip ko -

(a) Hindi na tayo aangkat ng bigas. Ipagbabawal ko na lang ang pagkain ng bigas. Tutal, marami namang Pilipino ang plastik (tulad ng mga kapatid ko) at "no rice" diet sila. Kung bawal na kumain ng bigas, tipid na ang bansa, papayat pa ko.

(b) Walang kaibigan, walang kamag-anak, walang kumpare. Puro cronies lang.

(c) Aalisin ko ang trapik. Nakakasira ng ulo ang sobrang trapik. Kung gaano kabagal ang galaw ng trapik sa EDSA pag biyernes ng gabi, ganun din kabagal ang pag-angat ng ekonomiya. Kaya bilang solusyon sa trapik, pagbabawal kong ang anumang uri ng sasakyan sa kalsada (except sa sasakyan ko siyempre). Mandatory ang paglalakad sa lahat. Hindi pwedeng dahilan ang layo ng lalakarin. Pag napatupad ko ito, lahat ng Pinoy ay magiging slim.

Pwede! Ilang lang yan sa mga naiisip ko. Pero tinatamad na ko eh. Kita nyo naman, konti pa lang nagagawa ko, tinatamad na ko, pwedeng-pede na talaga ako maging senador.

Talambuhay ng isang munggo

Isa akong naghihingalong blogger.

Hindi ko mawari kung bakit parang ang hirap magsulat ngayon. Para bang wala akong makitang bagong topic na pede ko i-post. Paulit-ulit na lang ata ang nakikita ko sa mundo. Sa dinami-dami ng pede kong isulat, wala akong maisip. Tama ata na minsan eh meron talagang "creative drought".

Yung ang nangyayari sa akin ngayon. Kung dati, isa akong "feeling" manunulat, ngayon ay isa na lamang akong munggo. Wala pa kong nakikitang munggo na nakakapagsulat ng maayos.

Hindi ko pede idahilan na wala akong oras. Ang dami-dami kong oras eh. Sino bang tao ang walang oras? Lahat naman meron. Nakakalat lang yan eh. Pero kahit nakakalat, hindi ko alam kung paano gamitin. Kasi nga, isa kong munggo. At wala akong nakikitang munggo na may relo at daily planner.

Mahirap maging munggo.

Walang sense ito sa nakakabasa. At sa tingin ko, yung ang isa sa problema ko. Tinatangka kong bigyan ng sense ang lahat. Pero hindi naman pede iyon. 98% ng mundo ay walang sense. Yun ang madaling makita, kaya madaling maisulat.

Aha!!!

Kaya pala madaling magsulat dati. Kasi 98% and pede kong gawing topic. Hindi katulad ngayon na 2% na lang ang naiisip ko isulat. Babaguhin ko iyon.

Magsusulat ako. Magsusulat ako ng magsusulat. Masaya akong nagsusulat dati. Kaya dapat lang na maging masaya ulit akong magsusulat ngayon.

Hindi kailangang maging maganda isusulat ko. Hindi kailangan nakakatawa palagi. Ang kailangan eh magsulat ako. Ako ang kauna-unahang munggo na may sinusulat araw-araw...

Ding Dong

She hated watching movies from the back row...

She hated it when we were not seated at the first row...

She hated long lines...

She hated riding jeepneys,
preferring to wait forever for an FX taxi...

She hated sitting alone...

She hated my being late in a date...

She hated Tabasco...

She hated Vince Hizon...

She hated the ride to San Juan...

She hated our professor in Philosophy...

She hated math (I think, as much as I did)...

She hated her father (that's what I think)...

She hated the way some of her friends treated her...

She hated being alone at home...

She hated so many things.

And yet, despite all the things that she treated with spite, I think she never learned to hate me.

And I would remember her forever for that.

All pigs go to heaven

Mas suwerte ako kumpara sa karamihan. Yan ang isa sa mga bagay na siguradong-sigurado ako. Yung ibang tao kasi, hindi nila alam kung saan sila pupunta pagkatapos ng buhay na ito. Hindi nila alam kung magiging ano sila pagtapos nilang malagutan ng hininga. Ako, pagbuga ko ng aking huling hininga, at pag ako ay na-reincarnate, natitiyak ko na ako ay magiging isang - baboy.

Masakit mang isipin, kailangan kong tanggapin na isa na kong baboy sa susunod na bahay. Yun ay bilang kaparusahan sa kakakain ko ng baboy sa buhay na ito. Nitong nakaraang dalawang buwan, madalas na lechon ang aking hapunan. Agahan ko naman ay kamto. Sa dami ng baboy na kinakain ko ngayon, mimura na ko ng Fairy Godmother ng mga baboy.

Ano na kaya ang kalagayan ng puso ko ngayon? Hirap na hirap na siguro siyang mag-pump ng dugo. Pero anong magagawa ko? The body is willing but the mind is weak.

Kahapon nga eh nangako ako sa sarili ko na puro gulay na lang kakainin ko. Kaso negative pa din eh. Kanina, pagdating ko galing sa hearing eh gutom na gutom ako. Ang oorderin ko nga sana sa baba eh yung ginataang gulay. Kaso, parang may kung anong hiwaga ang bumalot sa akin kanina. Parang na-magnet ako noong sinigang na baboy. Yun tuloy ang binili ko. Take note, kumuha pa ko ng kalahating lechon. Hindi ko talaga maintindihan kung bakit ganito ako ka-health concious.

Nag-iisip nga ako ng paraan kung pano malulutas ang problema ko na ito. Kung mag-muslim kasi ako, wala ding mangyayari. Malalabag ko lang ng paulit-ulit ang rule nila. Malamang eh mas lalo akong maging sureball sa impyerno pag nagkataon.

Di bale, simula sa araw na ito, nangagako ako na isang buwan akong walang ibang kakainin kundi gulay. As in gulay lang. At hindi ko na iisipin na gulay ang kanin.

Pero teka, bukas ko na lang simulan ang pagtupad diyan. Porkchop kasi ang niluto sa Tondo eh. Last na iyon.

To be continued....

Faith has a funny way of leading you to where you ought to be. In the same manner, while it still baffles me as to how it can lead you to a particular person in the most unexpected place and time, I have come to believe that every person we met, we never meet by accident. One way or the other, faith had a hand on it. I do not aspire to understand the inner workings of faith. I have never been comfortable at aspiring for the things that are beyond my fallible mind. I am just happy to know that it led me to a particular person. That person, who became my treasured friend, is the subject of what I am writing now.

Truth be told, I promised that friend of mine that I will write her a letter. God knows how much I tried to write her one. In fact, several drafts are still stored in my computer. The problem is - those letters don’t seem to be worthy of sending. The dilemma is quite simple really; I can never the write a perfect letter that would fit the perfect friend. So, rather than spending an eternity writing drafts, I chose to play it safe. This, whatever you may want to call it, is the nearest thing to a letter that I could possibly write for my friend. I am fervently hoping that this will somehow convince her that I was able to fulfill my promise.

Somewhere between the boundary of the things that are likely and unlikely to happen, I met Gem. The first meeting was a casual one. A friendly introduction was followed by a friendly handshake. Nothing could be simpler. At that time, there was nothing that would even slightly suggest that that friendly handshake, that friendly hello, would spark a friendship that is incomparable to those which I had previously experienced. Never had I imagined that that person would teach me what it means to have a friend; more importantly, that person taught me what it means to be a friend to someone. For that lesson alone, I would forever be in debt. Because of that, I am ready to declare as a universal truth that – the simple, casual, unnoticeable moments in our lives, ultimately, leads us to the extraordinary moments.

Unlike most stories with a clear beginning, I cannot state with absolute certainty how Gem and I became close. I cannot remember the specific time when I started to trust her with my life’s secrets. I just know that I did. Anyway, who would not? There is no mystery in that. After all, she personifies everything that is worth trusting. I am not exaggerating when I say that I even trust her more that I trust myself. At the risk of sounding redundant, there is nothing incomprehensible with being able to trust a person like her. As to why she trusts me (well at least I think she does) – that is the mystery of all mysteries; a mystery that up to now, I am still trying to unravel.

Panaginip

Kelangan ko lang i-share itong panaginip ko na ito. Matagal na itong nangyari, pero pakiramdam eh ko eh hindi ito nangyari ng walang dahilan....

Madalas akong mag-isip at mangarap na kilala ako ng mga "importanteng" tao sa mundo. Pag sinabi kong importante, ibig sabihin eh yung mga kilalang tao tulad nila Bill Gates, mga Ayala, mga Sy, basta lahat ng mayayaman dito sa Pinas at sa buong mundo. Naisip ko kasi, kung kakilala ko yung mga yun, mas madali akong maging mayaman. Mas madali kako akong magkaron ng trabaho at pera dahil nga marami akong koneksyon.

Minsan nanaginip ako....

Sa panaginip ko, parang pinagbigyan daw ako ng Diyos. Lahat nga ng mga importanteng tao sa mundo magiging kilala ko na. Hindi ko na eksaktong naaalala yung panaginip na yun, pero parang paglabas ko raw ng bahay namin, lahat ng tao eh binabati ako. Lahat ng tao eh kilala raw ako.

Gising na ako nung maisip ko kung ano ang kahulugan ng panaginip na yun - lahat ng tao dito sa mundo eh importante. Lahat ng tao ay may kanya-kanyang halaga.

Wala sa dami ng pera, o sa lakas ng kapangyarihan, ang sukat ng importansya natin bilang tao. Hindi kailanman pedeng ipagyabang ang natapos nating kurso, o ang mga nalalaman natin, kontra sa natapos at nalalaman ng iba. Hindi iyon batayan ng kung ano ang importansya natin. Hindi mo pedeng sabihin sa iba na "Mas mataas ako sa iyo". Walang karapatan ang kahit sino na tingnan ang kanilang kapwa bilang mas mababa sa kanila. Mali talaga iyon.

Ilang beses ko ginawa ang napakalaking kamalian na iyon. Ilang beses kong inisip na mas mababa ang isang tao ko kesa sa akin, dahil lang sa mas magaling ako sa kanila mag-inggles, o dahil lang sa mas may nalalaman ako kesa sa kanya. Wala na sigurong mas bababaw pa sa ganoong pag-iisip.

Ngayon, miski mahirap, pinipilit kong hindi maging mababaw. Pinipilit kong ayusin ang sistema ko ng pag-iisip. Sa totoo lang, mahirap. Mahirap bigyan ng respeto ang kapwa. Mas madali kasing manghusga. Lalo na sa trabaho ko.

Pero unti-unti kong natutunan kung paano itama ang mali kong iyon. Unit-unti kong nakikita kung gaano katotoo na mahalaga ang lahat ng tao. Kaya sa bawat hakbang na ginagawa ko, tinitiyak ko na hangga't maaari ay wala akong taong maaapakan. Dahil kung lahat ng tao nga ay importante, hindi tamang mang-apak ng kapantay mo lang.

Moral Lesson: Masarap ang Siomai sa Hap-Chan.

Under Renovation

Gagawa dapat ako ng post ngayon eh. Kaso nung magsign-in na ako sa blogspot, nagulat na lang ako kasi hinahanapan ako ng google account. Eh buti na lang meron ako. Pagsign-in ko, nalaman ko na may mga bago na palang features dito.

Pede nang baguhin ang maraming bagay as blog ko. Yung template eh pede ko nang i-adjust miski wala akong gaanong alam sa HTML. Bukod dun, at ang pinakamahalaga sa lahat - meron nang Labels!

Yup. Prang meron na atang sort by topic dun. Yun ang matagal ko ng hinihintay. Maganda may label ang mga post siyempre para hindi nakakalito.

Pag naayos ko ng ito, masaya ito!

Post ng hindi nag-iisip

Kailangan kong tapusin agad ang post na ito.





Ok. Tapos na.

Cybill

Pangalawa siya sa aming magkakapatid. Bale siya ang sumuno sa akin. Kung tutuusin, siya ang mas naging kasabay kong lumaki. Nakasama kong maglaro at maglakad kung saan-saan. Noong uso pa ang bioman, siya si Yellow 4.

Hindi ko maaalala kung meron ba kaming pinag-awayang malaki ni Cybill noong bata pa kami. Ang alam ko lang, kung nag-aaway man kami, ang mga pinagmumulan lang eh yung mga maliliit na bagay. Mga bagay na ngayon eh pagtatawanan mo na lang.

Pero noong lumaki na kami, parang naging malaki ang rin ang mga ugat ng pagtatalo namin. May mga pagkakataon na ilang araw o buwna din kaming hindi nagpapansinan. Hindi ako maninisi kung sino ang may kasalanan. Sa lahat naman ata ng conflict eh meron palaging kasalanan ang bawat isa. Basta ang alam ko...mahal ko ang kapatid ko.

Hindi ko alam kung alam niya. Hindi kasi namin naging gawain sa pamilya ang maging vocal sa nararamdaman namin. Hindi diya normal na parte ng komunikasyon sa bahay. Yun ang dahilan kung bakit hindi ko matitiyak kung nalalaman niya kung gaano siya kahalaga sa akin. Kung nalalaman niya na sa bawat oras ng buhay ko, isa mga palaging naiisip at pinapanalangin ko eh sana ay sumaya siya; Sana matagpuan niya yung mga pangarap niya.

Nandito ako sa opisina pero siya ang iniisip ko. Aalis na kasi ngayon ng kapatid ko. Pupunta siyang Dubai para doon magbakasali. Baka doon niya matagpuan ang "peace of mind" na hindi niya matagpuan dito. Merong parte ng puso ko na ayaw pumayag, pero naisip ko din, kailangan niyang makita yung saya niya. Mukhang dito kasi eh hindi niya yun mahanap.

Masakit sa loob ko ang pag-alis ng kapatid ko. Sa totoo lang, meron pa kasi kaming hindi pagkakaunawaan bago siya umalis. Sa katunayan, ilagn buwan din kaming hindi nag-usap. Gusto ko nga sanang sumama sa airport kanina, pero kulang talaga ako sa lakas ng loob.

Noong araw na nagkatampuhan kami, meron siyang sulat sa akin. Hindi niya alam ito pero, araw-araw dala ko yung sulat niyang iyon. Lagi lang nasa wallet ko. Hindi ako materialistic na tao pero, isa iyon sa mga bagay na pinahahalagahan ko. "Prized possession" kumbaga.

Kinukulang ako sa salita ngayon. Hindi ko makumpleto ang gusto kong iparating. Masyadong nahaharangan ng maramaming bagay na naiisip ko ngayon.

Minsan aabutan mo ang sarili mo na naghahanap doon sa panahon na mas simple pa ang buhay. Hahanapin mo yung pagkakataon na wala pang kumplikadong desisyon na kailangang gawin at tanggapin. Higit sa lahat, hahanapin mo yung mga tao na nagpapasaya sa buhay mo sa paraang hindi kayang ipaliwanag...hindi kayang i-quantify. Nangyayari yung ngayon kasi...hinahanap ko si Cybill. Sana maging masaya siya palage.

Genetic Engineering

Bakit ba nausopa ang genes? Bakit kelangan na meron pang DNA ang tao? Naisip ko kasi medyo unfair ata na, pinanganak ka pa lang, meron ng mga bagay sa'yo na hindi mo pede makontrol. Meron ka ng mga characteristics na nakatatak sa'yo. As in wala ka talagang choice.

Ok lang naman sa akin na hindi mo mapipili ang magulang mo*. Pero ang hindi ko matanggap eh kung bakit kelangan eh lahat ng katangian ng magulang eh mamanahin mo din.

Kagaya na lang ng kalagayan ko...

Simula sa unang ninuno ko**, hanggang kay papa, may kasaysayan na kami ng pagka-kalbo pagdating sa "certain age". Ok lang sana kung ang certain age na yung eh mga 60+ na - yun naman kasi ang normal na edad kung saan nagsisimula ka ng malagasan ng buhok. Pero sa lahi namin, nagsimula na kaming malagasan noong nagsimula kaming huminga. Kaya sa edad na trenta pataas eh inaasahan ko ng maging kagaya ni papa - tumitingin na lamang sa suklay at napapaluha.

Ngayon ay medyo nakakakita na ko ng senyales ng paparating na unos. Ilang taon na lang, alam kong magkakaroon na rin ng count-off sa buhok ko tuwing umaga. Kaya nga kailngan, bago dumating ang panahon na yun, meron na kong asawa. Kundi naman, kelangan ay mayaman na ko para makapagpa- hair transplant ako. Idudugtong ko sa kilay ko ang hairline ko para hindi na ko natutukson malapad ang noo.

Pero hindi na sana kailangan pa ang mga iyan kung perpekto lang sana ang mundo. Ang suggestion ko nga, sana pagpakapanganak mo, merong tindahan na mabibilhan mo ng genes na gusto mo. Parang isang 7-11 ng mga genes. Nandun ang gusto mong ilong, kulay ng mata, kapal ng buhok, etch. Kung merong ganun, malamang hindi kami magkakalayo ng itsura ni brad pitt. Ngayon din naman eh hindi din masyado nagkakalayo, wala lang naniniwala.

Sabi ng sikat na sai anonymous - "Experience is a comb that life gives you after you lose your hair." Ang sa akin na lang - "Sa inyo na lahat ng experience. Bigyan nyo kong buhok."


*Although ok lang kung naging anak ako ng hari ng Inglatera.
**Kung totoo na ang tao ay nagmula sa unggoy, ang ninuno kong unggoy ay tampulan ng tukso dahil siya lang ang unggoy na hairless.

Hello

Isang buwan akong nanahimik...

Isang buwan akong walang sinabi...

Alam nyo ba kung ano ang natutunan ko sa isang buwan na yun?

Wala.

Tama na ang drama...

Kahit anong pilit ko, hindi ko talaga kamukha si Captain Barbel...

Hindi rin ako kasing galing mag-english ni Panday...

Nagulpi na nga ni Manny si Larios eh...

Kaya dapat eh bagong buhay na lahat...

Ako rin...

Balik-artista na ulit ako...

P.S. Sa lahat ng nag-comment sa huli kong post, maraming salamat sa mga salita nyo. Napakalaki ng tinulong nyo. Balang araw, pagsikat ko, lilibre ko kayo lahat sa KFC.

150

Kasama ang post na ito, 150 na lahat-lahat ang nasusulat ko sa blog na ito. Kanina binalikan ko yung mga sinulat kong iba. Nakakatuwang malaman na kung ano-ano lang pala talaga ang pinagsusulat ko dito. May mga seryoso din naman, pero karamihan ata eh mga naiisip kong kagaguhan pag wala akong magawa.

Hindi ko alam kung ilan talaga ang nagbabasa nito. Pero nakakataba ng puso pag naririnig ko iyong ibang tao na nagsasabi na natatawa daw sila sa ibang sinusulat ko. Minsan nga, nagugulat ako kasi yung mga taong hindi ko iisiping magbabasa dito, eh yun pa pala ang nagtitiyagang sumilip sa mga iniisip ko. Masaya ang pakiramdam pag nalaman mong nakakapagpasaya ka kahit papano. Isa kasi sa mga natutunan ko sa buhay eh hindi ganoon kadaling makapagpasaya ng iba. Kung tutuusin, mas madaling makasakit.

Pero ngayon yata eh hindi na kaya ng isip ko na makapagpasaya. Dati kaya ko, kasi masaya din ako. Ngayon, medyo nabalutan ng agiw yung buhay ko. Kailangan kong maglinis. Kailangan kong mag-ayos ng mga bagay na magulo. Higit sa lahat, kailangan kong hanapin ulit yung tao na nagsusulat dito. Pakiramdam ko kasi, parang wala na siya. Masyado atang madilim ngayon kaya parang hirap akong makita siya.

Hirap akong makakita ng dahilan para tumawa ngayon. Hindi na ganoon kadaling ibuka ang bibig para tumawa. Nakakalungkot isipin na, sa lahat ng tao, naubusan ako ngayon ng patawa. Ligaw akong naghahanap ngayon. Lito akong umiikot sa isang bilog na hindi ko mapasok-pasok.

Alam ko namang may katapusan lahat. Sa dinami-dami ng dinanas ko, alam kong hindi naman buong buhay mo eh tatabunan ka ng problema. Pero sa ngayon, kailangan ko lang talagang mag-isip. Kailangan kong abangan yung katapusan ng pinagdadaanan ko.

Hindi ko alam kung kailan ulit ako susulat dito. Siguro, kapag nahanap ko na kung ano man ang nawawala sa akin.

Sa lahat ng mga nagtiyagang magbasa dito - salamat.

Magkikita ulit tayo....sana.

Fears

Lahat ng tao may kinakatakutan. Kahit gaano ka pa katapang, merong mga bagay na alam mong hindi mo kayang harapin mag-isa. At dahil normal lang naman akong tao, siyempre meron din naman akong mga bagay na kinakatakutan. Mga bagay na alam kong hindi ko kakayanin, tulad na lamang ng mga sumusunod:

1. MAMATAY NG NAG-IISA. - Hindi kaya ng isip at puso ko na mamatay ng mag-isa. Yun na yata ang pinakamalungkot na magyayari sa isang tao. Kaya kung ako sana ang masusunod, gusto ko sanang kamatayan eh yung masabugan ng nuclear bomb habang nasa SM Manila. At least, alam ko sa sarili ko na hindi ako mamatay ng nag-iisa pag ganun. Tiyak na marami kaming papanaw.

2. IPIS. - Kung anumang relasyon meron kami ng ipis, palaisipan pa rin sa akin hanggang ngayon. Basta ang alam mo lang, ayaw na ayaw ko siyang nakikita. Lalo na at papalipad na siya. handa kong ibuwis ang buhay ko para sa bayan, pero hindi ko kayang harapin ang isang ipis na lumilipad.

3. TUMANDANG BINATA. - Kailangan pa bang ipaliwanag ito? Palagay ko naman lahat ng tao eh ayaw tumadang nag-iisa. Bata pa naman ako kaya hindi pa huli ang lahat. Alam ko sa sarili ko na kahit na ano ang mangyari, meron akong babae na mapapakasalan. At bilang katunayan na hindi ako nagmamadali, pakakasalan ko yung babae na nakilala ko sa beerhouse noon isang araw. Mukhang gustong gusto niya kasi ko. Parang ayaw nyang humiwalay sa akin habang binibigyan ko siya ng pera. Yun na siguro ang matatawag na tunay na pag-ibig. Kaya hindi ko na siya pakakawalan.

4. MARAMI PANG IBA PERO TINATAMAD NA KO. - Marami pang iba pero tinatamad na nga ako.
4.

Three reasons to smile

Masama ang loob ko ngayong araw na ito. Hindi talaga ako masaya. Bakit? Dahil sa mga sumusunod na dahilan:

1. Meron na palang boyfriend si Barbie. Ang masama pa doon, hindi man lang niya sinabi sa akin. Kundi ko pa nabasa sa dyaryo eh hindi ko pa malalaman. Hindi naman sa pinagsisiksikan ko ang sarili ko sa kanya. Pero hindi ba't meron naman akong karapatan na malaman ang katotohanan? Siyempre kung malalaman ko iyong totoo, mas mabuting magmula mismo bibig nya. Kaso hindi ganoon ang nangyari! Oo nga't hindi naman nya ko ng personal - nandoon na tayo. Pero bakit hindi man lang siya nag-exert ng effort para kilalanin ako? Ansama talaga sa loob ko. Parang napahiya pa tuloy ako dahil nagsulat pa naman ako sa kanya. Grabe! Pero di bale, nandyan naman si Kitchie eh.

2. Speaking of napahiya, napahiya ako sa korte kanina. Kahit na madalas akong hindi umamin ng kasalanan, parang kasalanan ko yata kanina kaya nagkaganon. Alam ko naman kasi kung kelan ako mali eh. Hindi ganoon kataas ang pride ko para hindi umamin ng pagkakamali. On second thought, hindi pala! Wala akong kasalanan kanina. Sila ang nagkamali kaya ako napahiya. Ayoko na lang i-detalye kasi nga nakakahiya. Basta sa susunod na pumirma ako ng slumbook, yung karanasan ko kanina ang isusulat ko na most embarrassing moment ko.

3. Mali na naman ang nasulat kong schedule kanina sa planner ko. Yung schedule na akala ko eh ngayon mangyayari, bukas pa pala. Ang ganda! Hindi talaga bagay sa kin ang may planner. Hindi yata talaga bagay sa isang taong walang plano sa buhay ang magkaron ng planner. Inconsistent kumbaga.

Bad trip tlaga ko ngayon. Buti na lang at medyo mature na ko. Hindi ako nagmukmok na lang sa tabi sa kabila ng mga nangyari kanina. Ang ginawa ko ay ang natural na ginagawa ng mga matured na tao kapag nadedepress - kumain ako ng kumain.

Pagmamahalan

Sa mga hindi nakakaalam, isa sa kasama ko dito sa opisina eh barkada ko simula pa noong high school. At dahil nga barkada ko siya, mahal ko siya. At sa tingin ko naman eh mahal nya din ako.

Ng malaman nya ang tungkol sa blog, nag-suggest siya na gumawa daw kami ng blog na maglalaman ng pagmamahal namin sa isa't isa. Natuloy naman namin ang konsepto namin na yun. Yun nga lang, hindi na namin na-update.

Kung sino man ang may kaibigang matalik, inaanyayahan ko kayo na click ito.

Tiyak na makakarelate kayo dyan....

Ewan ko

Labingtatlong araw na ang nakakaraan, nagpost ako sa blog na ito.

Grabe! Ganun na pala katagal. Ang hirap kasi makahanap ng oras nitong mga nakaraang araw. Medyo madaming trabaho. Maraming dapat puntahan. Kaya pagdating ko dito sa opisina, ang ginagawa ko na lang kadalasan eh ang maidlip. Tinatakasan ako ng inspirasyong magsulat kapag ganoong pagkakataon. Katulad ng karamihan, mas inspired akong matulog kapag pagod.

San ba nakakabili ng time machine?

Taliwas sa akala ng iba, nag-iisip din naman ako minsan. Hindi sa lahat ng pagkakataon eh puro kalokohan lang ang naiisip ko. Minsan kasi eh kailangan din namang magseryoso. Minsan kailangan kong harapin ang isang problema, ng hindi nakatawa. Minsan talaga, hindi kayang takpan ng ngiti ang nararamdaman mong lungkot. Kahit naging ugali ko na ang pagiging masayahin, hindi ko maitatago na, kahit papano, nakakaramdam din ako ng stress.

Uuulitin ko, san ba nakakabili ng time machine?

Parang kailan lang, parang ilang kisapmata pa lang ang nakakaraan, isa kong bata na walang ibang problema kundi ang paglalaro. Maliwanag pa sa sikat ng araw ang alaala ng mga adventures ko noon. Kada lakad, kada takbo, at kada lugar na mapupuntahan ay bago. Hindi ko pa alam ang kahulugan ng salitang mababaw noon. Kaya siguro ang mga bagay na sa tingin ko ngayon ay mababaw na dahilan para maging masaya, ay nagbibigay sa akin noon ng sapat na dahilan para tumawa ng tumawa. Ngayong "malalim" na ako, natuklasan ko na ang pagiging mature ay hind garantiya ng kasiyahan. Hindi sila directly proportionate kumbaga.

Kung walang nabibiling time machine, meron bang na-aarkila?

Kapag napapagod ako, kapag nakikita ko ang pangit sa mundo na ginagalawan ko ngayon, binabalikan ko ang alaala na naipon ko noong bata pa ako. Ang tawag ko sa kanila eh mga "Alaalang Batibot". Alaala ng mga panahon na inosente pa akong naniniwala kay Pong Pagong, kay Kiko Matsing, at kay Manang Bola. Mga alaala ng isang musmos na walang puknat na sumusubaybay sa programang Batibot, sa pag-aakalang iyon talaga ang totoong mundo. Napakarami kong masayang alaala noon na hindi matatawaran ng kahit ano.

Meron bang mahihiraman ng time machine?

Hindi ata sumabay sa edad ko ang utak ko. Hindi kinayang sabayan ng pagtanda ng katawan ko, ang pagtanda ng isip ko. Iyon siguro ang dahilan kaya, paminsan-minsan, kinakailangan kong takasan ang kasulukuyan, sa pamamagitan ng pagbabalik-tanaw sa nakaraan.

Masama bang gumawa ng time machine?

Wala sigurong masama sa pag-aalala sa nakaraaan na hindi na pedeng balikan.

Kailangang kong harapin ang hamon ng araw na ito ng nakatayo. Hindi ko pedeng yukuan ang panahon. Hindi madaling kalaban ang oras. At mas lalong hindi madaling talikuran na lang basta ang mga pagsubok na dala nito.

Pero hangga't nandyan ang mga "Alaalang Batibot", wala akong dapat ipangamba.

Bakit kailangan ko ng sunugin ang cellphone ko?

Nung Dec. 23, dahil merong katangahan na dumadaloy sa dugo ko, nawalan ako ng cellphone. Napilitan tuloy akong gamitin ang cellphone dati ni Papa, na unang-una pa naming cellphone. Halos kalahating dekada na ang edad nun, pero ok pa naman daw sabi nila sa kin.

So, kesa bumili ng bago, at dahil wala naman talaga akong pambili pa, yun na lang muna ang ginamit ko. Actually, hanggang ngayon eh yun ang gamit kong cellphone.

Noong una eh ok lang naman. Hindi siya kagandahan pero nagagamit naman. Kaya pinagtyagaan ko na. Tutal hindi naman ako masyadong mahilig sa cellphone. Hindi ko naman kasi balak ilaban sa beauty contest yun eh. Hindi kasi ako magastos na tao. Kesa kako mag-ipon ako ng pera para lang sa isang cellphone, gamitin ko na lang sa mas makabuluhan at mapapakinabangan na bagay - tulad na lang halimbawa ng ipod video.

Anyway, nitong mga nakaraang araw eh hindi ko na yata mapagtyagaan ang cellphone na samsung na yun. At narito ang mga dahilan kung bakit:

1. Pag may na-receive ako na text, as in receive lang, bigla siyang malolobat. Ganon kalakas ang kanyang baterya. Balak ko nga sana eh palitan ko ang present battery nya. Balak kong palitan ng baterya ng kotse. Kaso, hindi na siya magiging handy pag ginawa ko yun.

2. Pag gumawa naman ako ng pagkahaba-habang message, oras na i-send ko, at habang "sending" ang message nya sa LCD, biglang malolobat. Sa isang banda, maganda din ang epekto nito kasi nagiging mas madasalin ako. Kasi habang nagpapadala ako ng message, paulit-ulit kong sinasabi ang mga katagang - "Diyos ko, sana umabot..sana umabot...sana umabot."

3. Baterya ulet. Pag nalobat cia, ciempre i-cha2rge di ba? Pero merong kung anong hiwaga na bumabalot sa cellphone ko, na pagsaksak mo sa kanya sa charger eh fully charged na agad cia sa loob lang ng dalawang minuto. Ang payo nga sa kin, dapat daw eh lagi akong nakadikit sa poste ng Meralco kapag gagamitin ang cellphone ko. Pero parang medyo abala sa akin kung susundin ko ang payo na yun.

4. Kapag sinuwerte ako at nakatawag, malinaw na malinaw kong naririnig ang boses ng kausap ko. Yun nga lang, wala akong ibang naririnig sa sinasabi niya kundi - "Hello! Hello? Hindi kita marinig?!?" Kahit ano pang sigaw ang gawin ko, hindi niya ata ako naririnig. Madalas tuloy akong maging paos ngayon.

5. At ang pinakamagandang feature ng cellphone ko ay ito - oras na pumuwesto ka sa may bubong, or may dingding na bagay - na inherent na katangian ng mga building at mga bahay - ay napakahina na ng signal nya. Naiinggit nga ako sa mga katabi kong may cellphone pag ganun. Kasi, habang punong-puno ang signal bar ng kanilang cellphone, ang sa akin naman eh kalahating bar lang, at naghihingalo pa. Pakiramdam ko eh nasa gitna ako ng Pacific Ocean.

Kaya nagdesisyon na ko! Bibili na ko ng bagong cellphone! Pero teka, wala pa nga pala kong pera. Ok. Binabago ko na ang desisyon na kakasabi ko pa lang.