Kung ako ay may anak....

Dear anak,

Yaman din lamang at nasa hustong gulang ka na, nararapat lang na bigyan kita ng mga payo tungkol sa buhay. Hindi ito perpektong payo, dahil hindi naman ako perpekto. Pero ang mga sasabihin ko sa iyo dito ay natutunan ko, hindi sa libro, kundi sa araw-araw na paglalakad. Alam kong matututunan mo din naman ito balang araw, pero naisip ko lang na sabihin ko na sa iyo ngayon dahil, sa totoo lang, wala akong magawa. Sa mga susunod na pangungusap ay matutuklasan mo ang sikreto ng buhay, na hanggang ngayon ay sikreto pa rin sa ibang tao.

1. Wag kang magugulat sa sasabihin kong ito anak pero, hindi totoo si santa claus. Walang overweight na lalaking nakapula na bumababa sa bintana natin tuwing pasko at naglalagay ng laruan o pera sa medyas mo. Ako lang talaga ang naglalagay noon kapag tulog ka na. Medyo nakukunsensiya nga ako pag nakikita kitang naghihintay sa harap ng medyas, na para bang asang-asa na makikita mo si santa claus. Nuong sinabihan mo ako minsan na "you saw mommy kissing santa claus", hindi iyon si Santa Claus. Yun ay ang kumpare ko na siyang dahilan kung bakit hiwalay na kami ng mommy mo. Dun na siya sumama. Kaya itigil mo na ang pagbabantay sa harap ng medyas mo tuwing pasko dahil hindi nga totoo si Santa Claus. Sa edad mo ngayon na forty five, nakakaasiwa nang tingnan.

2. Sa ayaw mo man at sa gusto anak, tataba ka. Yun ang isa sa katotohan na kailangan mong harapin. Wag mo nang pilitin na mag-diet o mag-gym dahil pareho iyong walang silbi. Puno't dulo, lahat ay tumataba. Wag mong pansinin yung mga artista na nasa magasin dahil hindi naman totoo na ganoon sila ka-sexy o ka-macho. Photoshop lang ang dahilan kung bakit sila ganoon. Tandaan mo na ang mga taong hindi tumataba ay yun lang wala talagang makain (kagaya ng mga pulubi), o kaya naman ay yung mga taong hindi makakain (kagaya ng mga adik).

3. Tungkol naman sa maselang paksa ng pag-ibig, didiretsuhin na kita anak - kahit na hindi ka kagandahang lalaki ay wag kang mawawalan ng pag-asa pagdating sa pag-ibig. Hindi lahat ng babae ay puro panlabas na anyo lang ang tinitingnan. Hindi totoo na mga guwapo lang ang kaya nilang ibigin. Anak, meron pa ding mangilan-ngilan diyan na ang hinahanap sa isang lalake ay hindi mukha, kundi pera. Dahil nga medyo pangit ka, magpakayaman ka at sila mismo ang maghahabol at iibig sa iyo.

4. WAG NA WAG kang kukuha ng credit card anak. Yun ang dahilan kung bakit hanggang ngayon ay nagtatago tayo.

5. Iwasan mong magbisyo. Wag kang magyosi, magsugal, mambabae, maglasing at kung ano-ano pa. In short, iwasan mong sumaya. Mas makakabuti sa buhay mo kung malungkot ka lang palagi.

6. Mag-aral ka nang mabuti anak. Pero gawin mo lang yun habang nasa elementary ka pa. Pagdating mo ng high school at kolehiyo, mapapansin mo na wala ng nag-aaral sa iyong mga kaklase. Yun talaga ang dapat. Mapapansin mo naman na, sa kabila ng hindi mo pag-aaral, pumapasa ka pa rin. Ganoon ang siste ng pag-aaral dito sa Pilipinas.

Sa ngayon ay hanggang dito na lamang ang sulat ko. Susubukan kong sumulat pa sa iyo sa mga susunod na taon ng buhay mo. Sana ay kapulutan mo ito ng aral.

Nagmamahal,

Daddy Cid

Financially challenged

Dear Pera,

Habang sinusulat ko ito, umaasa ako na nasa isa kang computer shop ngayon at nag-susurf sa internet. Sana ay suwertihin ako at mapadaan ka sa blog kong ito, at mabasa mo ang sulat kong ito. Dalangin ko na nasa maayos kang kalagayan habang binabasa mo ito.

Pera, ilang beses na kong sumulat sa iyo. Sinubukan ko ang email mo (pengeng_pera@yahoo.com), pero hindi ka naman sumasagot.. Tinext at tinawagan din kita pero palaging off ang cellphone mo. Ano ba ang problema? Bakit mo ba ko iniiwasan?!?

Wala akong masamang ginagawa sa iyo, pera. Alam mo iyon. Pero ilang buwan ng halos hindi tayo nagkikita. Kung magkita man ay sandali lang. As in nagpupunta ka din sa iba. Ni wala kang pasabi kung bakit. Masakit ang ginagawa mo sa akin totoo lang. Nagdurugo ang puso ko tuwing hindi kita nakikita. At lately eh hindi na talaga kita nakikita. Maawa ka naman....

Bumalik ka na sa piling ko. Mukha na akong tangang nakikiusap sa iyo ngayon. Kinakain ko na ang pride ko. Kahit ang sabi ng mga nakakatanda ay hindi ka naman daw mahalaga, ang masasabi ko lang sa kanila ay leche sila! Eh di sila ang ang mabuhay ng wala ka. Wag na nila ko idamay. Gusto kitang makasama. At sana ay magtagal na ang susunod nating pagkikita. Pangako ko na aalagaan kitang mabuti.

Wag ka na magalit sa akin please... Kung ano man ang kasalanan ko, patawarin mo na sana ako. Anuman ang mangyari, hihintayin kita.....

Nakikiusap,

Cid

P.S. Kung talagang ayaw mo na sa akin, mag-iwan ka naman ng kapalit. Thanks.

Isang bukas liham para sa akin

Pareng Cid,

Musta ka na? Madami bang trabaho? Kung oo man ang sagot mo diyan, hindi gaanong halata. Tumataba ka na naman kasi eh. Lakas mo kasi kumain sa Tondo. Lalo na sa madaling araw.

Naging ugali ko na ang magsulat ng mahaba. Pero sa ngayon ay parang hindi ko trip. Hindi dahil tinatamad ako, kundi dahil parang mas magandang maikli lang minsan ang sinasabi. Pag marami kasing paligoy-ligoy, nakakalito. Hindi kaagad nakukuha yung mensahe.

Isa lang ang gusto kong itatak sa isip mo ngayon - mag-isip ka.

Mag-isip ka Cid. Wag masyado puro emosyon ang pinapagana mo. Hindi lang sa batas kailangan na nag-iisip ka. Kahit sa pakikitungo mo sa ibang tao, lalo na sa sarili mo, kailangan mong mag-isip ng malalim. Wag kang papadaya sa emosyon mo. Wag mong hayaan na kontrolin ka ng nakaraan. Panahon na para sumaya ka naman. At malabong mangyari yun, habang hindi mo natutunan kung pano harapin ang ngayon, ng hindi ka lingon ng lingon sa dati.

Wag kang papalito sa mga pakiramdam na akala mo ay tama. Ang pakiramdam na hindi dumaan sa utak, yung hindi mo napag-aralan, kadalasan hindi tama. Kara wag ka papalinlang. Malakas ang boses ng puso pag nagsasalita, pero dapat pinpakinggan mo ng maiigi kung ano ang sinasabi niya. Iba ang lenggwahe nya, sa lenggwaheng alam mo. Kaya gumamit ka ng utak - mas madali kayong magkakaintindihan pag ganun.

Alam kong may puwang pa naman sa na nakalaan para magkamali ka. Hindi naman maikli ang tatahakin mo pa. Pero hindi yun rason para maging kampante ka. Hindi yun rason para masabi mo na ayos lang na magkamali. Ang masama kasi sa iyo, nauulit mo pa yung mga mali na matagal mo na dapat na-itama. Masyado kang nadadala sa bulong ng puso mo. Sa totoo lang, minsan nga hindi naman talaga siya bumubulong, tamang hinala ka lang.

Alam kung alam mo kung ano ang gusto mo. Sigurado ako diyan. Minsan lang tinatablan ka ng pag-iisa. Marami kang kaibigan, pero alam kung minsan ay ramdam mo mag-isa ka lang. Wag mong masyadong i-focus ang pag-analyze mo sa buhay mo sa ganoong aspeto lang. Marami pang sub-topics ang buhay pare, tingnan mo din yung iba.

Hanggang dito na lang at inaanto na ako.

Cid

A show of support

Dear Mayor Binay,

Isang mapagpalayang araw sa iyo!!!

Gusto kitang batiin sa ginagawa mo ngayong pagkontra sa preventive suspension na nais ipataw sa iyo ng rehimeng Arroyo. Tunay nga na ang rehimeng ito ay tuta ng kano.

Isa ka talagang matapang na tao dahil hindi ka gumagamit ng ibang tao para harangan ang mga nais mag-implement ng order laban sa iyo. Sa halip, walang takot mong hinaharap mag-isa ang pagsubok na ito. Hindi ka gumagamit ng mga bayaring tao para harangan ang city hall ng makati. Wala ka ring kasamang may armas na siyang nagbabantay sa iyo. Napakatapang mo talaga.

Matagal na talaga kitang idolo. Sa katunayan, hindi lang isang beses ako sumulat sa Ponds, sa Likas Papaya, sa Block & White, at marami pang kumpanya na nagbebenta ng whitening products. Sumulat ako sa kanila para i-rekomenda ka sa kanila para maging modelo, pero hanggang ngayon ay wala pa ding sumasagot sa aking liham. Hindi ko talaga malaman ang dahilan kung bakit. Maganda pa naman sana kung magiging modelo ka nila - ikaw yung "before".

Pero balik tayo sa totoong dahilan ng aking sulat...

Naniniwala ako na wala kang kasalanan na ginawa laban sa gobyerno, lalo na sa iyong mga constituents. Pinalalabas lamang talaga nila ang lahat ng iyan para mapagtakpan ang kanilang kamalian. Nag-imbento sila ng mga akusasyon laban sa iyo. Sinasabi nila na meron ka daw ghost employees eh wala naman talaga. Sa katunayan, nakakuha ako ng listahan ng ibang empleyado diyan sa Makati. Ang listahan na ito ang magpapatunay na walang ghost employees ang Makati. Narito ang ilan sa nakalistang empleyado ng makati:

1. Casper
2. Sadako
3. Sam Wheat (search sa google kung sino ito)
4. Spooky
5. Myrtle

Ngayon, sino ang magsasabi na kayo ay merong ghost employees?!? Wala talagang kuwenta ang gobyerno natin. Ang daming mayor diyan na masama! Kung sino pa yung walang condo units sa makati, siya pa ang napagbibintangang gumagawa ng mali. Hindi ka naman corrupt! Wala ka ngang gaanong kinukuha sa tuwing may gustong magtayo ng building sa makati eh. Malinis ka, as in.

Bilang tanda ng aking suporta sa iyo, araw-araw akong kakain ng barbeque sa baba. Araw-araw din akong maliligo at magsisipilyo bago pumasok. Samakatuwid, araw-araw kong gagawin ang lagi ko naman talagang ginagawa.

Sana ay wag kang umalis sa city hall ng Makati. Ang payo ko din eh mag-hunger strike ka ng dalawang taon. Wag kang kumain at uminom ng kahit konti, hangga't wala kang nakakamit na hustisya.

Lubos na hindi gumagalang,

Cidie

P.S. Bagay sa iyo ang naka-fatigue. Lalo kang pumuputi.

Correction

Dear Ninoy,

Binabawi ko na yung nakaraang sulat ko. Hindi mo naman pala birthday eh.

Cid

Worth dying for?

Dear Ninoy,

Happy Birthday sa'yo. Hindi ako sigurado kung ilang taon ka na ngayon, pero sana ay mas marami pang dumating. Teka lang, patay ka na nga pala kaya wala ng dadating pa. In any case, happy birthday pa rin.

Alam mo, bata pa lang ako eh idolo na kita. Idolo ka kasi ng tatay ko. Meron siyang tape ng mga speeches mo. At dati ay madalas niya yung isalang sa cassette player namin. Habang nakikinig siya eh kinukuwento niya sa akin kung sino ka raw, at kung ano ang ginawa mo para sa Pilipinas. Mula sa mga kuwento na iyon ni Papa, nabuo sa isip ko kung ano at sino ka.

Noong magka-isip ako, mas lalo ko pang naintindihan kung ano ang mga ginawa mo. Sa paunti-unting pagbabasa, naintindihan ko kung bakit ganoon na lang ang paghanga sa iyo ng tatay ko. Kaya naman, ng matuto na akong mag-isip mag-isa, natutunan kitang hangaan.

Itong sulat kong ito ay hindi para purihin ka. Masyado ng maraming papuri ang tinaggap mo. Nakakasawa na ang paulit-ulit na parangal para sa'yo. Wala ng dating ang paghahatid ng bulaklak sa puntod mo, ng kung sino-sinong pulitiko.

Ginagawa ko ang sulat na ito para humingi ng dispensa sa iyo. Sabi mo kasi - the Filipino is worth dying for. Sa tingin ko, hindi ata.

Nakikita mo ba ang sitwasyon namin ngayon?

Wala na si Marcos dito, pero nandito pa rin ang mga Marcos. May kapangyarihan pa rin sila. Noong isang araw nga, nakita ko si Imelda sa SM Mall of Asia. Alam mo, pinagkakaguluhan siya doon. Meron pang mga nagpapa-picture at nagpapa-autograph. Hindi ko talaga mainitindihan kung bakit. Ang alam ko kasi, hindi dapat hangaan ang mga ganoong tao. Short term lang ata talaga ang memory ng mga Pinoy. Nakalimutan na namin kung ano ang ginawa ni Imelda sa Pilipinas. Nakakatawa na nakakalungkot no?

Kung mapapansin mo rin, bibihira ang Pilipino na gusto mag-stay dito sa Pilipinas. Lahat, ang gusto eh sa ibang bansa na lang mag-trabaho. Ang mga doktor namin dito, at may iilan pang abogado, nag-aaral ng nursing para lang maka punta sa States. Hindi mo naman sila masisisi dahil sa hirap ng buhay dito. Kasi sa totoo lang, ang mga magiginhawa lang ang buhay dito eh yung mga dati pang mayayama; o di naman kaya eh yung mga pulitiko. Pero yung mga karaniwang tao, karaniwan pa rin.

Kung titingnan mo ang roster ng mga taong bumubuo sa gobyerno, parang wala rin akong nakikita na "worth dying for". Meron nga kaming Senado na, sa dinami-dami ng mga batas na pedeng isulat para sa kapakanan ng nakararami, ang naisip niyang bill eh yung pagbabawal ng paggamit ng stapeler sa take-out na order. Ang galing di ba? At ang mas masam pa dun, hindi siya nagpapatawa lang.

Hindi ata kami "worth dying for".

Wala pa rin kaming disiplina. Kulng pa ring ang pagmamahal namin sa bayan namin. Palagi pa ring namaning inuuna ang sarili naming kapakanan, kesa sa kapakanan ng nakararami. Wala pa ring direksyon ang Pilipinas, dahil wala pa ring direksyon ang mga Pilipino. Hindi pa rin talaga namin alam kung saan kami pupunta. Mali ata ang pagtitiwala na binigay mo sa amin.

Pero paminsan-minsan, may mga pagkakataon na nakakakita ko ng mga positibo dito sa Pinas. Nakikita ko iyon mula sa mga simpleng bagay na hindi napapansin, at hindi talaga papansinin, ng dyaryo. Tuwing nakikita ko na may Pinoy na tumutulong sa kapwa nya Pinoy; tuwing may naririnig akong balita kung paanong may mga taong nagsusumikap para mabuhay, ng hindi nagnanakaw sa kaban ng bayan, nabubuhayan ako ng pag-asa. Naiisip ko na meron pang liwanag para sa Pilipinas, kahit papano.

Sa totoo lang, hind pa kami "worth dying for". Ilang taon pa ng pagbabago, bago namin maabot ang antas na yun.


Humahanga,

Cid

P.S. Napanood mo ba yung Sukob? Ok din no?

The dice of fate has been rolled and each one of us has been assigned a role to play. Ours is to keep lighting the beaconlight of freedom for those who have lost their way. Ours is to articulate the fervent hopes of a people who have suddenly lost their voices. Ours is to adopt the solid stance of courage in the face of seemingly hopeless odds so that hope no matter how dim or distant will never banish from sight.

- Ninoy Aquino

To: Aquaman

Dear Aquaman,

Wala ka bang balak na mag-aral ng abogasya? Alam mo, sa tingin ko kasi eh magiging mahusay kang abogado pag ginusto mo. Lalo pa kung sa Malabon lang ang concentration ng practice mo.

Kanina kasi, galing ako dun. May hearing ako. Kahit na ilang beses na din naman ako nag-appear doon, ngayon ko lang nakita yung Malabon after ng isang malakas na ulan.

Halos mahilo ako sa kakahanap ng lugar para makaiwas sa baha. Pero lahat ng madaanan ko eh parang isang malaking fishpond.

Mababaw lang naman yung baha. Sa katunayan, may nalunod nga daw doon na eroplano. As in inabot sila ng baha sa ere. Ganoon kababaw*.

Bssa nga yung loob ng sasakyang gamit ko. Kaya sa tingin ko eh sobrang bango ng sasakyan pagbukas ko mamaya. Lalo pa't natuyo na yung basang matting. Tiyak na kagigiliwan na naman ako n papa.

Kung ikaw ang magpractice sa Malabon, wala kang magiging problema. Pabor pa nga sa'yo na baha palagi. Hindi mo iisipin kung pano ka lulusong ng nakasapatos. Hindi ka naman kasi nagsasapatos eh. Nung nakita nga kita sa T.V., parang may hasang lang na kulay green ang paa mo. Kaya okay lang mabasa.

Tsaka kung lumalakas ka sa tubig, sigurado na tumatalino ka din. Kaya malaki na ang lamang mo. Bihira lang ang abogado na nakakahinga sa ilalim ng tubig. Wala akong kilalang syokoy na pumasa ng bar exams eh. (Mukhang syokoy madame.)

Kapag nag-abogado ka nga pala sa Malabon, malaki rin ang matitipid mo sa transpo. Kasi ako kanina, pagka-park ko sa sasakyan, nagside-car na lang ako papunta sa justice hall. Malapit lang naman kung tutuusin. Pero mga side-car lang talaga ang makakadaan dahil sa taas ng baha. Ayoko namang pumunta sa korte ng basa ang kalahati ng katawan ko. Medyo nakakailang yata yun.

Anyway, siningil ako ng side car boy ng sikwenta pesos para lang makatawid sa baha. Sikwenta Pesos! Samantalang kung nilakad ko yun, kahit hindi ako huminga habang naglalakad papunta dun, galing sa pinanggalingan ko, aabot akong buhay. Ganoon kalapit. Kung ikaw ang nandun, sikwenta pesos din sana ang natipid mo.

Sana ay nakumbinsi kita kahit papano. Sana ay mag-enrol ka na next year para sa lalong madaling panahon ay maging abogado ka na. Bibigay ko na lang sa'yo ang mga kaso ko doon.

Nagpapayo,

Cidie

P.S. Kung sakaling magpunta ka sa malabon at makita mo yung side-car boy na tumaga sa singil nya sa akin, kumontrol ka naman ng isang pating (di ba kaya mo yun?) tapos pakain mo siya.

Tnx.

Cidpogi

*Nabasa ko ito sa dyaryong Bulgar kaya naniniwala ako.

2nd Letter for the day

Dear Barbie Almabis,

Sigurado ako na hindi mo mababasa ang sulat na ito. Hindi dahil sa hindi ka marunong magbasa, kundi dahil alam kong masyado kang busy sa iyong mga gigs. Wag kang mag-alala, hindi mo man mabasa ito, hindi naman ako magtatampo. Kasi hindi naman ako matampuhing tao.

Kaya ko naisipang sumulat sa iyo eh meron sana kong gusto itanong - gusto mo ba ko maging boyfriend? Wala lang. Baka kasi kako naghahanap ka ng boyfriend. Kesa ibang tao pa, ako na lang. Sigurado ka pa na hindi kita lolokohin.

Alam ko na marami kang manliligaw. May guwapo, may mayaman, at may mga macho din. Pero ngayon pa lang eh sinasabi ko na sa iyo na walang halaga ang mga bagay na iyan. Aanhin mo ang guwapo, mayaman, at macho? Eh hindi mo naman yan madadala sa hukay. Ako, pede mong dalhin kahit saan. Mag-volunteer pa ko na mauna sa iyo sa hukay kung gusto mo. Tsaka isa pa, ang kagwapuhan ay kumukupas - ang kapangitan ay hindi. Pag tumanda ang guwapo, pangit na siya. Ang pangit, kahit tumanda, pangit pa din. Saan ka pa?

Iniisip mo siguro - "Eh sino ka ba? Ni hindi nga kita kilala tapos gagawin kitang boyfriend?!?" Barbie, yun nga ang punto eh, gawin mo kong boyfriend para makilala mo ko. Tinitiyak ko sayo na isa kong mabuting tao. Malakas lang ako kumain pero hindi ako salbahe. Sa katunayan, huli kong pakikipag-away eh elementary pa ko. Maaaring nangungupit ako dati, pero parte lang yun ng normal na paglaki.

Ano ang maipagmamalaki ko sayo, para gawin mo kong boyfriend? Hayaan mong isa-isahin ko sayo:

1. Hindi ako adik.
2. Marunong ako gumawa ng eroplano at bangka gamit ang simpleng papel.
3. Hindi ako mayaman, pero yayaman din.
4. Best in penmanship ako nung Kinder.
5. Tsaka hindi nga ako adik.

Ilan lang yan sa mga katangian ko. Kung isusulat ko lahat, baka magsara ang google sa kakainin kong space. Kaya kung ako talaga ang gagawin mong boyfriend, wala ka nang mahihiling pa*.

Nga pala, marunong din akong mag-gitara. Kumakanta din ako. Hinihintay ko lang ang pagsikat ng banda namin. Alam ko namang paparating na yun. Kahit sampung taon ko ng hinihintay, malakas talaga ang kutob ko na sisikat na kami itong taong ito. Kaya bagay na bagay talaga tayo.

Kung sakali na makita mo ang lohika ng pagpili sa akin bilang iyong boyfriend, wag kang mag-atubili na sulatan ako agad. Pinapangako ko na papansinin kita.

Umaasa,

Cidie

*Bukod sa magpapayat akong konti.

Isang bukas na liham sa kumakanta ng Videoke noong Linggo

Dear Tikas,

Hindi ko sigurado kung iyan talaga ang pangalan mo. Yan na lang ang napili kong itawag sayo dahil, sa totoo lang, matikas ka talaga. Matikas ang tindi ng iyong self-confidence. Matikas din ang kawalan mo ng kahihiyan.

Noong Linggo ay may dinaluhan akong binyagan. Masaya ako noon dahil kumpleto ang barkada namin na mag-aanak sa isa pa naming barkada. Kahit sa Candava, Pampangga pa ang binyag, at kahit wala pa akong tulog nun dahil galing ako sa reunion, pinilit ko talagang makapunta. Maayos naman ang binyag sa simbahan kahit medyo may kainitan sa dami ng magpapabinyag. Hindi pa kita nakikita noon. Pagdating ko sa bahay ng aking barkada para kumain, dun ko narinig ang mala-demonyo mong tinig.

Noong una ay inakala kong nagpapatawa ka lang habang kumakanta ng "The day you said goodnight". Akala ko ay isa ka lang talagang magaling na komedyante dahil talaga namang nakakatawa kung pano mo awitin ang nasabing kanta. Pero ang tawa na bumalot sa aking bibig, ay unti-unting nabalutan ng ngitngit, dahil lahat ng kanta mo ay parang nagpapatawa ka na lang palage. Dun ko napagtanto na seryoso ka pala sa iyong pag-awit, at ang mas malala pa dun, hindi mo binitiwan ang mike. Sa bilang namin ng aming mga kaibigan, 12 songs ang sunod-sunod mong kinanta, bago ka nagpasyang tumigil. At dahil nga ang boses mo ay talaga namang nakakabaog, malaki ang posibilidad na ako, sampu ng mga sinamang palad na nakakarinig sau, ay hindi na kailanman magkakaroon ng anak.

Paano ko ba pedeng i-describe ang iyong boses? Wala akong maisip na salitang naimbento ang tao, para mailarawan kung gaano ka kawala sa tono. Sa totoo lang, nung kinanta mo ang Ulan ng Cueshe, parang gusto ko pasagasaan sa rumaragasang tren ang ulo ko. Hindi ko malaman kung ang kinakanta mo ay compose mo ba oh ano. Dahil kung ang tono ng kanta ay nasa chord na F, ikaw ay nasa chord na T. Isipin mo na lang Tikas, walang chord na T! Ganoong kalayo!

Hindi ko sinasabi na maganda ang aking boses. Miski magandang lalake ako, hindi naman ganoon kaganda ang aking tinig*. Pero por dyos por santos recoletos, hindi naman ganoon kalayo ang tono ko sa aktuwal na tono ng kanta. At pag nawawala ako sa tono, tumitigil naman ako. Ikaw? LABINGDALAWANG KANTANG puro wala sa tono! Sa totoo lang, kung umisa ka pa, nagbabalak na kong bagsakan ka na lang ng bloke sa ulo habang nakatalikod. Di bale nang makulong, matiyak ko lang na wala nang iba pang mabibiktima ng boses mo. Ang boses mo, sa aking palagay, ang ginagamit na pang-torture sa impyerno. Mas pipiliin ko pa ang kumukulong putik, kesa ang paulit-ulit mong pagkanta ng "Makita kang muli".

Medyo na-trauma tuloy akong umattend ng binyag. Kinakabahan ako at baka matyempo na naman ako't makita kitang ulit. Pag nagkataon kasi, baka isang kanta mo pa lang eh bigla na lang akong mabaliw.

Lubos na kaguwapuhan,

Cid

*Medyo hawig lang ng konti kay Josh Groban.

Pre-Christmas Letter

Santa Claus
North Pole

Dear Santa Claus,

Matagal ko ng plano na sulatan ka. Ngayon lang ako nagkaroon ng pagkakataon dahil tyempo na ako lang ang tao dito sa opisina. Hindi na ako magpapaligoy-ligo pa sayo, gusto kong magreklamo!

Ilang taon na kong nagpapakabait. Ilang taon na kong nde nangungupit kay mama. Matagal na din akong nde nakikipag-away. Pero bakit ganoon? Bakit ilang pasko na ang dumaraan eh wala pa din akong natatanggap na regalo galing sayo.

Nag-iiwan naman ako ng medyas sa aking kuwarto. Maiintindihan ko kung bakit dati eh nde mo nilalagyan yun ng regalo. Pero ngayon naman eh nilalabhan ko na ang medyas na sinasabit ko. Ganoon pa din! Wala ka pa ding iniiwang kahit anong abubot!

Masama talaga ang loob ko sayo. Mga dalawang pasko na ang nakakaraan, hiniling ko sayo si Kristine Hermosa. Sobrang nagpakabait kaya ako noon. Pero wala pa din akong natanggap! Walng Kristine Hermosa na gumulantang sa akin galing sa medyas ko. Wag mong idahilan sa akin na maliit ang medyas ko! Wag mo kong lokohin dahil meron ka namang magic ah! Ang masama pa don, may problema yata ang system mo dyan dahil, imbes na sa akin mo pinadala si Kristine Hermosa, pinadala mo siya kay Diether!

Kahit na ginanon mo ko, umasa pa din ako sa'yo.

Last Chritmas naman eh ginawa kong sobrang simple na lang ng hiling ko. Ayoko kasing napagbibintangan na masyadong magarbo kung humiling. Kaya ang hiling ko lang sayo noon eh sana pumayat ako. Nag-expect tlaga ako na paggising ko eh sobrang macho ko na (parang yung sa spiderman), o kaya eh puno ng Xenical ang medyas na sinabit ko. Pero WALANG NANGYARI!!! Ngayon eh para atang mag-kasinglaki na tayo.

Ano ba namang klaseng trabaho ang ginagawa mo?! Holiday ka din ba pag pasko?!!!?

Itong buong taon eh nagpakabait ulit ako kaya tama lang na may matanggap ako sayo. Ngayon pa lang eh ginawa ko na ang sulat na ito para nde mo masasabi sa kin na late mo na natanggap. Ang hiling ko ngayon eh isang 60 gig na IPod. Kung kulang ka sa budget, cge, kahit 40 gig na lang.

Subukan mo lang na wag akong padalhan nyan! Subukan mo lang talaga at kukumbinsihin ko ang mga workers mong duwende na magtayo ng unyon. Tingnan ko lang kung di sumakit ulo mo. Isusumbong ko din ang "cruelty" mo sa iyong mga reindeer na pinapalipad mo kahit dis-oras na ng gabi, at sobrang lamig pa! Tiyak na dudumugin ka ng mga animal rights activists pag nalaman nila iyon.

Sana ay maliwanag pa sa sikat ng araw dyan sa north pole ang ibig kong iparating sa sulat na ito!

Nagmamaktol,

Cidie

Ang Sagot

Dear Cid,

Kakabasa ko lang ng sulat mo sa akin. Pasensya ka na at ngayon lang ako nakasagot. Sa totoo, napakarami ko kasing natatanggap na ganung sulat galing sa iba't ibang tao. Napakaraming katulad mo lalo na dito sa Pilipinas. Kaya sana ay maintindihan mo kung bakit ngayon lang ako nakasagot.

Una sa lahat, bakit kung ano-ano ang pinagsasasabi mo sa sulat na yun? Siguro naman ay nalalaman mo na karamihan sa mga sinabi mo doon ay hindi totoo?! Pasensya ka na kung sabihin ko sa iyo ito pero isa kang sinungaling!

Ilang buwan na ang nakakaraan simula ng sinulat mo yun. Pero isa lang ang tanong ko, at ang gusto ko sana at sagutin mo ito ng nakatingin sa aking mga mata* - ano ang nangyari? May ginawa ka ba na bago? O tinupad mo ba yung mga sinabi mo sa sulat na yun? HINDI!!!

Sa halip, aba eh mas naging mahilig ka pa sa akin, lalo na nitong mga nakaraang araw?! Tapos ang lakas ng loob mo kung magsalita ka na iwasan mo na ko. Aba eh kagabi lang, alas-onse na nang gabi - por dyos por santos - pero hinanap mo pa rin ako! Iba ka!

Ang sa aking lang eh itigil mo na ang pagpapanggap na kesyo ikaw eh nagdyedyeta o umiiwas na sa akin. Kasi umaasa lang ako eh. Naniwala ako sayo nung una pero bigla na lang akong nagulantang ng, isang madaling araw eh bigla mo kong ginambala habang tahimik akong umiidlip sa loob ng rice cooker! Hindi tama yun! Labag yun sa karapatan kong pangbigas! At ilang beses mo pa ko inabuso Cid. Hindi ko na babanggitin lahat dahil hindi ako ganong uri ng nilalang. Hindi katulad mo!

Masama ang loob ko sa'yo. Siguro naman eh napapansin mo dahil sa tono ng aking pagsusulat. Kasi, kung yung iba eh giniganahan lang kumain kapag nandun ang paborito nilang ulam, o di naman kaya eh ginaganahan sila pag may sabaw sila at sawsawan, IKAW EH GINAGANAHANG KUMAIN BASTA MAY PAGKAIN!!! At kung ubusin mo ko eh feeling mo meron kang sariling palayan!

Ititigil ko na ang sulat na ito. Masyado na kong nagiging emotional. Masama pa naman daw sa akin yun sabi ng duktor ko. Hanggang dito na lamang at sana ay magpakatotoo ka na.

Nagmamahal,

Kanin

*Teka lang, nakalimutan ko na wala nga pala akong mata. Kaya sagutin mo na lang yung tanong habang nakatitig ka sa aking mga butil.

When everything else fails, there's always delusion...O' Brien

Dear Cid,

Hindi ko alam kong ano ang gagawin mo pagtapos mong basahin ang sulat ko na ito. Pero nilakasan ko na lang ang loob ko. Alam ko naman kasi na hindi ka mababaw na tao. Alam kong maiintindihan mo rin ito dahil nga bukod sa magandang lalake ka na, napakatalino mo pa. Bago ko sabihin ang gusto kong sabihin, nais ko munang pasalamatan ka.

Salamat Cid sa pagturo mo sa akin sa subject ko na Calculus. Kahit na busy ka sa iyong pag-aartista, nagawa mo pa din na tulungan ako. Salamat at napasimple mo ang pagpapaliwanag sa subject na iyon. Tunay nga na isa kang henyo sa Math. Hindi ko rin makakalimutan nuong nakaraang araw na inabot mo yung payong ko na nasa itaas ng cabinet. Kung hindi siguro 6'3 ang height mo eh malamang hindi ko nadala yung payong na yun. Lastly, salamat sa pagtuturo mo sa akin ng iba't-ibang uri ng exercises. Malaking bagay sa akin na turuan ng isang katulad mong Physical Fitness Instructor ng mga Physical Fitness Instructors sa Slimmers World.

Kanina ko pa tinitingnan ang picture mo sa friendster. Tinititigan ko ang kulay asul mo na mga mata, at ang iyong hairline na parang hindi nagbabago dahil hindi tumataas. Maaaring isipin mo na obsessed na ako sa iyo. Mahirap mang aminin pero talaga yatang ganoon na..nasisira na ang ulo ko sa iyo.

Mahal na kita Cid. Alam kong pagtatawanan ako ng mga tao dahil sa sulat na ito. Sino ba naman ako kumpara sa iyo? Ikaw na isang sikat na singer, kilalang bodybuilder, at bagong miyembro ng the hunks. At napakayaman at napaka-generous mo pa. Tsaka meron ka pang laptop na bago! Eh ako?

Wala akong maipagmamalaki sa iyo dahil nga nasa iyo na ang lahat. Wala akong maipagmamalaki na kahit ano sa iyo pera na lamang sa pag-ibig ko. Wala na sigurong magmamahal sa iyo kung paano kita minamahal ngayon.

Ayoko ng pahabain pa ang sulat na ito Cid. Basta ang sa akin eh nasabi ko ang bagay na dapat kong sabihin. Sana ay wag mo kong iwasan pagkabasa mo nito. Sana ay walang magbago sa atin. Hayaan mo nga palang iwan ko sa iyo ang larawan ko na kalakip na sulat na ito...

Naaalala mo pa ba yan? Ikaw ang kumuha ng picture na yan eh. Kaya kung mapapansin mo eh kakaiba ang ngiti ko.

Nagmamahal sa iyo,

Song Hye Kyo

P.S. Marunong na nga pala kong magtagalog. Baka kasi hindi mo pa alam.

Isang bukas na liham

Dear Kanin,

Ito ang sulat na matagal ko na dapat ginawa, pero wala lang akong lakas ng loob na simulan. Hindi dahil duwag ako, kundi dahil ayokong masaktan ka. Kung meron akong huling bagay na gagawin, yun ay ang saktan ka. Napakahalaga mo para sa akin kanin. Pero talagang may mga pagkakataon lang na ang mga bagay na mahalaga sa atin ay kailangan nating bitawan. At sa tingin ko, ang pagkakataon na iyon ay dumating na.

Hindi ko alam kung kailan kita unang nakilala. Pero siyempre bago ikaw, nandyan si Promil, este si AM* pala dahil wala pang Promil nuon. Pero iba ang naging chemistry nating dalawa. As in nag-click tayo!

Kahit na sinasabihan ako nila mama at papa na tatlong beses lang tyo dapat nagkikita sa isang araw, parang kulang na kulang yun para sa akin. Kaya madalas ang mga pagkakataon na halos limang beses, o higit pa, tyong nagkikita. Minsan pa nga, kapag nagigising ako sa madaling araw, eh hinahanap pa kita. Siguro nga ay masasabing na-obsessed na ako sa iyo. At sa tingin ko eh ganun ka din nman sa akin dahil nandyan ka lagi tuwing hinahanap kita.

Pero ngayon eh kailangan muna nating maghiwalay.

Kahapon eh tumingin ako sa salamin at ako ay nagimbal sa sumambulat sa aking paningin. Nagtaka ako kung bakit parang meron akong beke sa aking pisngi. Nagpatingin kay Dr. No, isang espesyalista sa beke, at sinabi nya sa akin na wala naman daw akong beke. Ang diagnosis nya eh tumataba lang daw ako dahil sa kakasama ko sa iyo. In fact, ng ako ay magpatimbang, nalaman ko na bumigat ako. Sa sobrang bigat ko ngayon, pag sumakabilang buhay ako, baka mahirapan akong makapuntang langit dahil mahihirapan akong lumutang paakyat.

Ayaw kitang sisihin sa pangyayaring iyon. Alam ko na dalawa tayong may kasalanan dito. Pero kesa pareho tayong mas lalo pang masaktan, ako na lang mismo ang lalayo. Ako na lang ang magtitiis para sa ating dalawa.

Maraming beses na tayong nagtangkang maghiwalay alam ko, pero iba na ngayon tlaga. Kaya nakikiusap ako na tulungan mo din ako. Wag mo na sana akong tuksuhin, please. Wag ka ng magparamdam lalo na sa tokyo-tokyo.

Lumuluha ako habang sinusulat ko ito. At sa totoo lang, parang nakikita kitang lumuluha sa loob ng rice cooker. Pero, inuulit ko, kailangan kong gawin ito. Hindi dahil sa nde na kita gusto, kundi dahil may mga sakripisyo akong dapat gawin kung gusto ko pang tumagal ng hanggang trenta anyos.

Wag kang mag-alala, nde ito habang-buhay. Hindi ito ang walang hanggang paalam ni joey ayala. Samantala, paalam.

Nagmamahal,

Cidie

*Ang "AM" ay isang masustansyang tubig na nakukuha sa sinaing. Ito ang pinapainom ng mga magulang sa anak nila na gusto nilang lasunin ng nde gaanong obvious.

To: Eternal Post Office

Yoyoy,

Papasok ako kanina sa trabaho eh. Nasa bandang Madrigal Avenue na ko sa may Alabang ng wlang ka-abog abog eh bigla kang pumasok sa isip ko. Ewan ko kung bakit ha. Basta parang merong parte ng puso ko na nag-paalala sa akin na meron pala kong isang tao na sobrang hinahanap. Mabuti na lang kamo eh napigilan ko ang sarili ko. Kung nagkataon eh naiyak pa ko ng wala sa oras.

Kumusta ka na ba? Malamig ba dyan? May bagyo din ba dyan sa langit? Umiinom ka pa rin ba? Lam mo minsan natatawa ako pag naiisip ko na siguro eh nilalasing mo ang mga anghel dyan kaya nagkakagulo dito sa lupa. Akalain mo, pano magiging mabuting guardian angel ang mga anghel dyan kung puro may mga hangover.

Hindi ko pa rin makalimutan kung paanong umalis ka dito ng hindi man lang nagpapaalam ng maayos. Lam mo gumuho talaga ang mundo ko nuon. Natatakot nga sila papa nuon eh. Kasi akala daw nila eh bibigay na ang utak ko. Ang hindi nila alam eh matagal ng bumigay ito; at wala na tlagang wla ng ibibigay pa.

Nagtataka ako nuon Yoy kung bakit umiikot pa rin ang mundo kahit sa tingin ko eh dapat ng huminto. Hinid ko matanggap na meron pa ding masasayang tao na ngumingiti kahit wala ka na. Kasi para sa akin nuon eh parang natuyo yung dagat. Ewan ko kung narinig mo yung sinabi ko sa eulogy ko para sayo ha, pero totoo yun...nung nawala ka eh nawala ang kalahati ng katawan ko. At nabubuhay ako na alam na kalahati na lang ako ngayon.

Pero lam mo kung san ako kumuha ng lakas? Bukod sa pamilya ko, sayo tlaga. Napakalaki kasi ng tiwala mo sa kin. Sobra-sobra na hindi ko na deserve. First year pa lang ako nuon sa law eh attorney na ang tawag mo sa akin. Hindi ko makakalimutan kung paano mo ko pinagmamalaki sa mga kakilala mo nuon. Hanggang ngayon siguro, walang magmamahal sa aking kung pano mo ko minahal. Nakita mo kung sino ako eh. At minahal mo yun. Lam mo, ang isa sa nakakasakit ng loob ko ngayon eh andami kong kasama sa buhay na hindi ako nakikilala ng kung paano mo ko nakilala.

Madalas kitang mapanaginipan. Tuwang-tuwa ako pag ganoon. Kahit malungkot ako pag-gising kasi alam kong wla ka na, sobrang sarap ng pakiramdam ko na nakasama kita sa panginip. Kasi totoo lang, nakakasawa na din minsang isipin na puro sa alaala na alng kita nakikita. At least sa panaginip parang totoo kitang nakakusap at nahahawakan.

Lam mo sa tooto lang Yoy, sa tingin ko, sa ating dalawa eh ikaw yung mas matalino. Kahit ano sabihin nila, para sa akin eh ikaw yung mas magaling. Hindi naman kasi nasusukat sa galing sa eskuwelahan yung pagiging matalino ng isang tao eh. Palagay ko eh nasusukat iyon sa kung paano ka humarap sa buhay at kung paano ka makisalamuha sa tao At pagdating sa bagay na yun eh hindi kita mahihigitan..kahit kailan.

Sayang tlaga Yoy. Anadami pa nating alaala na dapat gagawin eh. Di ba usapan natin nuon minsan na pag tayo na ang may anak eh babawi tayo sa anak natin? Sabi mo eh tayo naman ang iinom tapos ang mga anak natin ang uutusan natin na bumili ng red horse? Ngayon hindi na tlaga yun matutupad. Mukhang tatanda na tlaga ako na wala ka. At masakit man isipin yun eh mukahng yung na ang katotohanan na naka-abang sa akin.

Madalas kong iniisip - kung ako kaya ang nawala, ano kaya ang ginagawa mo? Sigurado na depress ka din malamang. Sa tingin ko, hanggang nyon eh umiinom ka pa. Pero sa bagay, kahit naman hindi ka depressed eh umiinom ka.

Meron akong theory eh. Hango dun sa theory ng multiple universe. Sabi nun eh madami daw ganitong mundo sa iba't ibang universe. Ibig sabihin eh merong mga mundo pala na nandun ka pa, na kumpleto pa. Ibig sabihin eh may mga mundo pa na nkakarinig ng tawa mo; na nakakatikim ng mga masasarap mong luto; na nakakakita kung gaano ka kalakas kumain. msayang masaya ang mundo na yun Yoy. higit na masaya kesa dito.

magkikita din tayo lam ko. Nde ko lam kung kelan pero lam kong isang parte ng oras eh magkikita din tayo. Pag nagyare yun, wala munang inuman dahil baka may jetlag pa ko.

phen

p.s. mas matanda na ako sayo ngayon kaya kailang eh tawagin mo akong kuya.

The OPEN Love Letter

To Whom This Will Forever Be Concerned:

I really don’t know why I am writing this letter. In the first place, I do not have any intention of giving this to you. Because chances are, if I do, that would probably be the last time that you’ll talk to me. I have been a risk taker all my life but this is the one risk that I am not willing to take. I can risk losing everything that there is in my life right now, but I cannot afford to risk losing you.

In the second place, this is a useless effort. Useless in the sense that whatever it is that I will say here would remain here. And this computer would be the sole witness and repository of my emotions. Some might find the fact of my confiding my emotions to a computer amusing, if not stupid. But this is the only sure way that my secret would remain as such. I think that it would be safe for me to assume that computers do not gossip with one another. And that the only reader of this blog is the one who writes it.

Finally, I am not that good with words. I always find it difficult to express myself in a manner that others would understand. And for something as important as this, I am afraid that words would tend to limit, if not totally obfuscate, what is inside my heart. But still, here I am, pouring out my emotions in front of a borrowed laptop, and trying to convince myself that I should continue writing (or typing for that matter).

There is an unwritten rule that governs the conduct of friends. This rule has been in existence for as long as I can remember. Although I once thought that it was a sound and practical rule, I am now violating it and at the same time questioning its reasonableness. The rule goes like this – “You should not fall in love with your friend!” The wordings used imply that it is mandatory. That it should never be violated. If a violation of this rule were criminal in nature, I would be in death row. Because the fact is…I have fallen for you.

I have fallen for you my friend. I have tried so hard to make this feeling go away but all my efforts proved to be futile. Because the more I tried to convince myself why I should not fall for you, the more I saw the reasons why it is impossible not to. Of all the tricks that love has played on me, this is the one trick that I cannot possibly outsmart.

I see you. I know that everybody does but something inside this searching soul tells me that you are more than what I see. I glance at you and I could see Love as if it were something living. I wish I could explain further. But I can’t. This fallible human mind is a slave to the powerful voice of my human heart. The latter is screaming for you – if only you could hear it.
Like a dream which reveals itself temporarily during the night, leaving one guessing the next morning, you mystify me. How you have managed to dwell into my heart is one of the biggest questions that, unfortunately for me, would remain unanswered.

I wonder how you manage to float effortlessly amidst the crowd. A glimpse of you has this effect of making everybody else disappear. I can’t help but stare at you in the same manner that I stare at heavenly bodies – always in awe. I am being led to believe that God must have been in a terribly good mood while He was creating you. You are, for lack of a better term, divinely beautiful.

I think that God made your eyes for a purpose other than to provide you with sight. Something tells me that your eyes were made to shine like that because God wanted us to have a continuous glimpse of His stars; so that the day need not necessarily be starless. From the day I met you, whenever I want to be reminded of your eyes, I simply stare at the brightest star that I can see. And when I miss the sight of that star, I turn and look in your eyes.

Your smile is no less than an art. If it were as tangible as a painting, your smile would be a priceless masterpiece. You cannot imagine just how much joy it brings to me. It is something that I carry with me and is always a part of my thoughts. In that way, whenever I feel down, happiness is merely one thought away.

I have so many things to say. If only I could find the right words. I have felt loves' manifestation before but not like this. If ever human love has its peak, perhaps this is it. At least in my case, I cannot imagine anything far stronger. At times, I am even of the belief that this is a new specie of affect.

If only I could tell you….

If only I had the courage to approach you one day and tell you point blank just how much you mean to me. How your mere existence has changed how I see life and love. How the memory of your face is as inseparable to me as air is to life. How you rekindled those feelings that has hibernated inside me for so long. You made me realize that love was more than just an abstract concept invented by hopeless romantics. That it is as alive as you and me. That its existence is part and parcel of life itself. Without which the latter would fail to reach its full potentiality. You have made me realize so many things. For that, I will forever be in debt.

Despite my feelings, I know my limitations. A whale cannot swim beyond the ocean. In the same manner that a turtle can never outran a cheetah. Life was designed in such a way that certain limits have purposely been set. Not so much as to belittle our individual capacities, but to make us appreciate and realize our boundaries. By loving you, I am a whale trying to swim beyond the ocean; a turtle trying to outrun a cheetah. One cannot say that he has reached maturity unless he can intelligently differentiate the possible from the impossible.

“A man’s reach must exceed his grasp. For what’s a heaven for?” This is what Shakespeare said. But I think that this is only true in the realm of literature. Flowery words cannot be a substitute for what is true. No matter how much I try, I know that you and I will remain only as friends. To quote another friend – “Heavenly things are meant for heavenly bodies.”

I hope you find your happiness. I hope you will find the right person for you. I am saying this with outmost sincerity. You deserve nothing less than the best in life and the best in love. You are such a wonderful person. Perhaps God led me to you so that I may learn that love is not love if it expects something in return…and perhaps that is what love really is all about.

Cidie

The Useless Love Letter (Part Two)

dear ___________,

it's raining outside so i feel a little gloomy. but then again, your thought is there to make me smile. so i guess it doesn't matter much to me what the weather is out there. because in my world, your mere existence makes everyday a perfect day. and as the song goes...everyday is a sunny day.

i do not understand why everytime i open my friendster account, the first thing that i do, before reading any new messages or testimonials, is to look at your picture. though i know that you have the same pictures posted, the same set of testimonials, and probably the same profile, i still find it necessary to look at you and read what you have to say about yourself. i stare at your picture though i have stared at it a thousand times before. i have memorized your profile. i have read all the wonderful things that people say about you. if only i had the courage to say what i have to say about you, friendster would probably close its site due to insufficiency of space. quite illogical? i guess so. that is why i am inclined to believe that logic has nothing to do with love. and that the brain is probably the farthest organ from the heart.

daydreaming has been a lifestyle since i met you. i often find myself staring at nothingness, trying to imagine just how wonderful life would be if you were with me. i try to imagine how ecstatic I would be if I could hold your hand. just now, i am thinking that, although it was great movie, spiderman would have been nicer to watch if you were with me.

could it be that you and i have met before? perhaps in the secluded memory of our previous life? i sound silly, i know. but i would choose this wonderful silliness over loneliness any time!

you know what i have learned from you? i have learned so many things but i guess that the one thing that will forever be carved in my soul is the virtue of loving without expecting anything in return. many people can say this but most do not mean it. but with you, i have learned that love need not always be a two-way process. i have realized that i can be happy just by loving you. and that it is not essential for you to love me back. although i would be a hypocrite to say that i do not want you to love me, that is beside the point. what's more important is that your there for me to adore and love. you have satisfied my soul in more ways than you can probably ever imagine. The happiness you brought into my life would last until happiness is nothing more than a term.

God is a great God! He led me to you and made me feel what love really is all about. i do not know what it is that i have done to deserve meeting such a wondeful woman. meeting you was in itself a miracle. i can never thank God enough for that alone.

at night, while the stars are busily courting the moon, i think of you more. the stars remind me so much of your eyes. i do not get to see you that often anymore because we both are busy with what we are doing - you with your work, and me with my review. nevertheless, i can assure that i never cease praying for you. everytime i talk to God, i always mention you. with childish faith, i ask Him to be there for you especially now that you are so fatigued by your work. i never fail to ask God to make you happy. sometimes, I can almost see God smiling at me and telling me that - "You don't need to ask me that." but still……i do. and i always will. the reason why is...well that's between me and God.

I LOVE YOU.

The Useless Love Letter (Part One)

dear nde mo alam kung sino ka,

sa relo ng computer eh 3:30 am na. sa wall clock nman nmin eh 3:15 am p lng. nde ko lam kung alin sa knila ang tma. pero isa lng ang alam kong tama ngayon...tmang senti ako.

syete, maraming nagtatanong kung bkit nde nabibili ang pag-ibig. pwes alam ko kung bkit. matalino kasi ang Diyos. alam nya na kung nbibili ito, wala rin akong pambili. pero alam mo, P120 lng pera ko sa bulsa. at hnda akong ubusin yun lhat kung magbabago pagtingin mo sa kin. pero useless eh. kya pamamasahe ko na lang ito bukas. at least may mararating pa ko.

nde ko alam kung ito ay tama lng ng sobrang pagpupuyat, pero knina pa kita iniisip. actually, antgal ka ng naglalaro sa utak ko. problema lang eh nde ko alam ang rules sa larong ito. kya tuliro ako. andami ko gusto sbihin na nde ko masabi; gawin na nde ko magawa. minsan tlaga may disadvantage din ang pagiging duwag. kung pnong mahina ako sa math eh ganun din ang hina ng loob ko ngayon..lalo na pagdating sa iyo.

ganitong-ganito ang pakiramdaman ko nuon nung nag-aaral pa lang ako mag-sintas ng sapatos - litong-lito. ang dali kasi tingnan kapag iba ang gumagawa. suot mo lng sa isang butas, sa pangalawa, so on and so forth. pero nung ako na yung gumawa. syete! anghirap! ganun din sa'yo. ang daling tingnan ng iba na magsabi ng nararamdaman nila. pero pag ako na, parang nung una kong beses magsintas, kung saan2ng butas ko napapasok ung sintas.

wla akong sense no? tama ka dyan. senseless ako ngayon. ultimo sense of humor ko e malfunctioning. basta ang alam ko lng...mahal kita.mahal kita? parang ang bigat gamitin ng salitang yun eh. pro wala na kong ibang salita na maisip. para sa akin nga, mababaw pa yun. mas malalim siguro tong nararamdaman ko. mas malalim pa sa baha sa espana pag bagyo.

lagi kitang tinitingnan pro nde ako nagpapahalata. wala akong ready answer kung bkit. basta narere2lax ako pag nndyan ka. bihra lng tyo magkita..minsan nga nde pa. pero kada isang segundo nun kinakahon ko. tpos dinadala ko. pag depress ako, buksan ko lng yung khon, ayos na.nde mo ako paniniwalaan alam ko. cguro imposibleng pniwalaan mo na mag-seseryoso ang isang payaso. walang pinagkaiba pag naisipan ni "bobo the clown" na mag-ballet. puno't dulo, pagtatawanan pa rin. sawa na ko pagtawanin eh.

pero alam mo, ikaw lng nagpapahinto sa magulong ikot ng mundo ko. tawa mo lng ang nakakabura sa lhat ng stress ko sa buhay. siguro kung nakikita mo ang sarili mo sa paraan kung pano kita nakikita, nde ka magtataka kung bkit gnito ko ngayon sa'yo.

pag-ibig ko wlang utak! walang utak kasi nde na ko nag-iisip. bihira lang kasi yun. ako yung tipo na tamang analyze plagi. pero nde na pagdating sa'yo. walang puwang ang logic sa akin pag ikaw na ang pinag-uusapan. basta ang alam ko, mahal kita. at alam ko na hindi mo alam yun. at malamng eh hindi mo na malalaman. tma na napapasaya mo ko. tama na nga yun siguro.

knina lang pinakikinggan ko yung kantang himala. natatawa ako. ganun n ganun ang kailangan ko ngayon. pero mukhang malabo. mas malabo pa sa balat ng uling na sunog.salamat ha. salamat at nandiyan ka. sana lagi kng maging masaya. pnalangin ko yun...parati.

nabubuwang,

cidie the pathetic bozo

p.s. malamang eh hindi mo ito babasahin. at kung basahin mo man, malamang hindi mo alam na tungkol sayo to. maraming malamang sa buhay ko ngayon. isa na dun eh malamang n hindi mo ko gusto